مطالعه‌‌ای عمیق‌‌تر در باب مدل‌‌های تحویل ابری و به‌‌کارگیری آن‌ها

در این بخش از راهنمای فضای ابری، به شرایط مختلفی که در آن‌ها انواع خاص مدل‌‌های به‌‌کارگیری تناسب بیشتری دارند، پرداخته می‌شود و علاوه بر ارائه‌‌ی چند مدل استراتژیک ابری، تفاوت‌‌های میان فضای ابری خصوصی (Private Cloud)، فضای ابری عمومی (Public Cloud) و فضای ابری چندگانه (Hybrid Cloud) را از دیدگاه سازمان‌‌ها به‌‌ شیوه‌‌ای عمیق‌‌تر بررسی می‌شوند. همچنین اصطلاحات دیگری مانند درون‌سازمانی، اتاق‌های سرور و موارد دیگر معرفی خواهند شد که اغلب به صورت ترکیبی با زیرساخت‌‌های ابری به کار می‌‌‌‌روند، اما خودشان فضای ابری نیستند، با این وجود مهم هستند و به‌‌طور روزافزون به محیط‌‌های ابری مرتبط می‌‌شوند.

0 102

تصمیم‌‌گیرندگان فناوری اطلاعات (IT) در پی یافتن بهترین ظرفیت IT، اعتبار، سرعت، در دسترس بودن، انعطاف‌‌پذیری، زیرساخت‌‌ها و همچنین پاسخ‌‌های مناسب برای کسب‌‌وکار خود هستند.

همچنین در صدر نیازهای تجاری، آن‌ها باید امنیت، شرایط تنظیمی، نیازهای درحال‌‌رشد منابع رایانشی و همچنین نیازهای کاربران شامل کارکنان سیار، مدیریت، شرکا و تغییر مشتریان نهایی را در نظر داشته باشند.

با این حال، آن‌ها چگونه تصمیم می‌‌گیرند که حجم کار، داده‌‌ها، مولفه‌‌های زیرساختی و منابع رایانشی در کدام بخش قرار داده می‌‌شوند یا به عنوان منبع مورد استفاده قرار می‌‌گیرند؟ نحوه‌‌ی تصمیم‌‌گیری آن‌ها در مورد هر کدام از نیازهای تجاری به چه صورت است و اینکه آیا برای شرکت بهتر است که در حیطه‌‌ی درون‌‌سازمانی باقی بماند یا سعی در به دست آوردن یک زیرساخت/راه‌‌حل ابری خصوصی کند، روش فضای ابری عمومی را برگزیند یا اینکه چندین روش را به شیوه‌‌ای چندگانه با هم ترکیب کند؟

همانطور که در ادامه خواهیم دید، در دوره‌‌هایی که مدل‌‌های چندابری سرعت بیشتری به دست آورده و نیازهای کاربر/کسب‌‌وکار در حال تکامل می‌‌باشند، روش چندگانه بهترین راه ممکن خواهد بود. اینجا اغلب جایی است که یک شریک با مهارت‌‌های ثابت‌‌شده وارد ماجرا می‌‌شود. شریکی که به سازمان‌‌ها این امکان را می‌‌دهد بر روی کسب‌‌وکار خود و نیازهای کاربران تمرکز کنند، با علم به این نکته که علی‌‌رغم مدل به‌‌کارگیری ابری (Cloud Deployment Model) یا روش درون‌‌سازمانی (On-Premises Approach)، آن‌ها بهترین زیرساخت‌‌ها را برای نیازها و بهترین راه‌‌حل‌‌ها را برای استفاده‌‌های خود در اختیار دارند. در این بخش نگاهی عمیق‌‌تر به این مدل‌‌های به‌‌کارگیری خواهیم داشت.

