طبقه بندی‌‌ دارایی‌‌های کریپتو

مطالب زیادی در مورد طبقه بندی‌‌ و دسته‌‌بندی دارایی‌‌های کریپتو نوشته شده است. توکن‌‌های بهادار، توکن‌‌های کاربردی، رمز ارزها، پلتفرم‌ها، اپ‌‌کوین‌‌ها، و آلتکوین‌‌ها همگی بعنوان برچسب‌‌هایی برای سازماندهی مجموعه‌‌ای از دارایی‌‌های مشابه بکار می‌‌روند. این راهنما به سرمایه‌‌گذاران در ساخت یک پورتفولیو با تخصیص دارایی مناسب کمک خواهد کرد تا بتوانند تطبیقی بین ریسک و بازدهی سرمایه خود ایجاد کنند. ما برای دستیابی به این هدف باید یک چارچوب مناسب برای طبقه بندی دارایی‌‌های کریپتو داشته باشیم.

0 101

برخی‌‌ها مانند تام لی (Tom Lee)، موسس شرکت Fundstrat Global Advisors، مجموعه دارایی‌های کریپتو را بر اساس چگونگی معاملات آنها به گروه‌‌ها یا در واقع به بخش‌‌هایی تقسیم کرده است. برای مثال، او این بخش‌‌ها را به کامودیتی، پلتفرم، کوین‌‌های خصوصی، صرافی و استیبل کوین تقسیم می‌‌کند. او این تقسیم بندی را بر اساس تشابهات تجاری آنها انجام می‌‌دهد، و می‌‌تواند یک مدل تجاری بر اساس وﯾژگی‌‌های کلی آنها ارائه دهد. تعریف بخش بسیار مهم است، اما به عقیده من وجود یک سطح کلی‌‌تر لازم است، که همان طبقه بندی‌‌ دارایی‌‌های کریپتو است. کامودیتی‌‌ها، پلتفرم‌ها و استیبل کوین ها در طبقات مختلفی نسبت به کوین‌‌های خصوصی و صرافی قرار می‌‌گیرند، و من آنها را به همین شکل از هم جدا می‌‌کنم. به این ترتیب ما نیز مانند بازارهای مالی سنتی، طبقه بندی دارایی و بخش بندی خواهیم داشت.

برخی دیگر مانند شرکای عمومی در مالتی‌‌کوین کپیتال این مجموعه را به سه گروه اصلی تقسیم می‌‌کنند: ارزها (ذخیره دارایی)؛ توکن‌های بهادار (توکن‌‌های پشتیبانی شده توسط دارایی‌‌های معتبر جهانی)؛ و توکن‌‌های کاربری (توکن‌‌های کاری). چون هر یک از این دارایی‌‌ها دارای یک مدل ارزیابی جدا و متمایز است، بنابراین آنها را به این شکل طبقه بندی‌‌ کرده‌‌اند. آنها یک مدل ارزیابی برای ارزها و توکن‌‌های کاربری ارائه داده‌‌اند. شما خواهید دید که آنها کوین‌‌های پلتفرم را از رمز ارزها متمایز نمی‌‌کنند، به این دلیل که معتقدند کوین‌‌های پلتفرم نیز به خاطر ارزش ذخیره‌‌ایی خاصی که دارند، سپرده گذاری خواهند شد.

برخی از برچسب‌‌ها از طریق نامگذاری موروثی به ما رسیده است که به نظر من خیلی کمک کننده نیستند. به عنوان مثال می‌‌توان به نامگذاری “آلتکوین” اشاره کرد. دقیقا نمی‌‌توان گفت آلتکوین چیست یا اینکه به معنای هر چیز دیگری غیر از بیت کوین یا اتر باشد. این یک زیرمجموعه بزرگ است که در واقع خیلی کارآمد نیست.

من فکر می‌‌کنم طبقه بندی‌‌ دارایی‌‌های کریپتو کمی متفاوت است. من زیرمجموعه های متقابلا منحصر بفرد را بر مبنای گروه بندی‌‌های منطقی طبقه بندی‌‌ می‌‌کنم. من هشت نوع طبقه بندی‌‌ مجزا برای دارایی‌‌های کریپتو در نظر می‌‌گیرم: ذخیره، ارز، پلتفرم، توکن‌‌های کاربری، توکن‌های بهادار، کامودیتی، اپ‌‌کوین‌‌ها، و استیبل کوین.

