مقایسه بانکداری خصوصی و مدیریت سرمایه

بانکداری خصوصی (Private Banking) و مدیریت سرمایه (Wealth Management)، عباراتی هستند که همپوشانی دارند. با این‌حال، خدمات مالی ارائه‌شده از طریق بانکداری خصوصی و مدیریت سرمایه، اندکی فرق دارند. در ادامه به بررسی این تفاوت‌ها می‌پردازیم.

0 83

مدیریت سرمایه، دسته‌ وسیعتری است که شامل انجام بهینه‌سازی پورتفوی مشتری، لحاظ کردن ریسک‌گریزی یا راحتی او با ریسک و سرمایه گذاری دارایی‌های مالی مطابق با برنامه‌ها و اهداف او می‌شود. مدیریت سرمایه را می‌توان روی یک پورتفوی با هر اندازه‌ای انجام داد ( هرچند همانطور که از نام آن برمیاید به رفاه و سرمایه مندان مربوط می‌شود: باید در ابتدا پولی برای مدیریت وجود داشته باشد). بانکداری خصوصی، معمولاً به یک راهکار فراگیر برای اشخاص با سرمایه خالص بالا (HNWIs) اشاره دارد که در آن یک مؤسسه مالی خصوصی یا عمومی، کارکنانی را استخدام می‌کند تا به مشتریان با سرمایه خالص بالا، خدمات شخصی و مدیریت امور مالی آنها را ارائه دهند.

تفاوت اول

اولین تفاوت میان بانکداری خصوصی و مدیریت سرمایه این است که بانکداری خصوصی همیشه با سرمایه گذاری سروکار ندارد. کارمندان بانک خصوصی، درباره گزینه‌های سرمایه گذاری مشخص راهنمایی می‌کنند اما تمام بانکها درگیر فرایند واقعی سرمایه گذاری دارایی‌ها برای مشتریانشان نمی‌شوند. بیشتر مشتریانی که از خدمات بانکداری خصوصی استفاده می‌کنند، حساب‌های سپرده‌گذاری از نوع دیگر را نیز افتتاح می‌کنند.

کارکنان مدیریت سرمایه از جمله مشاوران مالی به مشتریان مشاوره می‌دهند تا در بهبود وضعیت مالی آنها کمک کرده و به مشتریان در سرمایه گذاری دارایی‌ها با هدف تولید بازده بالا یاری برسانند. در کل، بانکداری خصوصی می‌تواند مدیریت سرمایه را نیز در برگیرد، اما بنگاه‌های اقتصادی مدیریت سرمایه نمی‌توانند خدمات تسهیلاتی بانکداری خصوصی را ارائه دهند.

بانکداری خصوصی

به عبارت کلی، بانکداری خصوصی شامل مؤسسات مالی است که خدمات مدیریت مالی را به اشخاص با سرمایه خالص بالا عرضه می‌کنند. در برخی نمونه‌ها، یک شخص شاید بتواند این خدمات را با دارایی‌های کمتر از 100هزار دلار بدست آورد، اما بیشتر بانک‌های خصوصی (یا شعب بانک خصوصی) معیاری با حداقل شش مشخصه تعیین می‌کنند. بانکداری خصوصی بیشتر تمایل دارد انحصاری باشد و به مشتریانی با مبالغ هنگفت وجوه نقدی و سایر دارایی‌ها که در حساب‌ها سپرده‌گذاری می‌شوند یا سرمایه گذاری می‌شوند خدمت کند.

بانکداری خصوصی، مشاوره‌های مرتبط با سرمایه گذاری را ارائه می‌کند و هدفش پرداختن به شرایط مالی کلی هر مشتری است. خدمات بانکداری خصوصی معمولاً در محافظت و نگهداری دارایی به مشتریانش کمک می‌کند. کارکنان برای کمک به کار هر مشتری گمارده شده‌اند تا راهکارهای مالی شخصی آنها را ارائه دهند. این کارکنان همچنین به مشتریان کمک می‌کنند تا برای برنامه‌های بازنشستگی و اساسی خود برای به ارث گذاری سرمایه انباشته به اعضای خانواده یا سایر ذینفعان مشخص شده، برنامه‌ریزی و پس‌انداز کنند.

