بلاک چین سازمانی و حریم خصوصی ما

با وجود اینکه همه می‌دانند سیستم بیت کوین کاملا ناشناس نیست، محبوبیت روزافزون آن در طول دهه اخیر، نوآوری‌هایی در زمینه حریم خصوصی و موضوعات وابسته به آن ایجاد نموده است. در دوره تحولات رمز ارزها، نگرانی‌ها درباره حفظ حریم خصوصی به اوج خود رسیده و موضوع فروش اطلاعات شخصی به اشخاص ثالث و پیامدهای یک جامعه فاقد پول نقد به موضوع داغی بدل شده است.

0 21

بلاک چین سازمانی

با وجود اینکه همه می‌دانند سیستم بیت کوین کاملا ناشناس نیست، محبوبیت روزافزون آن در طول دهه اخیر، نوآوری‌هایی در زمینه حریم خصوصی و موضوعات وابسته به آن ایجاد نموده است. در دوره تحولات رمز ارزها، نگرانی‌ها درباره حفظ حریم خصوصی به اوج خود رسیده و موضوع فروش اطلاعات شخصی به اشخاص ثالث و پیامدهای یک جامعه فاقد پول نقد به موضوع داغی بدل شده است.

در روندی صعودی به سمت بهبود حریم شخصی، دنیای کسب و کار تا چه حد با ساختارهای متداول داده‌ها سازگار است؟ یکی از زمینه‌هایی که این با این مساله مواجه هستیم، استفاده از بلاک چین‌های سازمانی و برخی از فناوری‌های حفظ حریم خصوصی مبتنی بر رمز ارزها است.

در یک سمت بازی، سایبرپانک‌ها و کسانی قرار می‌گیرند که با استفاده از رمز ارزهایی همچون مونرو و زی‌کش، از تکنولوژی برای مخفی کردن هویت و جزئیات معاملات استفاده می‌کنند. فناوری‌های زیادی در این زمینه ارائه شده‌اند.

هرچند اثبات دانایی صفر یا پروتکل دانایی صفر (Zero-knowledge proof) 30 سال پیش طراحی شده است، ولی در چند سال گذشته از نظر بهینه سازی تکنولوژی و کاربری به اوج رسیده است. این فناوری براین تعریف استوار است که یک تحقیق می‌تواند مجموعه ای از اطلاعات (مانند داده‌های تراکنش) را بدون اینکه جزئیات اطلاعات را فاش سازد تایید کند.

به عنوان مثال پروتکل بولت‌پروف (Bulletproofs) نوع کارآمدتری از ZKP ها است که توسط گروه رمز ارز کاربردی دانشگاه استنفورد (SACG) در دسامبر 2017 پیشنهاد داده شد و سال بعد در رمز ارز مونرو اجرا شد.

در موقعیتی مشابه، پروتکل zk-SNARKs که در زی‌کش استفاده می‌شود، به موضوعی غالب در رابطه با راهکاری برای بهبود مقیاس پذیری و حفظ حریم خصوصی اتریوم تبدیل شده است.

به این مثال می‌توان پروتکل‌های مکانسیم پرداخت زتر (Zether) از جمله Dan Boneh و SACG را اضافه کرد، با این حال مشخص شده است که ZKPs ها پیشرفت‌های قابل توجهی در زمینه حفظ حریم خصوصی و اطلاعات کاربران ارائه می‌دهند.

این دقیقا نقطه ای است که رابطه عجیب بین شرکت‌ها و تکنولوژی‌های حامی حریم خصوصی شکل می‌گیرد و مشکلات منحصر به فردی ظهور می‌کند.

گروه دیگری که در مقابل جناح سایبرپانک‌ها قرار می‌گیرد، ادارات تنظیم کننده و در بسیاری از موارد شرکت‌هایی هستند که قصد دارند با دستورالعمل‌ این ادارات مطابقت داشته باشند.

مشکل، ایجاد تعادل بین ناشناس بودن و رعایت الزامات قانونی است.

به عنوان مثال، موسسه سرمایه گذاری جی‌پی مورگان (JPMorgan) به تازگی اعلام کرد که نسخه مجوز داری از اتریوم به نام کوروم (Quorum) ساخته است که در آن برای معاملات محرمانه در بلاک چین‌های سازمانی خود بکار گیری پروتکل زتر را محقق نموده است.

این فناوری به شرکت کنندگان از جمله افرادی که بر اساس Quorum برنامه نویسی می‌کنند، امکان استفاده از تراکنش‌های محرمانه را که جزئیات طرفین در آن مخفی است، فراهم می‌کند.

این قابلیت برای شبکه های کنسرسیوم که مایل به استفاده از Quorum هستند مفید بوده و همچنین مشخص می‌کند حریم شخصی تا چه میزان ممکن است.

