پول داغ یا پول در گردش (hot money) چیست؟

پول در گردش یا پول داغ به پولی می‌‌گویند که با هدف نرخ بهره بالاتر از کشوری به کشور دیگر در حال گردش است. بانک‌‌ها نیز مایل به وارد کردن پول داغ به چرخه گردش مالی خود هستند و بانکی برنده است که نرخ بهره بالاتری ارائه کند. چین به‌‌عنوان بازار پررونقی برای پول داغ شناخته می‌‌شد اما در پی اصلاحات مالی و نوسان ارزش یوان جذابیت خود را از دست داد و هم‌‌اکنون موقعیت سابق خود را ندارد.

0 241

پول در گردش یا پول داغ (hot money) ارزی است که به‌‌طور منظم و سریع بین بازارهای مالی در گردش است تا سرمایه‌‌گذاران اطمینان حاصل کنند که بالاترین نرخ‌‌های بهره کوتاه‌‌مدت ممکن را دریافت می‌‌کنند. پول داغ دائما از کشورهای با نرخ بهره پایین به کشورهای دارای نرخ بهره بالا تغییر مکان می‌‌دهد؛ این نقل و انتقالات مالی در صورتی که مبلغ بالا باشد، بر نرخ تبدیل اثر گذاشته و تاثیر خود بر موازنه پرداخت‌‌های کشور را نیز به جا خواهد گذاشت. پول داغ را همچنین می‌‌توان به پولی که به سرقت رفته اما قابل ردیابی و شناسایی است اطلاق کرد.

پول داغ نه تنها درمورد ارز کشورهای مختلف بلکه برای اشاره به سرمایه موجود در کسب‌‌وکارهای رقابتی نیز به کار می‌‌رود. بانک‌‌ها با ارائه گواهی سپرده (CD) کوتاه‌‌مدت به سرمایه‌‌گذاران با نرخ بهره بالاتر از حد میانگین، به دنبال وارد کردن پول داغ به چرخه مالی خود هستند. به محض این‌‌که بانک نرخ سود خود را پایین بیاورد یا موسسه مالی دیگری نرخ بهره بالاتری پیشنهاد کند، سرمایه‌‌گذاران پول‌‌های خود را از آن‌‌ها بیرون می‌‌آورند تا از مزایای بهره بالاتر بهره‌‌مند شوند.

چین به‌‌عنوان یک بازار پولی داغ و سرد

اقتصاد چین نمونه بسیار شفافی از گردش پول داغ و سپس فروکش کردن آن است. از بدو ورود به قرن جدید، اقتصاد ِدر حال توسعه این کشور با افزایش چشمگیر در قیمت سهام همراه شد و چین را به‌‌عنوان یکی از داغ‌‌ترین بازارهای پول داغ در تاریخ معرفی کرد. با این حال، مسیر جریان پول ورودی به چین پس از کاهش ارزش یوان چین و اصلاحات بزرگ مالی در بازار سهام آن، برعکس شد. لوییس کوییز (Luis Kuijs)، تحلیل‌‌گر ارشد اقتصاد چین در بانک رویال اسکاتلند، برآورد می‌‌کند که تنها در یک دوره شش‌‌ماهه از سپتامبر ۲۰۱۴ تا مارس ۲۰۱۵، کشور چین چیزی حدود ۳۰۰ میلیارد دلار پول داغ از دست داده است.

واژگونی یا بازگشت بازار پولی چین تاریخی است. از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۴، ذخایر ارز خارجی در این کشور چندبرابر شدند و تراز آن به ۴ تریلیون دلار رسید. بخشی از این تراز متعلق به سرمایه‌‌گذاران خارجی بود که در چین اقدام به سرمایه‌‌گذاری‌‌های بلندمدت مانند خرید کارخانه، شرکت‌‌ها و کسب‌‌وکارهای دیگر کرده بودند. با این حال بخش زیادی از این مبلغ از پول داغ تامین می‌‌شد. سرمایه‌‌گذاران اوراق قرضه‌‌ای که با نرخ مناسب به فروش می‌‌رسند و سهامی که بازده سریع و چشمگیری دارند را خریداری می‌‌کردند. سرمایه‌‌گذاران در چین پول را با نرخ اندک به قرض (وام) می‌‌گرفتند تا اوراق قرضه دارای نرخ بهره بالا را از کشورهای دیگر خریداری کنند.

پیامد

سایر جهان، بازار چین را به دلیل بازار سهام پررونق و ارز قوی آن میزبان حجم زیادی از پول داغ می‌‌دیدند. با این حال در سال ۲۰۱۶ این رونق رو به افول گذاشت. چین به‌‌ویژه در میان سرمایه‌‌گذاران دارای پول داغ به سرعت جذابیت خود را از دست داد. قیمت سهام تا حدی بالا رفت که دیگر حرکت رو به بالایی انتظار نمی‌‌رفت. بالا و پایین شدن قیمت یوان از پایان سال ۲۰۱۳ هم باعث شد سرمایه‌‌گذاران پول خود را از کشور خارج کنند و در دل سرمایه‌‌گذاران بالقوه نیز شک و دودلی بیاندازند. در طول ۹ماهه بین ژوئن ۲۰۱۴ تا مارس ۲۰۱۵، ذخایر ارز خارجی کشور بیش از ۲۵۰ میلیارد دلار سقوط کرد.

منبع

 

شاید از این مطالب هم خوشتان بیاید.

ارسال پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.