چرا دلار ایالات متحده ارز جهانی است؟

ارز جهانی ارزی است که برای تجارت درسراسر جهان پذیرفته شده است. برخی از ارزهای جهان برای اکثر معاملات بین المللی پذیرفته می‌شوند. معروف ترین آنها دلار ایالات متحده، یورو و ین می‌باشند. نام دیگر ارز جهانی، ارز ذخیره ای (reserve currency) است. درمیان این ارزها، دلار ایالات متحده معروف تر از همه است. درسه ماهه سوم سال 2018، تقریبا 62 درصد کل ذخایر ارزی بانک مرکزی را تشکیل می دهد. این باعث می شود که این ارز عملا ارز جهانی باشد.

0 204

نزدیک ترین ارز ذخیره ای پس از دلار، یورو است. نزدیک به 21 درصد ارز خارجی بانک مرکزی در سه ماهه سوم سال 2018 یورو بود. شانس تبدیل یورو به ارز جهانی با از بین رفتن بحران منطقه یورو افزایش می‌یابد.

دلار ایالات متحده قویترین ارز جهانی است

قدرت نسبی ایالات متحده از ارزش ارز آن حمایت می‌کند. به همین دلیل دلار قوی ترین ارز است. درحدود 580 میلیارد دلار در حساب‌های ایالات متحده درخارج از کشور استفاده می‌شود که این شامل 65 درصد کل دلارهای آن است. یعنی شامل 75 درصد اسکناس 100 دلاری، 55 درصد از اسکناس 50 دلاری و 60 درصد از اسکناس 20 دلاری است. بیشتر این صورت حساب‌ها در کشورهای اتحاد جماهیر شوروی سابق و آمریکای لاتین است. این دلارها اغلب در معاملات روزانه به عنوان ارز رایج استفاده می‌شوند.

پول نقد فقط نشان دهنده نقش دلار به عنوان یک ارز جهانی است. بیش ازیک سوم تولید ناخالص داخلی جهان ازکشورهایی می آید که ارزهای خود را به دلار تبدیل می کنند. این هفت کشور را شامل میشود که دلار ایالات متحده را به عنوان ارز خودشان به تصویب رسانده اند. 89 کشور دیگر ارز خود را در یک محدوده ی قیمتی نسبت به دلارنگاه می دارند.

در بازار تبادل ارز خارجی، دلار به درستی عمل می کند.90درصد از تجارت فارکس شامل دلار ایالات متحده است.دلار فقط یکی از 185ارز مبتنی بر لیست سازمان های استاندارد بین المللی است، اما اکثر این ارزها فقط داخل کشور خودشان قابل استفاده هستند. ازنظر تئوری، هرکدام ازآن ها می توانند جایگزین دلار، به عنوان ارز جهانی، باشند اما این اتفاق نمی افتد زیرا آنها مانند دلار به طورگسترده معامله نمی شوند. نمودار زیر ده تا از ارزهای تفکیک شده ی پرمبادله را در 2018 نشان می دهد.

U.S Dollar

تقریبا40 درصد از بدهی های جهانی به دلاراست. درنتیجه بانک های خارجی برای جلو بردن کسب وکار به دلارنیاز دارند. که این در بحران 2008 آشکارشد. بانک های غیرآمریکایی 27 تریلیون دلار بدهی های معین بین المللی با ارزهای خارجی دارند. از این بین 18تریلیون دلار، دلار ایالات متحده است. درنتیجه فدرال رزرو ایالات متحده مجبورمی شود خط مبادله دلار خود را افزایش دهد. این تنها راه برای تمام نشدن دلار در بانک های جهانی است.

بحران جهانی باعث شد دلار به صورت گسترده ای استفاده شود. در2017، بانک های ژاپن، المان، فرانسه و بریتانیا بدهکاریهای معین زیادی به دلار داشتند. بعلاوه، مقررات بانکی از بحران دیگری که باعث کمبود دلار می شود جلوگیری می کند و فدرال رزرو نیز میزان نرخ بودجه را افزایش میدهد. این کار با گران کردن دلار برای قرض گرفتن باعث کاهش منابع مالی میشود.