به عنوان یک شبکه بلاک چین تایید شده، Quorum و تقریبا اکثر نسخه های سازمانی دیگر از آن، مانند اتریوم یک شبکه عمومی نیست، جایی که کاربران بنا به خواست خود و بدون نیاز به تایید و مجوز می‌توانند در اجماع شرکت کرده یا از آن خارج شوند.

در عوض این رمز ارز توسط جی‌پی مورگان و موسسات مورد تایید دیگر کنترل می‌شود و آنها هر گونه اسپین آف از این نرم افزار متن باز را که توسط شرکت های دیگر مورد استفاده قرار می‌گیرد، از طریق اعتبارسنجی شبکه کنسرسیوم در کنترل خود خواهند داشت.

تنها احزاب شناخته شده و مورد تایید می‌توانند به Quorum ملحق شوند که این نیز یکی دیگر از تفاوت‌های اساسی بین شبکه‌های عمومی مانند اتریوم است.

بعید به نظر می‌رسد که در صورت رایج شدن استفاده از Quorum در میان موسسات مالی، قانونگذاران دولتی اجازه دهند که تراکنش ها در شبکه به صورت کاملا ناشناس انجام شوند.

در حال حاضر سیستم به اندازه کافی غیرمتمرکز نیست تا با تغییر پروتکل یا قوانین اجماع تحت هدایت دولت از افشای جزئیات تراکنش جلوگیری کند.

وضعیت حفظ حریم خصوصی با دستگاههای نظارتی منطبق بوده و با رویکردهای KYC/AML برای استفاده در فضای گسترده تری از بلاک چین بهینه شده اند.

پروژه‌هایی مانند مکسون‌رو (Maxonrow) برای بهره دهی شبکه از ورود امضاهای رمزگذاری شده مورد تایید KYC/AML برای بلاک چین استفاده می‌کنند.

این قابلیت به گروه مورد تایید KYC یا افرادی که سیستم تایید هویت مستقل دارند، امکان بهره برداری از بلاک چین را خواهد داد. از آنجایی که بدون نیاز به تایید از سوی یک مقام مرکزی اطمینان از هویت در شبکه را افزایش می‌دهد، بنابراین می‌توان گفت این یک مدل یک سازشی است.

در مقابل، پروژه‌هایی مانند صرافی‌های همتا به همتای بیت کوین مانند Hodl Hodl ، فرایندهای KYC/AML را کاملا از بین می‌برند، زیرا آنها منابع مالی کاربر را در اختیار خود نگه نمی‌دارند.

با افزایش نگرانی دستگاه‌های قانونگذار نسبت به وضعیتشان در چرخه مالی، رویکرد رمز ارزهای ناشناس و غیرمتمرکز مانند مونرو و گرین (Grin) بی شک موضوع بحث‌های بیشتری خواهد شد.

در این شبکه‌ها، حریم شخصی در سطوحی مشابه Zether در Quorum قرار دارد، اما کاربران برای پیوستن به شبکه نیازمند تاییدیه نیستند. آنها می‌توانند بدون کسب مجوز و بطور کاملا ناشناس این کار را انجام دهند. امکان نظارت دولتی نیز در این زمینه وجود ندارد.

متاسفانه حریم خصوصی واقعی می‌تواند فعالیت‌های غیرقانونی را تسهیل کند، این بهایی است که برای ناشناس بودن می‌پردازیم.

با توجه به دیدگاه منفی دولت به رمز ارزها، می‌توان گفت سیستم‌هایی که چنین قابلیت ناشناسی را ارائه دهند بعید است که مورد اقبال دستگاه‌های نظارتی قرار گیرند.

بر اساس نظر برخی از متخصصان، موضوع عجیب در رابطه بین بلاک چین سازمانی مانند Quorum و فن آوری‌های حریم خصوصی، این است که آنها این حریم خصوصی را با توافقی معیوب اجرا می‌کنند.

رمز ارز Quorum از یک تکنولوژی حریم خصوصی جدید استفاده می‌کند، اما این تکنولوژی در شبکه‌ای اجرا می‌شود که تنها به کاربران تایید شده اجازه حضور در آن را می‌دهد، این دو مفهوم در تعارض با یکدیگر هستند.

بحث حاضر در مورد حریم خصوصی تازه شروع شده است.

در نهایت، انحصار دوطرفه ساختارهای متعارف نظارتی و ناشناس بودن، احتمالا به جای منطقه امنی که از سازش بین دو ایده مخالف متولد شده باشد، به اکوسیستم‌های دوگانه و رقابتی منجر خواهد شد.

منبع

بلاک چین سازمانی

شاید از این مطالب هم خوشتان بیاید.

ارسال پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.