درون‌‌سازمانی، اتاق‌‌های سرور (Server Rooms)، مراکز داده و فضای ابری

همانطور که قبلا گفته شد، هیچ معماری ایده‌‌آلی وجود ندارد. با این حال، دلایلی نسبتا جهانی وجود دارند که روش‌‌های مختلف را برای نیازهای مختلف متناسب می‌‌کنند.

قبل از نگاه کردن به شرایط مختلفی که در آن‌ها انواع خاص مدل‌‌های به‌‌کارگیری تناسب بیشتری دارند و همچنین قبل از ارائه‌‌ی چند مدل استراتژیک ابری، بیایید تفاوت‌‌های میان فضای ابری خصوصی (Private Cloud)، فضای ابری عمومی (Public Cloud) و فضای ابری چندگانه (Hybrid Cloud) را از دیدگاه سازمان‌‌ها به‌‌ شیوه‌‌ای عمیق‌‌تر بررسی کنیم. قبل از انجام این کار، باید نگاهی به چند اصطلاح دیگر بیاندازیم که اغلب به صورت ترکیبی با زیرساخت‌‌های ابری به کار می‌‌‌‌روند، اما خودشان فضای ابری نیستند (و بسیار قبل‌‌تر از فضای ابری وجود داشته‌‌اند)، با این وجود بااهمیت می‌‌باشند و به‌‌طور روزافزون به محیط‌‌های ابری مرتبط می‌‌شوند.

معماری درون‌‌سازمانی، زیرساخت‌‌ها و منابع در واقع چندان با فضای ابری سروکار ندارند، حتی اگر مجازی‌‌سازی بسیار زیادی هم در کار باشد (مجازی‌‌سازی به معنی فضای ابری نیست)، و در عمل وصل شدن به فضای ابری چندان دور از دسترس نیست. معنی اصطلاحی درون‌‌سازمانی به مکان فیزیکی نرم‌‌افزار، بسترها، سخت‌‌افزار و زیر‌‌ساخت‌‌ها (ارتباطات، انبار، پشتیبان‌‌گیری و غیره) اطلاق می‌‌شود که از سرورها و اتاق‌‌های سرویس‌‌دهنده تا مراکز داده‌‌ی درون‌‌سازمانی متفاوت می‌‌باشند. درون‌‌سازمانی به معنی مکان یا داخل ساختمان شما است. همچنین محیط‌‌های درون‌‌سازمانی نیازمند درجه‌‌ی بالایی از دسترسی و عملکرد هستند، چرا که به عنوان محرکه‌‌های کارآیی تجاری محسوب می‌‌شوند که ارتباط میان فضای درون‌‌سازمانی و محیط‌‌های ابری را فراهم می‌‌کنند و به عنوان بخشی از معماری ایده‌‌آل برای هر سازمان به حساب می‌‌آیند.

برای بسیاری از سازمان‌‌های (کوچکتر) که نیازهای اطلاعات فناوری محدود دارند، فضای درون‌‌سازمانی اغلب کافی است، حتی اگر فضای ابری به شیوه‌‌ای بالفعل و به هر صورت به کار گرفته شود، خواه سرویسی ابری مانند CRM (مدل نرم‌‌افزار ابری) یا نوع دیگری از مدل به‌‌کارگیری ابری باشد (برنامه‌‌های کاربردی خدمات نرم‌‌افزاری (SaaS) مانند CRM یا مجموعه‌‌های بازاریابی بالفعل که هم‌‌اکنون به‌‌عنوان فضای ابری عمومی در دسترس هستند).

