یک IPO (عرضه اولیه سهام) چیست؟

یکی از راه‌های جذب سرمایه قابل توجه برای شرکت‌‌ها عرضه سهام یا عمومی شدن است، که در این صورت هرکس می‌تواند سهام شرکت را خرید و فروش کند. اما این کار منجر به قرار گرفتن شرکت تحت نظارت دائمی نهادهای دولتی و ناظران و افشای عمومی اطلاعات آن می‌شود و همچنین خطراتی را نیز به دنبال دارد. اما از سوی دیگر سرمایه زیادی جمع شده و شهرت و اعتبار شرکت افزایش خواهد یافت.

0 193

عرضه اولیه سهام یا IPO اولین فروش سهام توسط یک شرکت به عموم است. پیش از IPO، شرکت خصوصی تلقی می‌شود که تعداد اندکی سهامداران دارد که عمدتا سرمایه‌گذاران اولیه (مانند بنیان‌گذاران، خانواده‌ها و دوستان آن‌ها) و سرمایه‌گذاران حرفه‌ای (مانند سرمایه‌گذاران ریسک پذیر یا سرمایه‌گذاران فرشته) هستند. از سوی دیگر، عموم، سایر افراد هستند (هر سرمایه‌گذار فردی یا نهادی که در روزهای اول شرکت مشارکت نداشته و علاقه‌مند به خرید سهام شرکت است). تا زمانی که یک سهام شرکت برای فروش به عموم عرضه نشود، عموم قادر به سرمایه گذاری در آن نیستند. شما می‌توانید برای سرمایه گذاری به صاحبان یک شرکت خصوصی مراجعه کنید، اما آن‌ها ملزم نیستند به شما چیزی بفروشند. از سوی دیگر، شرکت‌های دولتی حداقل بخشی از سهام خود را به عموم مردم فروخته‌اند تا بتوانند در بورس معامله شوند. به همین دلیل است که IPO به عنوان «عمومی شدن» شناخته می‌شود.

شرکت خصوصی دارای مزایایی است که پس از عمومی شدن از دست می‌رود. برای مثال، صاحبان آن مجبور نیستند اطلاعات مالی و حسابداری زیادی را در مورد شرکت منتشر کنند. در ایالات متحده، تاسیس یک شرکت خصوصی آسان و نسبتا ارزان است، و اکثر کسب و کارهای کوچک و متوسط خصوصی هستند. اما شرکت‌های بزرگ نیز می‌توانند خصوصی باشند. برای مثال IKEA، سوپرمارکت‌های Publix، آبنبات Mars و کارت‌های Hallmark همگی خصوصی هستند.

شرکت‌های عمومی هزاران سهامدار دارند و ملزم به رعایت قوانین و مقررات سخت‌گیرانه‌ای هستند. آن‌ها باید هیئت مدیره داشته باشند و باید هر فصل اطلاعات قابل حسابرسی مالی و حسابداری ارائه کنند. در ایالات متحده، شرکت‌های عمومی به کمیسیون اوراق بهادار و بورس (SEC) گزارش می‌دهند. در سایر کشورها، شرکت‌های عمومی تحت نظارت نهادهای حاکم مشابه SEC قرار دارند. علاوه بر این، شرکت‌های دولتی باید از مقررات و الزامات تنظیم شده توسط بورس اوراق بهاداری پیروی کنند که سهام آن‌ها در آن فهرست شده است. حضور در یک بورس عده اعتبار بسیار زیادی به همراه دارد. از لحاظ تاریخی، تنها شرکت‌های خصوصی با بنیان قوی و پتانسیل سودآوری اثبات شده می‌توانستند واجد شرایط IPO باشند و فهرست شدن کار آسانی نبود. امروزه، با رقابت میان بسیاری از بورس‌های سهام، الزامات فهرست شدن کمی تعدیل شده است.

چرا باید یک IPO داشت؟

پس چرا باید عمومی شد؟ عمومی شدن، مقدار زیادی پول برای شرکت به همراه دارد که برای رشد و گسترش مورد نیاز است. شرکت‌های خصوصی برای افزایش سرمایه دارای گزینه‌های زیادی هستند (از قبیل قرض گرفتن، یافتن سرمایه‌گذاران خصوصی بیشتر و یا اینکه تصاحب توسط یک شرکت دیگر). اما در مقایسه، IPO بیشترین مبلغ را برای شرکت و سرمایه‌گذاران اولیه آن جمع‌آوری می‌کند. برخی از بزرگترین IPOها تا به امروز عبارتند از:

  • گروه Alibaba در سال ۲۰۱۴ با جمع‌آوری ۲۵ میلیارد دلار
  • گروه بیمه آمریکایی (AIG) در سال ۲۰۰۶ با جمع‌آوری ۲۰٫۵ میلیارد دلار
  • VISA در سال ۲۰۰۸ بالغ با جمع‌آوری ۱۹٫۷ میلیارد دلار
  • جنرال موتورز (GM) در سال ۲۰۱۰ با جمع‌آوری ۱۸٫۱۵ میلیارد دلار
  • فیس بوک (FB) در سال ۲۰۱۲ با جمع‌آوری ۱۶٫۰۱ میلیارد دلار

به طور عمومی معامله شدن می‌تواند بسیاری درهای مالی زیادی را نیز بگشاید: با توجه به افزایش شدت موشکافی تحلیلگران و سرمایه‌گذاران، شرکت‌های دولتی معمولا زمانی می‌توانند از نرخ‌های بهره (یعنی پایین‌تر) استفاده کنند که بدهی منتشر کنند. به علاوه، تا زمانی که تقاضای بازار وجود داشته باشد، یک شرکت عمومی همیشه می‌تواند در یک به اصطلاح عرضه ثانویه، سهام بیشتری صادر کند. بنابراین، برنامه‌ریزی ادغام‌ها و خرید‌ها آسان هستند چرا که صدور سهام می‌تواند بخشی از توافق باشد.