من از این نوع طبقه بندی‌‌ دارایی‌‌های کریپتو استفاده می‌‌کنم، چون اعضای این گروه دارایی‌‌های مشابهی دارند. آنها اهداف عملیاتی مشابهی را دنبال می‌‌کنند و واکنش مشابهی نیز به بازار نشان می‌‌دهند. مدل‌‌های ارزیابی مشابهی دارند، با یکدیگر رقابت کرده یا بطور مشابه در گروه خود عمل می‌‌کنند، بطور مشابه ریسک قانونی می‌‌کنند و بطور کلی بالاترین زیر مجموعه را زیر چتر مجموعه اصلی دارایی‌‌های کریپتو تعریف می‌‌کنند.

اساسا، من بعنوان یک سرمایه‌‌گذار به این نتیجه رسیده‌‌ام. من می‌‌خواهم یک استراﺗژی تخصیص دارایی داشته باشم، و سپس موقعیت‌‌های مختلفی از بهترین کوین‌‌هایی که به عقیده من بازدهی بالایی برای این طبقه از دارایی‌‌های کریپتو دارند، به دست آورم. من می‌‌خواهم قادر به مدیریت درصدگذاری طبقه بندی‌‌ دارایی‌‌های هدف باشم. من نمی‌‌خواهم ارزها، توکن‌‌های کاربری، پلتفرم‌ها و اپ‌‌کوین‌‌ها را در یک طبقه دارایی قرار دهم، چون با این کار نمی‌‌توانم به شناخت درستی از صحت تخصیص در کل بازار برسم. ممکن است طبقه بندی‌‌ دارایی‌‌ها با مدل‌‌های مشابهی ارزیابی شوند، اما اهداف و عملکرد آنها متفاوت است. از دیدگاه یک سرمایه‌‌گذار، ایجاد 6 تا 12 طبقه دارایی که متقابلا منحصر بفرد باشند منطقی است، و در عین حال قادر بودن به طبقه بندی‌‌ اعضاء در کل مجموعه‌‌ی اصلی دارایی‌‌های کریپتو نیز لازم است.

طبقه بندی‌‌ دارایی‌‌های کریپتو

ذخیره (Reserve)

بیت کوین و اتر در طبقه بندی‌‌ دارایی کریپتو ذخیره قرار می‌‌گیرند. من اتریوم را از طبقه پلتفرم خارج کرده‌‌ام چون دارای وﯾژگی‌‌های خاصی است. در نهایت، سرمایه‌‌گذاران باید پول نقد خود را به بیت کوین یا اتر تبدیل کنند تا بتوانند هر نوع کوین یا توکن دیگری خریدرای کنند. اینها بعنوان دارایی رمز ارز ذخیره در بازار عمل می‌‌کنند. در حالی که بیت کوین و اتر تفاوت‌‌هایی با هم دارند، اما هر دوی آنها از لحاظ ارزش بازار شباهت‌‌هایی به هم داشته و توسط دیگر دارایی‌‌های کریپتو تقسیم نمی‌‌شوند. هر دوی آنها استخراج شده و سیاست‌های پولی خاصی را دنبال می‌‌کنند. استدلال‌‌های محکمی مبنی بر اینکه بیت کوین خود یک طبقه مجزا از دارایی‌‌های کریپتو است وجود دارد. شبکه اتریوم یک پلتفرم است با مکانیزم‌‌های تقاضا/عرضه‌‌ی متفاوت از بیت کوین. هرچند، تا وقتی که این دو دارایی کریپتو موقعیت پویای خود را در بازار حفظ کنند، من آنها را در طبقه بندی‌‌ خاص خود قرار می‌‌دهم.