با این حال، در این متن بیشتر سطح زیرساختی را بررسی خواهیم کرد. یک یا دو سرویس‌‌دهنده، تعداد کمی کلاینت (کامپیوتر، تین کلاینت)، تجهیزات ذخیره‌‌سازی، سرویس‌‌دهنده‌‌های اینترنتی و همه‌‌ی سیستم‌‌ها و سخت‌‌افزارهای دیگر موردنیاز برای اداره‌‌ی کسب‌‌وکار همه جزئی از به‌‌کارگیری درون‌‌سازمانی هستند، و همانطور که گفته شد، می‌‌توانند کافی و در عین حال پیچیده باشند. به عنوان یادآوری، سرویس‌‌دهنده‌‌ها می‌‌توانند برای وظایف مختلفی به کار روند: سرویس‌‌دهنده‌‌های وب، سرویس‌‌دهنده‌‌های پستی، سرویس‌‌دهنده‌‌های رایانشی، سرویس‌‌دهنده‌‌های پایگاه‌‌ داده و سرویس‌‌دهنده‌‌های فایلی؛ تنها اسم این موارد و مثال‌‌های دیگر هدف آن‌ها را نشان می‌دهد. سرویس‌‌دهنده‌‌ها به صورت نرم‌‌افزار و سخت‌‌افزار هستند که برای انجام این وظایف ضروری بوده و با استفاده از مدل قدیمی سرویس‌‌دهنده-‌‌سرویس‌‌گیرنده (Client-Server Model) به سرویس‌‌گیرندگان خدمت‌‌رسانی می‌‌کنند. همانطور که گفته شد، اگر این سازمان‌‌های کوچکتر برنامه‌‌های کاربردی درون‌‌سازمانی داشته باشند، به صورت معمول بعضی برنامه‌‌های کاربردی SaaS را به کار می‌‌برند که به عنوان مثال می‌‌توان موقعیت‌‌های همکاری با دیگر کسب‌‌وکارها را ذکر کرد. یک مثال کاربردی که اغلب در مدل سرویس‌‌دهنده-سرویس‌‌گیرنده‌‌ی سازمان‌‌های بزرگتر وجود دارد، نرم‌‌افزار ضبط اسناد (Document Capture Software) است تا از آن برای اسکن و دیجیتالی کردن مدارک استفاده کنند (که می‌‌تواند در سازمان‌‌های بزرگ مانند بانک‌‌ها یک عملیات بسیار وسیع باشد، جایی که این کار هنوز هم به عنوان یک فعالیت هسته‌‌ای مطرح است). به صورت معمول، نرم‌‌افزارها در مدل سرویس‌‌دهنده-سرویس‌‌گیرنده هزینه‌‌های گواهینامه (CapEx)، هزینه‌‌های ارتقاء و غیره دربردارند.

Cloud1
Cloud1

اگرچه می‌‌توان در جای‌‌جای ساختمان‌‌های آن‌ها سرویس‌‌دهنده‌‌هایی را پیدا کرد، این ابزار معمولا در اتاق کامپیوتر یا سرویس‌‌دهنده‌‌ها قرار دارند (در سازمان‌‌های کوچکتر، این مکان‌‌ها می‌‌توانند گاها به شکل آلونک‌‌های سرویس‌‌دهنده باشند)، که به چند دلیل به این صورت طراحی می‌‌شوند تا این اطمینان به دست آید که سرویس‌‌دهنده‌‌ها، شبکه‌‌های اینترنتی، تسهیلات ذخیره‌‌سازی داده، برنامه‌‌ها و دیگر مولفه‌‌ها در بهترین حالت خود کار می‌‌کنند، برای همه‌‌ی افراد در دسترس نیستند و به صورت دائمی مشغول به کار می‌‌باشند. این طراحی معمولا با خود اتاق در ارتباط نزدیک است: جای قرارگیری آن، میزان سرد/گرم بودن اتاق و جای دیوارها (برای مثال، یک دیوار برونی می‌‌تواند باعث ایجاد رطوبت بیشتر شود). با این وجود، بیشتر عوامل طراحی به تجهیزات بستگی دارند: تامین نیرو، سیستم‌‌های پشتیبان‌‌گیری، تهویه‌‌ی هوا و کنترل دما (HVAC)، سیستم‌‌های شبکه‌‌ای اضافه و غیره.

