صنعت موسیقی در بلاک چین : بلاک چین‌‌ چطور می‌‌تواند صنعت موسیقی را غیر متمرکز کند؟

صنعت موسیقی تحت حاکمیت چند غول فناوری مانند اپل قرار دارد و این پلتفرم‌های متمرکز برای ادامه فعالیت خود و مطابقت با قوانین کشورها، هنرمندانی را که برای ترویج آزادی بیان و تغییر شرایط سیاسی و فرهنگی در کشورهای خود مبارزه می‌کنند از پلتفرم های خود حذف و یا آثارشان را سانسور می‌کنند.حالا یک فناوری پا به میدان گذاشته که میتواند به این هنرمندان کمک و از آنها در برابر سانسور محافظت کند. این فناوری همان بلاک چین است که هدف آن تمرکز زدایی از سیستم‌های متمرکز است

0 90

صنعت موسیقی در بلاک چین

تاریخ را با وجود تمام رنج هایش نمی‌‌توان عوض کرد، اما اگر با شجاعت با آن روبرو شوید، تکرار نخواهد شد

مایا آنجلو

 

سی سال پس از اعتراضات میدان Tiananmen، دولت چین هنوز مشغول زدودن ردپای این رویداد از تاریخ فرهنگی خود است.

یک طرفدار موسیقی در یک انجمن آنلاین چینی درباره ناپدید شدن لی ژی (Li Zhi)، یک موسیقی‌‌دان چینی که با شجاعت درباره مسائل اجتماعی و دموکراسی در آهنگ‌‌هایش صحبت می‌‌کرد، نوشت: «نه جرات دارم از آن حرفی بزنم و نه جرات دارم از کسی بپرسم».

تور کنسرت‌‌های لی سه ماه قبل به شکل غیرمنتظره‌‌ای لغو شد، حساب‌‌های شبکه‌‌های اجتماعی او از دسترس خارج شد و کل آلبوم‌‌هایش از پلتفرم‌‌های پخش موسیقی چینی پاک شد. این ناپدید شدن چیز جدید و عجیبی نیست: دولت چین در شرف سی‌‌امین سالگرد اعتراضات میدان تیان‌آنمن که در 4 ژوئن سال 1989 رخ داد، هنرمندان و فعالانی مانند لی را مورد تعقیب قرار داده است. گزارش شده است که حزب کمونیست چین چندین هنرمند و فعال که از جنایات آن فاجعه نام برده‌‌اند را دستگیر کرده است.

جای تعجب نیست که دولت چین هیچ‌‌وقت آن روز یا هزاران نفری که با گلوله مستقیم ارتش کشته شدند را به طور رسمی تایید نکرده است. این موضوع در کشورهای تک‌‌حزبی یا رژیم‌‌هایی که کنترل اطلاعات را در دست دارند، امری رایج است. اما در همین حال که دولت چین سعی در زدودن حافظه جمعی درمورد اعتراضات تیان‌‌آنمن دارد، اما هنرمندان و فعالانی مانند لی برای یادآوری آن مبارزه می‌‌کنند تا این اطمینان حاصل شود که چنین رخداد فاجعه‌‌باری بار دیگر به دست دولت اتفاق نمی‌‌افتد.

سانسور غول تکنولوژی

متاسفانه غول‌‌های عرصه تکنولوژی در ایالات متحده اساسا به ممنوع کار شدن سازندگانی مانند لی و سرکوب شدن دموکراسی کمک می‌‌کنند. در اوایل فصل بهار، نشریه آزاد هنگ کنگ گزارش کردند که اپل موزیک آهنگ جکی چئونگ (Jacky Cheung)، خواننده ساکن هنگ کنگ را به دلیل ارجاعاتی به اعتراضات میدان تیان‌‌آنمن حذف کرده است:

