نحوه استفاده از بلاکچین‌‌ در صنایع غذایی

در سال 2018 تعداد تولیدکنندگان و خرده‌‌فروشان مواد غذایی که از بلاکچین‌‌ برای بهبود عملیات خود بهره گرفته‌‌اند، به طور پیوسته افزایش یافته است. از ردیابی کیفیت مواد غذایی گرفته تا تسهیل تجارت بین‌‌المللی در زمینه غلات، فناوری بلاکچین‌‌ در ماه‌‌های اخیر کاربرد فراوانی داشته است وگرچه استقرار این فناوری بیشتر به صورت آزمایشی صورت گرفته، اما شمار فزاینده‌‌ای از دست‌‌اندرکاران مواد غذایی اقدام به اجرای دائمی آن کرده‌‌اند.

0 152

به همان اندازه که بلاکچین‌‌ یکی از وجوه آشنای صنایع غذایی به نظر می‌‌رسد، راهکاری قابل اعتماد و مصون از خطا برای مواجهه با همه مشکلات فراروی آن نیست. اکثر بلاکچین‌‌‌‌ها یک بایگانی “تغییرناپذیر” و “غیرقابل اعتماد” از توزیع مواد غذایی خاص را فراهم می‌‌کنند، اما آن به معنای اعتماد به طرف‌‌هایی که برای نخستین بار این مواد غذایی را در دفتر بلاکچین‌‌ ثبت کرده‌‌اند، نیست. به همین ترتیب با وجود آنکه برخی شرکت‌‌های چندملیتی نظیر کارفور (Carrefour) در حال استفاده از راهکارهای ارائه‌‌شده توسط پلتفرم IBM Food Trust هستند، اما از بلاکچین‌‌ به معنای واقعی کلمه استفاده نمی‌‌کنند.

ردیابی و شفافیت

در اکثر قریب به اتفاق موارد، صنایع غذایی از بلاکچین‌‌ برای اهداف ردیابی استفاده می‌‌کنند، به طوری که به مشتریان اطمینان داده می‌‌شود که یک قلم خاص غذایی همان چیزی است که از ابتدا وعده داده شده است. به تازگی، شرکت چندملیتی فرانسوی اوشان (Auchan) اعلام کرد که سیستم ردیابی مواد غذایی برپایه بلاکچین‌‌ را به طور دائمی در پنج کشور تحت فعالیت خود شامل فرانسه، ایتالیا، سنگال، اسپانیا و پرتغال اجرا خواهد کرد. این بیانیه پس از آن منتشر شد که اوشان با موفقیت یک برنامه آزمایشی 18 ماهه را در شعبه خود در ویتنام به اجرا درآورد که طی آن از سیستم ردیابی در ارتباط با حدود 6 هزار شرکت بهره گرفت.

طرز کار سیستم اوشان به این نحو است که اطلاعات یک آیتم (غذایی) در هر مرحله از فرآیند توزیع آن ثبت می‌‌شود. برای مثال وقتی گفته می‌‌شود که یک هویج ارگانیک از زمین برداشت شده و آماده انتقال از مزرعه‌‌اش می‌‌شود، آن در پایگاه بلاکچین‌‌ TE-FOOD ثبت می‌‌شود و وقتی محصول به کارخانه توزیع فرستاده می‌‌شود می‌‌توان بلافاصله آن را در برابر اطلاعاتی که قبلاً در بلاکچین‌‌ ثبت شده و غیرقابل تغییر است، چک کرد.

فرانسوا کالالیفاد (François Cathalifaud)، مدیر دفتر مطبوعاتی اوشان به پایگاه کوین تلگراف (CoinTelegraph) گفته است که فناوری بلاکچین‌‌ باعث مسئولیت‌‌پذیری بیشتر شرکت‌‌کنندگان در زنجیره‌‌ عرضه (مواد غذایی) در قبال اطلاعاتی می‌‌شود که وارد سیستم می‌‌کنند.