مرکز داده یک اتاق سرویس‌‌دهنده‌‌ی حرفه‌‌ای‌‌تر است که در آن چندین سرور، تجهیزات ذخیره‌‌سازی، شبکه و ابزار دیگر وجود دارد. این مرکز مطمئنا بزرگتر خواهد بود و به شیوه‌‌ای حرفه‌‌ای‌‌تر طراحی، تجهیز و محافظت می‌‌شود. اگرچه مراکز داده‌‌ی قدیمی و بدون فضای ابری هنوز هم کاربرد دارند، توزیع حجم کار از طریق مراکز داده‌‌ی قدیمی در مقایسه با مراکز داده‌‌ی ابری کاهش نسبتا چشم‌‌گیری داشته است. سرویس‌‌دهنده‌‌های حاضر در محل، اتاق‌‌های سرویس‌‌دهنده و مراکز داده با وجود اهمیت بسیار بالا ابری نیستند. با این حال، سرویس‌‌دهنده‌‌ها و مراکز داده می‌‌توانند بخشی از فضای ابری و همچنین مراکز داده می‌‌توانند بخشی از فضای ابری خصوصی یا عمومی باشند (به همین دلیل تامین‌‌کنندگان فضای ابری عمومی و تامین‌‌کنندگان خدمات ابری دیگر معمولا از مراکز داده‌‌ی بسیار زیادی استفاده می‌‌کنند). در بخش خدمات زیرساختی (IaaS)، در واقع از مراکز داده‌‌ی ابری استفاده می‌‌شود.

این مسئله از یک سو در مورد تفاوت میان مکان و تجهیزات و از سوی دیگر در مورد فناوری‌‌های ابری است. فضای ابری یک لایه‌‌ی اضافی دنیای فناوری است که در مقایسه با مراکز‌‌ داده‌‌ی قدیمی، به‌‌کارگیری حجم کار پویا را از طریق سطح بالاتری از مجازی‌‌سازی فراهم می‌‌آورد، که به یک زیرساخت مجازی منتهی شده و خدمات ابری را امکان‌‌پذیر می‌‌سازد. در اصل، مسئله‌‌ی فضای ابری و به‌‌خصوص فضای ابری عمومی، برای مشتریان به این شکل است: عدم نگرانی در مورد محل قرارگیری سرویس‌‌دهنده‌‌ها و ابزار دیگر و همچنین توانایی استفاده از همه‌‌ی ظرفیت موجود برای خدمت‌‌رسانی به همراه توافقنامه‌‌های سطح سرویس (SLAs) مشخص و واضح.

به عبارت ساده‌‌تر، فضای ابری به نرم‌‌افزارها و مراکز داده‌‌ی مشخصی نیاز دارد اما مراکز داده در اصل به صورت تسهیلات یا “مکان” هستند و ضرورتا برای پشتیبانی فضای ابری طراحی نشده‌‌اند. با این حال، مراکز داده‌‌ی درون‌‌سازمانی را می‌‌توان به فضای ابری خصوصی تبدیل کرد. علاوه بر اتاق‌‌های سرویس‌‌دهنده‌‌ی درون‌‌سازمانی و مراکز داده، می‌‌توان از مراکز داده‌‌ی اشخاص ثالث هم استفاده کرد که در نهایت به میزبانی کردن می‌‌انجامد (که در آن‌ها مدل‌‌های مختلف به‌‌کارگیری فضای ابری خصوصی مورد استفاده قرار می‌‌گیرند)، اما تکامل درونی و امکان وجود مراکز داده داستان دیگری است، چرا که مراکز داده دنیای دیگری دارند. فناوری اطلاعات درون‌‌سازمانی غیرابری هم مطمئنا نادیده گرفته نمی‌‌شود. هنوز هم چندین بخش از فناوری اطلاعات و رایانش وجود دارند که با هیچ مدل تحویل ابری یا مدل خدمات ابری مطابق نیستند و همچنین چندین کاربرد، حجم کار و غیره وجود دارند که حتی اگر امکان آن را داشته باشند، نباید وارد فضای ابری شوند. همانطور که قبلا ذکر شد، این مسئله مربوط به معماری نقطه به نقطه است که منابع درون‌‌سازمانی و برونی را دربرمی‌‌گیرد و همچنین با هدف بهینه‌‌سازی این ترکیب برای نیازها و شرایط کسب‌‌وکار و هر حجم کار انجام می‌‌گیرد. این امر تا زمانی انجام می‌‌شود که این سیستم کارهای خواسته‌‌شده از آن را به بهترین شیوه‌‌ی ممکن انجام می‌‌دهد (جایی که “بهترین” می‌‌تواند بسته به اهداف تجهیزات، راه‌‌حل‌‌ها و حجم کار معانی زیادی داشته باشد).