قدرت دلار به این دلیل است که دولت ها مایل به نگاه داشتن ان در ذخایر ارز خارجی خود هستند. دولت ها دلار را ازنقل و انتقالات بین المللی به دست می آورند. هم چنین آنها از کسب وکارهای داخلی و مسافرانی که برای ارزهای محلی خرج می کنند دلار به دست می آورند.

بعضی ازکشورها ذخایرخود را با ارزهای خارجی سرمایه گذاری می کنند. چین و ژاپن ازادانه ارزهای شرکای صادراتی خود را خریداری می کنند. ایالات متحده بزرگترین شریک صادراتی هر دو کشور است. آنها تلاش می کنند ارز خود را در مقایسه با بقیه ارزان نگاه دارند پس صادرات آنها در عرصه ی رقابت گران تر می شود.

چرادلارارزجهانی است؟

توافق نامه برتون وودز در سال 1944 (Bretton Woods) جان تازه ای به دلار بخشید. قبل ازآن، اکثر کشورها برروی استاندارد طلا بودند. دولت های آنها وعده دادند ارزهای خود را بر اساس ارزش طلا در تقاضا از گرو درآورند. کشورهای توسعه یافته جهان در کنفرانس برتون وودز، در ایالت نیو همپشایر (NewHampshire) ، حضور یافتند تا نرخ تبادل را برای تمامی ارزها با دلار ایالات متحده پیوند دهند. در ان زمان ایالات متحده بزرگترین ذخایر طلا را در اختیار داشت. این توافق نامه به دیگر کشورها اجازه میداد تا ارزهای خود را به جای طلا با دلار پس بگیرند.

در اوایل دهه 1970 کشورها به جای دلارهایشان شروع به تقاضای طلا کردند. نیاز بود با تورم مبارزه کنند. به جای اجازه دادن به فورت ناکس (Fort Knox) برای نابود کردن تمام ذخایر، رئیس جمهور نیکسون دلار را از طلا جدا کرد. گرچه، درحال حاضر دلار تبدیل به ذخیره ارز غالب جهان شده است. این ترکیبی از تورم و رشد پایدار است.

درخواست‌ها برای تغییر ارز جهانی

در ماه مارس 2009، چین و روسیه خواستار یک ارز جهانی جدید شدند. آنها می‌خواستند یک ارز ذخیره‌ای ایجاد شود که از انحصار ملت‌ها جدا شده و قادر به پایدار بودن در طولانی مدت باشد، بنابراین حذف نقص‌های ذاتی، با استفاده از ارزهای ملی مبتنی بر اعتبار ممکن شد.

چین نگران بود که مبادا تریلیون ها دلاری که در اختیار دارد، درصورت ایجاد تورم بی ارزش شود. این امر می‌تواند در نتیجه افزایش هزینه اضافی ایالات متحده و چاپ U.S.Treasury برای حمایت از بدهی ایالات متحده اتفاق بیافتد. چین از صندوق بین الملل خواست تا یک ارز را برای جایگزینی دلار توسعه دهد.

درسه ماهه چهارم 2016، رن مینبی (renminbi ) چین یکی دیگر از ارزهای ذخیره‌ای جهان شد. به گزارش IMF در سه ماهه سوم 2018، بانک‌های مرکزی جهانی به ارزش 193 بیلیون دلار از این ارز داشتند.

این یک شروع کوچک است، اما می‎تواند در آینده نیز به رشد خود ادامه دهد. چین خواستار تجارت کامل ارز خود در بازارهای تبادلات خارجی است. این کشور می‌خواهد یوان را به عنوان ارز جهانی جایگزین دلار کند. برای انجام این کار، چین در حال اصلاح اقتصاد خود می‌باشد.

شاید از این مطالب هم خوشتان بیاید.

ارسال پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.