بیایید صفحه‌‌ای از آنالوگ مالی را انتخاب کنیم. ساختار کلی دارایی‌‌های جهانی در حال حاضر با طلا شروع می‌‌شود. طلا اصلی‌‌ترین شکل متمرکز پول است چراکه توسط یک اقتدار مرکزی صادر یا کنترل نمی‌‌شود. بعلاوه، شامل ریسک طرف معامله نمی‌‌شود. هزاران سال است که ما بخاطر کمبود طلا با قیمت آن کنار آمده‌‌ایم. کشورها ذخایر پولی فیات را از طریق بانک‌‌های مرکزی خود مدیریت می‌‌کنند. در گذشته، مقدار طلای موجود در یک کشور تعیین‌‌کننده‌‌ی مقدار پول چاپ شده بود. از زمان شکل‌‌گیری ارز، دولت‌‌ها اوراق قرضه با نرخ بهره را منتشر کردند. همچنین، کالاهای قیمت گذاری شده و سایر درآمدهای ثابت (اوراق قرضه) به منظور برگشت سرمایه در بازار مالی روی کار آمده‌‌اند. سهام می‌‌تواند پس از قیمت گذاری منابع (کالاها) و محاسبه نرخ‌‌های بهره و ریسک‌‌ها بعنوان یک اوراق بهادار انتشار یابد. با اینکه طلا در طبقه کالاها قرار می‌‌گیرد (به دلایل قانونی و …) اما هم بعنوان کالا و هم بعنوان ارز در نظر گرفته می‌‌شود. طلا وﯾژگی‌‌های خاصی دارد که بر اساس آن توزیع کنندگان دارایی و سرمایه‌‌گذاران آن‌‌را به تنهایی در یک طبقه دارایی خاص جای می‌‌دهند. من موافقم. همین امر در مورد دارایی‌‌های کریپتو ذخیره نیز صدق می‌‌کند.

رمز ارزها

مزیت اصلی رمز ارزها در بازار این است که به شکل دیجیتالی پرداخت می‌‌شوند. سوال اصلی برای بررسی این موضوع که آیا سکه یک نوع ارز است یا خیر “در واقع این است که آیا می‌‌توان با آن مبادله انجام داد یا آنرا ذخیره کرد؟ یعنی می‌‌تواند وﯾژگی‌‌های رمز ارز را داشته باشد تا همانند یکی از سه صورت زیر عمل کند:

1 – وسیله داد و ستد

2- ذخیره شود؛ و در نهایت،

3- واحد محاسبه باشد.

حال آنکه، هر نوع رمز ارز هر یک از این مراحل را انجام می‌‌دهد، که همان هدف و کاربرد اصلی آن است. رمز ارزها در کل دارای ریسک قانونی مشابه در مقایسه با سایر دارایی‌‌های کریپتو از جمله توکن‌‌های کاربری هستند.

رمز ارزها همانند ارزهای استاندارد دارای ارزش کاربردی هستند. به‌‌همین نحو، معادله تبادل M x V=P X Q در اینجا قابل اجراء است. اصولا مدل ارزش‌‌گذاری ارز رمزگذاری شده بر اساس هزینه واحد و نیز بر اساس شتاب پول است. وقتی پول با سرعت در کل سیستم گردش پیدا می‌‌کند، ارزش آن سیستم پولی نیز به تبع آن افزایش می‌‌یابد.

همه رمز ارزها به موضوع پرداخت می‌‌پردازند. این ارزها به طور منطقی گروه‌‌بندی می‌‌شوند و ابرمجموعه‌‌ای بین این دسته دارایی و ابر مجموعه دارایی کریپتو وجود ندارد. بنابراین، رمز ارز دارای طبقه بندی‌‌ دارایی کریپتو مخصوص به خودش است.

نمونه‌‌هایی از رمز ارزها عبارتند از : بیت کوین، بیت کوین کش، مونرو و دش

پلتفرم‌‌ها

پلتفرم‌‌ها در حال تبدیل شدن به جالب‌‌ترین بخش رمز ارزها هستند چون قرارداد‌‌های هوشمند و پول‌‌های برنامه‌‌ریزی شده به این بخش تعلق دارند. اگر بلاک چین قصد دارد قرارداد‌‌های هوشمند را به نحوی اجرا نماید، پس احتمالا در طبقه بندی‌‌ دارایی پلتفرم قرار می‌‌گیرد. اجرای منظم قرارداد‌‌های مالی و قانونی باعث تغییر شکل و شتاب پدیده ای می‌‌شوند که جهانی خواهد بود. ما در حال حاضر شاهد تغییر اساسی در انباشت، نقل و انتقال و ذخیره پول هستیم.