“این یکی از نکات کلیدی بلاکچین‌‌ در صنعتی (غذایی) است که اطلاعات و داده‌‌ها یک منبع ارزشمند محسوب می‌‌شود. ما به عنوان یک خرده‌‌فروش نمی‌‌توانیم از یک تولیدکننده یا عرضه‌‌کننده بخواهیم تا اطلاعات بدون بازگشت را به ما ارائه دهند. اما فناوری‌‌های مبتنی بر بلاکچین‌‌ این مسأله مهم را حل کرده‌‌اند چونکه برای مثال بلاکچین‌‌ TE-FOOD سوپرمارکت‌‌ها را ملزم کرده تا هر زمانی که از تأمین‌‌کنندگان‌‌شان بخواهند اطلاعات مربوطه زنجیره عرضه را منتشر کنند، توکن‌‌ها را منتقل کنند. این به تأمین‌‌کنندگان انگیزه می‌‌دهد تا نه فقط چنین اطلاعاتی را تولیدکنند، بلکه با صداقت رفتار کنند چونکه در

غیر این صورت یک رشته درآمد بیشتر را از دست خواهند داد.”

کاتالیفاد می‌‌افزاید: “نکته دیگر پیشگیری از فساد (خرابی) اطلاعات است که امکان وقوع آن در خلال یک رسوایی غذایی وجود دارد (شفافیت + امنیت). خب، در نهایت اگر یک مشتری خواهان ردیابی اطلاعات شود ما می‌‌توانیم این اطلاعات را به جای چند روز ظرف چند ثانیه برای او فراهم کنیم.”

ایجاد این اعتماد از آنجا اهمیت دارد که طبق تحقیقات اخیر، مشتریان بیش از پیش نسبت به صنایع غذایی بدگمان شده و به سمت توزیع‌‌کنندگان و تولیدکنندگان مواد غذایی که اصول اخلاقی را بیشتر رعایت می‌‌کنند، گرایش پیدا کرده‌‌اند. مطالعه‌‌ای که در ماه سپتامبر توسط مؤسسه بازاریابی مواد غذایی در ویرجینیا (Food Marketing Institute) صورت گرفت نشان داد که 75 درصد از خریداران به برندی رجوع می‌‌کنند که اطلاعات جامع‌‌تری را درباره محصول فراهم کند، اطلاعاتی فراتر از آنچه روی برچسب فیزیکی درج شده است. دفاتر کل توزیع شده یک منبع اصلی برای چنین اطلاعاتی هستند و برای درک اینکه غذاهای ما از کدام منبع تأمین می‌‌شوند، شرکت‌‌ها در پی بکارگیری سیستم‌‌های ردیابی مبتنی بر بلاکچین‌‌ هستند.

در ماه نوامبر، خرده‌‌فروش چندملیتی کارفور اعلام کرد که از پلتفرم بلاکچین‌‌ IBM Food Trust برای ردیابی مرغ‌‌های محلی در اسپانیا استفاده خواهد کرد، در حالی که گوستاو گریگ (Gustav Gerig AG) در سوئیس اعلام کرد که مشغول استفاده از بلاکچین‌‌ اتریوم برای ردیابی ماهی تن است. در همان ماه دولت کره جنوبی خبر داد که در ماه ژانویه اقدام به ردیابی گوشت گاو خواهد کرد، در شرایطی که Sweetgreen، زنجیره سالادفروشی آمریکا، اعلام کرد که بودجه 200 میلیون دلاری برای توسعه یک سیستم ردیابی مبتنی بر بلاکچین‌‌ برای ترکیبات غذایی خود اختصاص داده است.

همه این اعلامیه‌‌ها که فقط ظرف یک ماه صورت گرفت، دال بر این بود که چطور گرایش به بلاکچین‌‌ به عنوان یک راه ایجاد شفافیت بیشتر برای توزیع مواد غذایی رو به رشد است. قبل از نوامبر امسال نیز برخی سازمان‌‌ها‌‌ی دیگر از قبیل کشاورزان لبنیات آمریکا (Dairy Farmers of America)، آلبرت هیجن (Albert Heijn)، بزرگ‌‌ترین زنجیره سوپرمارکت هلند، دولت استرالیا، آژانس استانداردهای غذایی انگلیس، وال‌‌مارت (Walmart) و غول خرده‌‌فروشی چین (JD.com)، طرح‌‌هایی را برای سیستم ردیابی مبتنی بر بلاکچین‌‌ تدوین کردند.

تعداد روزافزونی از سازمان‌‌ها در پی راه‌‌هایی برای تأیید ادعای خود مبنی بر عرضه و تأمین مسوولانه محصولات‌‌شان هستند. به عبارت دیگر غذا روز به روز بیشتر جنبه اخلاقی و وجدانی به خود گرفته و به همین دلیل شفافیت بیشتر ناشی از بلاکچین‌‌ مؤید این مقبولیت قوی است.