برای سرمایه‌گذاران، معامله در بازارهای آزاد به معنی نقدینگی است. اگر شما سهامدار یک شرکت خصوصی هستند، فروش سهام برایتان مشکل و ارزشیابی سهامتان حتی مشکل‌تر است. یک شرکت عمومی در یک بورس معامله می‌شود و خریداران و فروشندگان آماده و قیمت مشخص و داده‌های معاملاتی دارد. بنابراین بازار سهام بازار ثانویه نامیده می‌شود، زیرا سرمایه‌گذاران با سایر سرمایه‌گذاران عمومی و نه خود شرکت سهام معامله می‌کنند. بازارهای عمومی و نقدینگی این امکان را برای یک شرکت فراهم می‌کنند تا مزایایی مانند برنامه‌های مالکیت سهام کارکنان (ESOP) راه‌اندازی کنند، که به جذب استعداد کمک می‌کند.

مزایا و معایب یک IPO

مزایا:

  • یک گروه سرمایه‌گذار بزرگ و متنوع برای جمع‌آوری سرمایه
  • هزینه کمتر سرمایه برای شرکت
  • افزایش شهرت، اعتبار و تصویر عمومی شرکت، که می‌تواند به فروش و سود شرکت کمک کند.
  • شرکت‌های عمومی می‌توانند مدیریت و کارکنان ماهرتری را از طریق مشارکت حقوق نقدی صاحبان سهام (مثلا ESOP) جذب کنند.
  • تسهیل تملک (به طور بالقوه در ازای سهام)
  • در مقایسه با گزینه‌های دیگر بیشترین مقدار پول را برای شرکت جمع‌آوری می‌کند.

معایب:

  • شرکت مجبور است اطلاعات مالی، حسابداری، مالیاتی و سایر اطلاعات کسب و کار را افشا کند
  • هزینه‌های قانونی، حسابداری و بازاریابی قابل توجه، که بسیاری از آن‌ها در جریان هستند
  • افزایش زمان، تلاش و توجه مورد نیاز برای مدیریت گزارش‌دهی
  • خطر این موضوع که اگر بازار قیمت IPO را نپذیرد، مبلغی جمع‌آوری نشود و قیمت سهام بلافاصله پس از عرضه کاهش یابد
  • انتشار عمومی اطلاعات که ممکن است برای رقبا، تامین‌کنندگان و مشتریان سودمند باشد
  • از دست دادن کنترل و مشکلات شدیدتر اداری به علت سهامداران جدید، که حق رای دادن پیدا کرده و می‌توانند به طور موثر از طریق تصمیمات هیئت مدیره شرکت را کنترل کنند
  • افزایش ریسک مشکلات حقوقی یا مقرراتی، مانند دعاوی در مورد اوراق بهادار خصوصی و اقدامات سهامداران

پس به طور خلاصه، یک IPO زمانی است که شرکت سهام را به عموم مردم می‌فروشد. اگر یک شرکت بتواند مردم را به خرید سهام در شرکت متقاعد کند، می تواند پول زیادی را جمع‌آوری کند. IPO برای بنیانگذاران شرکت و سرمایه‌گذاران اولیه، به عنوان یک استراتژی خروج از ریسک اولیه آن‌ها در یک سرمایه گذاری ریسک پذیر جدید به حساب می آید. بنابراین، در یک IPO، بسیاری از سهامی که به عموم فروخته می‌شود، قبلا متعلق به آن بنیانگذاران و سرمایه‌گذاران بوده است.

بنابراین بازار سهام بازار ثانویه نامیده می‌شود، زیرا معامله‌گران با سایر سرمایه‌گذاران عمومی و نه خود شرکت، سهام معامله می‌کنند. شرکت فقط قبل از IPO می‌تواند مستقیما برای سهامداران سهام صادر کند. این بدان معنی است که هنگامی که شما سهام یک شرکت را خریداری می‌کنید، پول خود را به شرکت نمی‌دهید، بلکه به کسی می‌دهید که سهام خود را به شما فروخته است. هنگامی که یک شرکت سهام را به عموم مردم می‌فروشد، شرکت و صاحبان آن معمولا بخش قابل توجهی از کل سهام را نگه می‌دارند، بنابراین برخی از سرمایه‌گذاران اولیه و سهامداران هنوز هم می‌توانند با وجود تعداد زیادی از سهامداران جدید، تاثیر زیادی در جهت‌گیری شرکت داشته باشند.

شاید از این مطالب هم خوشتان بیاید.

ارسال پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.