برای فهم این موضوع می‌‌خواهیم تصویری از 20 سال بعد را نقاشی کنیم. کل شرکت‌‌ها عمدتا دارای قرارداد‌‌های هوشمند خواهند بود. حاکمیت، رای‌‌دادن، زنجیره تامین و اجرای قرارداد بطور اساسی تغییر خواهند یافت، چون ما قصد داریم تا طبق برنامه ذخیره کنیم و دارایی خود را بر اساس یک منطق از قبل توافق شده انتقال دهیم. ارزش دارایی از دیدگاه جهانی دقیقا با شفافیت و قابل پیش‌‌بینی بودن اجرای قرارداد تعیین خواهد شد. ما می‌‌توانیم دقیقا بفهمیم غذای ما از کجا می‌‌آید و چگونه در طول مسیرش جابجا می‌‌شود. ما خواهیم توانست به رای‌‌گیری دیجیتالی اعتماد کنیم که به دلیل تغییر‌‌ناپذیری بلاک چین دستکاری نخواهد شد. اختلافات زمینی دیگر وجود نخواهد داشت.

پلتفرم‌‌ها برای ارائه یک سری از اجزای تشکیل دهنده بلاک چین‌ها مانند قرارداد‌‌های هوشمند، تغییر‌‌ناپذیری و تمرکز زدایی استفاده می‌‌شوند. هر چند، پلتفرم‌‌ها با توجه به اهداف و عملکرد خود متفاوت از رمز ارزها هستند. آنها در مقایسه با دیگر طبقات دارایی‌‌های کریپتو ریسک‌‌های قانونی متفاوتی هستند، و این بستگی به این دارد که چگونه ایجاد شده‌‌اند ( برای مثال بر اساس منطقه نظارتی و ICO دولتی یا پیش فروش خصوصی و …). پلتفرم‌‌ها نسبت به نقدینگی در پارادایم آنالوگ شباهت بیشتری به قراردادهای قانونی دارند. مدل ارزش‌‌گذاری پلتفرم‌‌ها عمدتا بر اساس اثرات شبکه است که از طریق قانون Metcalfe توصیف می‌‌گردد، یعنی ارزش شبکه متناسب با n2 کاربر شبکه. نظر به این که رمز ارزها بر اساس شتاب پول و معادله تبادل ارزیابی می‌‌شوند. پلت فرم‌‌ها متمایز از دیگر طبقات دارایی‌‌های کریپتو هستند و به همین دلیل دارای یک طبقه مخصوص به خود هستند.

نمونه‌‌هایی از پلتفرم‌‌ها عبارتند از : EOS ، NEO ، کاردانو و IOTA

توکن‌‌های کاربری (Utility Tokens)

توکن‌‌های کاربری برای خدمت رسانی ارائه شده‌‌اند. این توکن‌‌ها متمرکز بر نیازهای خاص هستند. آنها دارای اعضاء و شرکت کننده‌‌هایی هستند که اپلیکیشن‌‌هایی را در راس پروتکل ایجاد می‌‌کنند یا اپلیکیشن‌‌هایی را طراحی می‌‌کنند که از توکن کاربری استفاده می‌‌کنند. مدل ارزیابی توکن‌‌های کاربری عمدتا بر اساس اثرات شبکه عمل می‌‌کند و تحت تاثیر عرضه / تقاضا می‌‌باشند. توکن‌‌های کاربری در بلاک چین پلتفرم اجرا می‌‌شوند که مستقیما مدیریت یا کنترل نمی‌‌شوند. اکثر توکن‌‌های کاربری به‌‌روز در پلتفرم اتریوم اجرا می‌‌شوند. توکن‌‌های کاربری با پلتفرم‌‌ها فرق دارند چراکه آنها در سطح پایین‌‌تر یا با عملکرد افقی مانند یک پروتکل در راس بلاک چین فراهم نمی‌‌شوند. همچنین متمایز از اپ‌‌کوین‌‌ها نیز هستند چون هدف کاربردی آنها محدود به یک اپلیکیشن یا سرویس محدود نمی‌‌شود. توکن‌‌های کاربری ممکن است هم اکنون بر روی یک بلاک چین فعالیت کنند، ولی احتمالا در آینده در شبکه‌‌های متعددی برای سرویس‌‌دهی به اپ‌‌کوین‌‌های چند‌‌تایی فعالیت خواهند کرد.