بخشی از متن آهنگ: «جوانان خشمگین‌‌اند، آسمان‌‌ها و زمین گریان‌‌اند/ چگونه سرزمینمان به دریایی از خون بدل شد؟ چگونه مسیر خانه راهی بی بازگشت شد؟»

آنتونی وونگ (Anthony Wong) و دنیس هو (Denis Ho)، خوانندگان طرفدار دموکراسی نیز از اپل موزیک در چین حذف شده‌‌اند. اپ استور گوگل هم اپلیکیشن‌‌های چینی که به اعتراضات میدان تیان‌‌آنمن پرداخته‌‌اند را حذف می‌‌کند، از جمله نیویورک تایمز، رادیو آزاد آسیا و اخبار تبت. توییتر به تازگی ایموجی که نشان‌‌دهنده سی‌‌امین سالگرد اعتراضات است را حذف کرده است. مایکروسافت و لینکدین هم هیچ گفتگویی در مورد سیاست‌های خود در چین با رسانه‌ها انجام نمی‌دهند.

صنعت تکنولوژی هنرمندانی مانند لی ژی، جکی چئونگ، آنتونی وونگ و دنیس هو را با کمک به سرکوب اطلاعات و آزادی بیان، سرشکسته کرده است.

اگر ایالات متحده حقیقتاً کشوری است که برای دموکراسی، آزادی و انسانیت ارزش قائل است، صنعت فناوری آن باید قدرت خود را برای مبارزه با سانسور بسیج کند.

خدمات متمرکز درمقابل غیر متمرکز

در حال حاضر سرویس‌‌های موسیقی نمی‌‌توانند و نخواهند توانست از صدای هنرمندان سراسر جهان محافظت کنند، چون در سرویس‌‌های متمرکز منافع قدرت‌‌مندان همیشه بر منافع خلق‌‌کنندگان هنر غلبه دارد. به همین دلیل است که باید قدرت را با استفاده از سرویس‌‌های غیر متمرکز و فناوری بلاک چین‌‌ دوباره به دستان مردم برگردانیم.

به دلیل متمرکز بودن شرکت‌‌هایی همچون اپل موزیک، باید برای ادامه حیات خود با مقررات محلی سازگاری داشته باشند، هرچند که این مقررات ناعادلانه باشند. این یعنی آنان به‌‌سرعت در برابر فشار سانسور ازجمله دولت‌‌های تک‌‌حزبی مانند چین تسلیم می‌‌شوند. خالقان هنر نیز هیچ نقشی در نحوه استفاده از محتوای‌‌شان یا اصلا در دسترس بودن آنان ندارند. این عین حقیقت است چون دارد درست جلوی چشمان ما اتفاق می‌‌افتد.

نسل بعدی سرویس‌‌های موسیقی باید از فناوری‌‌هایی مانند بلاک چین‌‌ برای مبارزه با سانسور استفاده کنند. تمرکز زدایی، کنترل توزیع موسیقی و تملک محتوا توسط هنرمندان، هواداران و اعضای جامعه، آزادی ابراز عقیده و تعامل مستقیم با یکدیگر را اعطا می‌‌کند. بدون وجود یک مسئول متمرکز و ناظر (یک دولت یا شرکت)، یک شبکه غیر متمرکز می‌‌تواند از حقوق تولیدکنندگان هنر و محتوا محافظت کند. در همین حال، سرویس‌‌های متمرکزی مانند اپل موزیک ملزم به حذف محتواهایی هستند که به آنان دستور داده می‌‌شود؛ با کنترل غیر متمرکز هیچکس نمی‌‌تواند این کار را بکند و موسیقی لی ژی نیز هرگز حذف نخواهد شد و اعتراضات میدان تیان‌‌آنمن نیز از حافظه‌‌ها زدوده نخواهد شد.