بانک‌های مصرف‌کننده‌ای از هر اندازه با شعب بانکداری خصوصی وجود دارند. این شعب مزایای زیادی را به اشخاص با سرمایه خالص بالا ارائه می‌کنند تا آنها را مشتری خود سازند. مشتریان بانکداری خصوصی با حساب‌های پر، نرخ‌های مطلوب و خدمات کارمندان را دریافت می‌کنند‌، دسترسی آنی به کارمندانی که با حساب‌های آنها کار می‌کنند نیز برای آنها تضمین شده است. مشتریان بانکداری خصوصی هرگز مجبور نیستند پشت خط منتظر بمانند یا از یک تلفن گویا برای خدمات استفاده کنند. مشتری یک بانک خصوصی می‌تواند با مشاور ارشدی که با حسابش کار می‌کند تماس گرفته و هر تراکنشی را انجام دهد، از نقد کردن یک چک گرفته تا انتقال مبالغ زیادی پول از یک حساب به حساب دیگر.

این مزایا همه بخشی از طرح موسسه بانکی برای بهره‌مندی مالی است. بانک‌ها به دنبال مشتری‌های سرمایه مند هستند، زیرا کسب و کار آنها مبلغ قابل توجهی پول به سود بانک ایجاد می‌کند، تکرار کسب و کار را تضمین می‌کند و کسب و کار جدیدی به ارمغان می آورد. مشتریان بانک خصوصی، مخصوصاً اشخاص فوق‌العاده سرمایه مند، درباره طرزرفتار تخصصی و ممتازی که دریافت می‌کنند با افراد سرمایه مند دیگر بحث و تبادل نظر می‌کنند. اینها خود مشتریان بالقوه جدیدی هستند. اغلب این مشتریان بالقوه جدید از طریق مشتریان فعلی به شعب بانکداری خصوصی معرفی می‌شوند. این شعب سپس دعوت‌نامه‌ها را به مشتریان بالقوه ارسال می‌کنند و اغلب از طریق چنین دعوتنامه‌هایی مالک حساب‌های آنها می‌شوند.

شعب بانکداری خصوصی همچنین از طریق انجام فعالیت‌های عادی وام‌دهی، مشتریان جدید را پیدا می‌کنند. این بانک‌ها می‌توانند از طریق این اطلاعات به بازده مالیاتی و اسناد شخصی اضافه دسترسی پیدا کرده و سایر مشتریان بالقوه را کشف کنند. دعوت‌نامه‌ها نیز به این اشخاص فرستاده می‌شود و اغلب شعب بانکداری خصوصی با انجام این کار مشتری گیر می‌آورند.

بانک‌ها وقتی نوبت به اشخاصی می‌رسد که در پی آنها هستند، تفاوت قائل می‌شوند و با آن اشخاص تماس می‌گیرند تا مشتریان بالقوه شوند و این مرزبندی در جاهای مختلف برای مؤسسات مختلف قرار دارد. بازار سرمایهمندان، یعنی افراد با دارایی‌های قابل سرمایه گذاری بیش از 250،000 دلار مهمترین هدف است. بعضی از بانک‌ها حد بسیار بالاتری دارند که تنها اشخاصی را هدف قرار می‌دهند که حداقل مقدار دارایی‌های قابل سرمایه گذاری آنها میلیون‌ها دلار باشد.