نمونه‌‌هایی از توکن‌‌های کاربری عبارتند از :BAT ، Civic ، OmiseGO و 0x

طبقه بندی‌‌ دارایی‌‌های کریپتو

توکن‌های بهادار

توکن‌های بهادار بخاطر ماهیت کاربردی، اهداف و همچنین بخاطر پروفایل ریسک نظارتی خود متمایز از توکن‌‌های کاربری و پلتفرم‌‌ها هستند. این توکن‌‌ها ارزش خود را از یک دارایی خارجی بدست می‌‌آورند، و احتمالا مورد توجه مقررات اوراق بهادار فدرال در ایالات متحده قرار دارند. مدل ارزیابی توکن‌های بهادار مستقیما به قیمت‌‌گذاری دارایی متصل به توکن مربوط می‌‌شود. این توکن‌‌ها نقش مهمتری خواهند داشت، و رشد آنها در سال 2018 و بعد از آن بیشتر شد. پیش‌‌بینی من این است که در 12 ماه آینده شرکت‌‌هایی وجود خواهند داشت که سهام خود را به صورت توکن‌های بهادار بر روی صرافی های رمز ارز مبادله کنند. همچنین خواهیم دید که املاک و مستغلات با توکن‌های بهادار در بلاک چین مبادله خواهند شد. توکن‌های بهادار متمایز از دیگر طبقات دارایی‌‌های کریپتو هستند، چراکه متصل به یک دارایی خارجی و واقعی هستند.

یک نمونه از توکن‌های بهادار عبارتست از : BCAP

کامودیتی (Crypto Commodities)

کامودیتی‌‌ها قصد دارند یک منبع قابل مصرف و مستقیم را فراهم کنند. کامودیتی متمایز از طبقه بندی‌‌ دارایی‌‌های پلتفرم است چون خاص صنعت بوده و بدنبال مبادله بر اساس زیرمجموعه سایرمنابع است. این منابع می‌‌توانند شامل فضای دیسک، قدرت محاسبه یا دیگر خدمات مصرفی باشند. کامودیتی‌‌ها متمایز از توکن‌‌های کاربری هستند، چون مدل ارزش‌‌گذاری آنها تحت تاثیر عرضه و تقاضای منبع معینی است. کامودیتی‌‌های کریپتو بلاک چین خود را اجرا می‌‌کنند، که متفاوت از توکن‌‌های کاربری عمل می‌‌کنند. این که چگونه عرضه و تقاضا بر قیمت تاثیر می‌‌گذارد، یکی از مکانیزم‌‌های مهم است. افزایش‌‌های ناگهانی قیمت و دیگر ریسک‌‌های نادر می‌‌توانند به کرات کامودیتی‌‌ها را نسبت به دیگر طبقات دارایی‌‌ها نظیر توکن‌‌های کاربری یا اپ‌‌کوین‌‌ها تحت تاثیر قرار دهند. هر چند آنها به دلیل کارکرد یا منبع تبادل خود دارای ریسک نظارتی کمتری هستند، اما این گونه فرض می‌‌گردد که اقدامات مناسبی در پیش‌‌فروش آنها صورت می‌‌گیرد. مدل ارزش‌‌گذاری آنها تحت تاثیر اثرات شبکه است ولی این مدل ارزیابی متفاوت از پول‌‌های رایجی است که عمدتا از طریق شتاب پول و پلتفرم‌‌هایی صورت می‌‌گیرد که عمدتا توسط اثرات شبکه ارزش‌‌گذاری می‌‌شوند.