نمونه‌‌های کاربردی

این تنها یک رویا یا نمایش تبلیغاتی نیست. شرکت‌‌ها و پروژه‌‌هایی هستند که از بلاک چین‌‌ برای حل برخی از بزرگ‌‌ترین مشکلات صنعت موسیقی بهره می‌‌برند. شرکت آودیوس (Audius)، یک پروتکل اشتراک‌‌گذاری موسیقی است و اولین پروتکل موسیقی اجتماعی است که تجربه تعامل مستقیم بین هنرمندان و هواداران را ارائه می‌‌کند. شرکت Open Music Initiative از بلاک چین‌‌ برای شناسایی سازندگان موسیقی بهره می‌‌برد تا بتوانند پاداش‌‌های وفاداری شایسته خود را دریافت کنند. اسماکاتون (Smackathon)، رقابتی که توسط پیت‌‌بول ساخته شده است، بر روی وارد کردن سرویس‌‌های غیر متمرکز به موسیقی تمرکز کرده است.

صنعت موسیقی در بلاک چین

خب، معنای موسیقی در بلاک چین‌‌ دقیقا چیست؟ این صنعت به چه صورت خواهد بود؟ این یک جامعه غیر متمرکز از هنرمندان، هواداران و توسعه‌‌دهندگان خواهد بود که موسیقی جهان را مطابق با اصول زیر به اشتراک گذاشته و از آن دفاع می‌‌کنند:

1. تمرکز زدایی: اعضای شبکه آن را اداره کرده و کنترل داده‌‌هایشان را در اختیار دارند. این شبکه بدون یک مسئول متمرکز، در مقابل سانسور مقاوم است، امن بوده و توسط خود جامعه پیش خواهد رفت.

2. متن باز: همه می‌‌توانند ایده‌‌های خود را وارد کنند، کلاینت‌‌ها یا ویژگی‌‌های جدید ایجاد کنند و میزبان گره‌‌هایی در شبکه باشند.

3. انگیزه‌‌های هماهنگ: هر کس که کمکی بکند به صورت منصفانه پاداش خواهد گرفت.

موسیقی‌‌دانان خواهند توانست سوابقی تغییرناپذیر و دارای برچسب زمانی از کارهای خلاقانه خود ایجاد کرده و تملک محتوا را به شکل عمومی قابل تایید و غیرقابل تغییر کنند. با وجود شبکه‌‌ای غیر متمرکز، محتوایی و امن شده توسط بلاک چین‌‌، محتوا قابل دستکاری و پاک شدن نیست. اگر سازنده‌‌ای منتخب شود، محتوای او برای همیشه در آنجا باقی خواهد ماند.

مدیریت محتوا را نیز خود اعضای شبکه انجام می‌‌دهند و اختلافات نیز توسط یک سری از همتایان در شبکه حل خواهند شد. برای مثال این سیستم داوری و قضاوت می‌‌تواند ادعای سرقت را پاسخ دهد یا سهم درآمد برای محتوای فرعی را تعیین کند. هیچ مداخله دولتی یا نهاد متمرکزی نمی‌‌تواند درباره محتوای شبکه و خاموش کردن صدای هنرمندان تصمیمی بگیرد.

زمان آن رسیده که از هنرمندان توسط تکنولوژی مقاوم در برابر سانسور محافظت کنیم. بیایید به هنرمندان کمک کنیم تا آنچه که دوست دارند را در زمان دلخواه برای کسانی که دلشان می‌‌خواهد توزیع کنند و تعیین حذف یا باقی ماندن محتوا توسط دولت را غیرممکن کنیم.

فکر می‌‌کنید بلاک چین چه تاثیری در صنعت موسیقی خواهد داشت؟ درباره غول‌‌های فناوری که برای سازگاری با مقررات دولت‌‌هایی مانند چین، هنرمندان را از پلتفرم‌‌هایشان حذف می‌‌کنند، چه نظری دارید؟ نظرات خود را با ما در میان بگذارید.

منبع

شاید از این مطالب هم خوشتان بیاید.

ارسال پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.