مشتریانی که از خدمات بانکداری خصوصی استفاده می‌کنند هزینه رفتار ویژه‌ای را که دریافت می‌کنند می‌پردازند. بانکی که مشتریان سرمایهمند از آن استفاده می‌کنند، از طریق ترازهای حساب جاری کلان مشتریان، برای قرض‌دادن و بهره‌برداری از آن، یک تضمین پولی هنگفت دارد. این بانک همچنین از بهره‌های بالایی که روی وام‌های بزرگتر مسکن و وام‌های کسب و کار دریافت‌شده توسط مشتریان سرمایه مند می‌گیرد، پول‌سازی می‌کند. با این حال، پول ساز واقعی برای این بانک‌ها، درصد درآمد حاصل از دارایی‌های تحت مدیریت (AUM) است که معمولاً در اشخاص با سرمایه خالص بالا، بسیار کلان است. دریافت حتی یک کارمزد درصدی بسیار کوچک برای خدماتی که شامل مبالغ هنگفتی از پول است، درآمد کلانی برای این بانک ایجاد می‌کند.

با این حال، طرز برخورد تخصصی توسط شعب بانکداری خصوصی نمی‌تواند برخی از نقص‌ها را کامل پنهان سازد. تعداد تغییر کارمندان در این بانک‌ها بالاست. شاید یکی از مشتریان با کارمندی که حساب او را مدیریت می‌کند صمیمی شده باشد و سپس ماه بعد آن کارمند می‌رود و کسی دیگر جایگزین آن می‌شود که این مشتری احتمالاً او را نمی‌شناسد. شاید تجربه مشتری با کارمند جدید چیزی نباشد که دلش می‌خواهد و بسیاری از شعب بانکی خصوصی به همین طریق مشتریان خود را از دست می‌دهند.

این شعب ممکن است خدمات بسیاری را ارائه دهند، اما ممکن است در تمام آنها ماهر نباشند. بانک‌ها در همه‌چیز متخصص نیستند، بنابراین سطح تخصصی که مشتری دریافت می‌کند احتمالاً کمتر از متخصصی است که در آن زمینه‌ی خاص کار می‌کند. در نهایت، بانکداران خصوصی توسط بانک حقوق دریافت می‌کنند، بنابراین وفاداری در درجه‌ی اول به کارفرمای خود و نه به مشتریانشان است.

مدیریت سرمایه

مدیریت سرمایه خصوصی به طور کلی شامل مشاوره و اجرای سرمایه گذاری‌ها از طرف مشتریان سرمایه مند است. شرکت‌هایی که در این شیوه‌ها تخصص دارند، منبع اصلی برای مشتریانی هستند که به دنبال سرمایه گذاری در انواع مختلف صندوق‌ها و سبدهای سهام هستند. مشاوران مدیریت سرمایه همچنین با برنامه‌ریزی مالی، مدیریت اوراق بهادار مشتری و انجام انواع مختلف خدمات مالی مرتبط با انتخاب‌های مالی خصوصی مشتری، کمک می‌کنند.

خدمات مدیریت سرمایه خصوصی توسط موسسات مالی بزرگ‌تر از جمله گلدمن ساکس ارائه می‌شوند، اما آنها نیز ممکن است برای ارائه خدمات متعدد از خدمات مشاوران مالی مستقل یا مدیران پورتفوی‌های دارای چندین مجوز راهنمایی بگیرند و نیز کسانی که روی مشتریان دارای سرمایه خالص بالا تمرکز می‌کنند.

یک مشاور مدیریت سرمایه با هر یک از مشتریان رو در رو می‌نشیند و درباره اهداف، سطح پذیرش ریسک و سایر شرایط یا محدودیت‌هایی که ممکن است مشتری در رابطه با سرمایه گذاری دارایی‌های خود داشته باشد، بحث می‌کند. سپس مشاور مدیریت سرمایه یک استراتژی سرمایه گذاری تنظیم می‌کند که تمام اطلاعات کسب شده از مشتری را در بر دارد تا به مشتری کمک کند تا به اهدافش برسد. این مشاور همچنان به مدیریت پول مشتری و استفاده از محصولات سرمایه گذاری که با شرایط مشتری همخوانی دارد ادامه می‌دهد.