نمونه‌‌هایی از کامودیتی کریپتو عبارتند از : STORJ ، FileCoin و Golem

طبقه بندی‌‌ دارایی‌‌های کریپتو

اپ‌‌کوین‌‌ها (Appcoins / dApps)

اپ‌‌کوین‌‌ها در یک شبکه خاص کار می‌‌کنند تا بتوانند اپلیکیشن عمودی خاصی را فراهم نمایند. آنها متمایز از کالاهایی هستند که تامین آنها به عنوان کالا‌‌ی مصرفی محدودیتی ندارد. همچنین متفاوت از پلتفرم‌‌ها هستند چون عمودی و خاص اپلیکیشن هستند. اپ‌‌کوین‌‌ها پلتفرم یا پروتکلی را برای دیگران فراهم نمی‌‌کنند. هدف و کاربرد آنها در تمرکز بر اکوسیستم محدود خود متفاوت است. آنها دارای یک رابطه چند به یک در مدل شبکه خود هستند، در حالی که توکن‌‌های کاربری دارای رابطه چند به چند هستند. اپ‌‌کوین‌‌ها اپلیکیشن‌‌های محدودی هستند و به همین خاطر با مورد استفاده خاص و داشتن “نقش خالص” برای یک اپلیکیشن یا سرویس خاص کاربرد دارند. در نتیجه، مدل ارزش‌‌گذاری آنها متفاوت از کامودیتی‌‌ها، ارز ها یا پلتفرم‌‌ها خواهد بود.

مثال‌‌های اپ‌‌‌‌کوین‌‌ها : Steem ، Binance و SALT

استیبل کوین (Stablecoins)

استیبل کوین ارائه دهنده‌‌ی ذخایر پایدار هستند. اخیرا، یک عامل مهم درون این طبقه دارایی کریپتو وجود دارد. این عامل Tether است. اما این عامل تاثیرگذار ممکن است در آینده تغییر کند. اخیرا چندین پروژه در این حوزه وجود دارند که انواع روش‌‌ها را در مورد نحوه دستیابی به یک استیبل کوین پیگیری می‌‌کنند. این یک طبقه دارایی جدید و پررونق است و آن را در نوع خودش به دلیل هدف و ماهیت کاربردی خاصی که دارد متمایز خواهیم کرد.

مثال‌‌هایی از استیبل کوین عبارتند از : Tether ، Marker ،Basecoin و Digix

طبقه بندی‌‌ دارایی‌‌های کریپتو

نتیجه‌‌گیری

امیدوارم که این مطلب یک مدل خوب برای طبقه بندی‌‌ دارایی‌‌های کریپتو ارائه داده باشد. از آنجایی که ما در مراحل اولیه‌‌ این دسته دارایی‌‌های جدید هستیم، این مدل احتمالا دچار تغییر خواهد شد. این امکان وجود دارد که اپ‌‌کوین‌‌ها بتوانند درون توکن‌‌های کاربری یا کامودیتی‌‌های کریپتو و پلتفرم‌‌ها ادغام شوند. هدف من این است تا به سرمایه‌‌گذاران در ساخت یک پورتفولیو با تخصیص دارایی مناسب کمک کنم تا بتوانند تطبیقی بین ریسک و بازدهی سرمایه خود ایجاد کنند. ما برای دستیابی به این هدف باید یک چارچوب خوب برای طبقه بندی دارایی‌‌های کریپتو داشته باشیم. اگر نظریه پورتفولیوی مدرن (MPT) نشان دهد که بازدهی سرمایه می‌‌تواند با سه روش یعنی تخصیص دارایی ، انتخاب اوراق بهادار و زمان‌‌بندی بازار انجام شود، سپس ما یک ساختار برای تخصیص دارایی نیاز خواهیم داشت. داشتن یک مدل جامع از طبقه بندی‌‌ دارایی‌‌های کریپتو در این زمینه کمک خواهد کرد.

منبع

شاید از این مطالب هم خوشتان بیاید.

ارسال پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.