در نتیجه بلاکچین‌‌ اکنون توسط NGOهای بزرگی نظیر آکسفام مورد استفاده قرار گرفته است به طوری که این مؤسسه در ماه نوامبر اعلام کرد که یک سیستم بلاکچین‌‌ را برای ردیابی عرضه برنج در کامبوج – جایی که کشاورزان محلی عمدتاً فاقد اطلاعات برای چانه‌‌زنی صحیح بر سر قیمت‌‌ها هستند – راه‌‌اندازی کرده است.

تجارت و وفاداری

بنابراین این حس قوی وجود دارد که ردیابی مواد غذایی حوزه‌‌ای است که بلاکچین‌‌ و کریپتو می‌‌توانند مقبول واقعی شرکت‌‌ها (و مشتریان) واقع شوند. در حالی که ردیابی محصولات به احتمال قوی حوزه‌‌ای اصلی است که در آن فناوری بلاکچین‌‌ به صنعت 6/5 تریلیون دلاری غذا و نوشیدنی‌‌ها کمک می‌‌کند، به نظر می‌‌رسد که این فناوری قرار است نقش نسبتاً محدودتری را در سایر حوزه‌‌ها ایفا کند.

در ماه اکتبر امسال چهار تولیدکننده بزرگ محصولات کشاورزی – Archer Daniels Midland Co.، Bunge Ltd.، Cargill Inc. و Louis Dreyfus Co – ائتلافی را شکل دادند که به واسطه آن از فناوری بلاکچین‌‌ برای خودکارسازی (اتوماسیون) پروسه تجارت غلات بهره خواهند گرفت. بیانیه مطبوعاتی این ائتلاف عنوان می‌‌کند که: “حذف ناکارآمدی‌‌ها منجر به کاهش زمان پردازش اسناد، کاهش زمان‌‌های انتظار و مشاهده بهتر قراردادهای انتها به انتها می‌‌شود.”

قابل اعتماد؟

گرچه تقاضای زیادی از سمت تولیدکنندگان و توزیع‌‌کنندگان غذایی برای بلاکچین‌‌ جهت ردیابی عرضه غذا وجود دارد، اما این به منزله آن نیست که بلاکچین‌‌‌‌ها یک روش کاملاً عاری از خطا و قابل اعتماد برای اثبات اینکه (مثلاً) یک “مرغ ارگانیک” واقعا ارگانیک است، هستند.

ثبت اولیه اقلام غذایی شاید اشتباه صورت گرفته باشد؛ تنها راه برای جلوگیری از ثبت اشتباه یک مرغ یا انبه تازه‌‌ تولیدشده، توسل به یک سیستم یا سازوکار قابل اعتماد دیگر در کنار یک دفتر کل توزیع شده (بلاکچین‌‌) است. شرکت‌‌های بزرگ نظیر کارفور، اوشان و وال‌‌مارت چنین سیستم‌‌هایی را تعبیه کرده‌‌اند و به علاوه روابطی دوجانبه مبتنی بر اعتماد با کشاورزان و عرضه‌‌کنندگان شناخته‌‌شده برقرار نموده‌‌اند.

به علاوه یک بلاکچین‌‌ حتی اگر نتواند صحت اطلاعات اولیه وارد شده به آن را تضمین دهد، اما می‌‌تواند از وقوع هر اتفاق نابجا در آینده از قبیل افزوده شدن ترکیبات غیرارگانیک به یک محصول ظاهراً ارگانیک جلوگیری کند.

اتحادیه کشاورزان ملی مستقر در انگلیس طی مطالعه‌‌ای دریافته است که هر سال حدود 12 میلیون پوند هزینه‌‌های تقلب غذایی به بریتانیا تحمیل می‌‌شود.

” تقلب غذایی به معنای جایگزینی، افزوده شدن، دستکاری یا نمایش غیرواقعی عمدی و آگاهانه غذا، ترکیبات یا بسته‌‌بندی در برخی مراحل چرخه توزیع محصول است. به علاوه منظور از آن بیان اظهارات گمراه‌‌کننده درباره یک محصول جهت منفعت اقتصادی است.”

بنابر این گزارش، تقلب غذایی به طور مرتب پس از ثبت اولیه یک محصول اتفاق می‌‌افتد و شفافیت و تغییرناپذیری ناشی از بلاکچین می‌‌تواند نقشی مهم را در کاهش هزینه‌‌های بالای آن ایفا کند، حتی اگر آن یک علاج معجزه‌‌گر نباشد.

شاید از این مطالب هم خوشتان بیاید.

ارسال پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.