مشاوران مدیریت سرمایه همیشه نمی‌توانند همان خدمات تخصصی را که بانک‌های خصوصی ارائه می‌دهند عرضه کنند. با این حال، در اغلب موارد، این مشاوران مالی زمان زیادی را صرف مشتریان می‌کنند. این مشاوران همچنین نمی‌توانند حساب‌های بانکی را برای مشتریان باز کنند، اما می‌توانند در تعیین نوع حساب‌های مناسب برای افتتاح در بانکی به انتخاب مشتری کمک کنند.

سهام خصوصی

نه بانکداری خصوصی و نه مدیریت سرمایه مانند سرمایه گذاری خصوصی سهام نیستند- هرچند مورد اخیر اغلب با مشتریانی سروکار دارد که ارباب رجوع‌های هدف مشابهی هستند.

سهام خصوصی یک دسته از دارایی است که به صورت مبهمی به عنوان مجموعه‌ای از صندوق‌ها (یا وجوه) حاصل از سرمایه‌گذاران یا قرض‌های گرفته شده از منابع مالی دیگر تعریف می‌شود که برای به دست آوردن موقعیت‌های مالکیت سهام در شرکت‌های کوچک و با رشد بالا استفاده می‌شود. این دارایی، «خصوصی» نامیده می‌شود، زیرا سهام در این شرکت‌ها دربورس اوراق بهادار عمومی تجارت نمی‌شود. گرچه بعضی از بانک‌های سرمایه گذاری بزرگ این کار را انجام می‌دهند، این صندوق‌ها معمولاً توسط شرکت‌های متخصص روی هم گذاشته می‌شود که به نام شرکت‌های سهام خصوصی شناخته می‌شوند. بعضی از شناخته‌شده‌ترین‌ها عبارتند از گروه بلک‌استون (Blackstone Group)، بین‌ کپیتال (Bain Capital) (که توسط میت رامنی (Mitt Romney) تأسیس شده است و تی‌پی‌جی کپیتال (TPG Capital).

درکنار سرمایه گذاران سازمانی، سرمایه گذاری سهام خصوصی اغلب به افراد بسیار سرمایه مند ارائه می‌شود که سرمایه‌گذاران معتبر شناخته می‌شوند- یعن حداقل سرمایه گذاری اغلب از $ 250،000 آغاز می‌شود. این به دلیل پتانسیل بازده بالاتر از میانگینی که دارد گزینه جذابی است. اما، همچنین چون میزان ریسک بالایی دارد، سرمایه گذاران با سرمایه خالص کم که احتمالاً تبحر کمتری دارند نمی‌توانند مستقیماً در عرضه سهام خصوصی مشارکت کنند.

با این حال، در سال‌های اخیر محبوبیت سرمایه گذاری سهام خصوصی درمیان طیف وسیعی از انواع سرمایه گذاران رواج پیدا کرده است، از جمله افرادی که شاید نتوانند برای شرکت در عرضه سهام خصوصی، حداقل 250،000 $ جمع آوری کنند. شاید بتوانند سهام را در بنگاه‌هایی که سهام خصوصی را بطور عمومی معامله می‌کنند خریداری کنند. در عوض، بعضی از صندوق‌های مشترک (mutual funds) برای سرمایه‌گذاران کمتر سرمایهمند در نظر گرفته می‌شوند و تمرکز آنها روی تقسیم سهام شرکت‌های سهامی خصوصی و صندوق‌هایی است که این شرکت‌ها مدیریت می‌کنند. معمولاً، حداقل سرمایه گذاری به اندازه صندوق مشترک سهام خصوصی، محدود نیست اما تعداد آن بسیار کم هست و اکثر آنها پیشینه‌ی کوتاه‌مدت دارند. بعضی از صندوق‌هایی که بطور جداگانه مدیریت می‌شوند به سرمایه گذاران پیشنهاد می‌دهند که با حداقل سرمایه گذاری 50 هزار دلار وارد دنیای سهام خصوصی شوند، اما پیدا کردن آنها نیز دشوار است.

شاید از این مطالب هم خوشتان بیاید.

ارسال پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.