فضای ابری خصوصی: تعریف، ویژگی‌‌های مختلف، مزایا، معایب، موارد استفاده و تکامل

علی‌‌رغم این حقیقت که یک مرکز داده‌‌ی درون‌‌سازمانی همان فضای ابری (خصوصی) نیست، مفهوم کلی و واقعیتِ بخشی از مدل تحویل ابری خصوصی برای مکان‌‌‌‌هایی استفاده می‌‌شود که در گذشته‌‌ای نه‌‌چندان‌‌دور آن‌ها را مراکز و میزبانی کردن می‌‌نامیدیم. و همین مسئله ما را به فضای ابری خصوصی می‌‌رساند. فضای ابری خصوصی چیست و چه چیزی را باید در مورد آن بدانید؟

همانطور که از اسم آن کاملا مشخص است، فضای ابری خصوصی یک مدل رایانشی ابری ویژه است که منابع رایانشی زیادی را به عنوان خدمات فراهم می‌‌آورد و تفاوت آن با فضای ابری عمومی و تعریف‌‌های دیگر فضای ابری کاملا مشخص می‌‌باشد: تنها مشتریان خاص می‌‌توانند از مخزن منبع در این محیط مجازی استفاده کنند.

تعریف فضای ابری خصوصی

این تصور غلط وجود دارد که یک فضای ابری خصوصی همیشه یک زیرساخت درون‌‌سازمانی است که مالکیت و اداره‌‌ی آن بر عهده‌‌ی مشتری می‌‌باشد.

اما، همانطور که چند سال قبل روزنامه‌‌ی Gartner نوشت، این حریم خصوصی است که فضای ابری خصوصی را تعریف می‌‌کند. به عبارت دیگر، فضای ابری خصوصی را می‌‌توان کاملا به عنوان یک سرویس مدیریت‌‌شده منبع‌‌شناسی کرد.

هیچ مدل فضای ابری نمی‌‌تواند بهترین جواب را برای هر حجم کار فراهم آورد.

فضای ابری خصوصی در واقع انواع متفاوتی دارد، که هر کدام از آن‌ها مزایا و معایب مخصوص به خود را دارند. این ویژگی‌‌های مختلف در واقع هم‌‌اکنون در تعریف فضای ابری خصوصی بر طبق موسسه‌‌ی ملی استاندارد‌‌ها و فناوری (National Institute of Standards and Technology) وجود دارند. تعریف NIST از فضای ابری خصوصی: “زیرساخت ابری برای استفاده‌‌ی انحصاری یک شرکت با تعداد زیادی مشتری (برای مثال، واحدهای تجاری) فراهم می‌‌شود. این فضای ابری می‌‌تواند توسط سازمان، شخص ثالث یا ترکیبی از آن‌ها تصاحب، اداره و سازمان داده شود و می‌‌تواند درون و یا خارج از سازمان باشد”.

در ادامه انواع و ویژگی‌‌های مختلف فضای ابری خصوصی را شرح خواهیم داد. فضای ابری خصوصی به صورت معمول هم در گذشته و هم در زمان حال یکی از اولین راه‌‌هایی بوده که سازمان‌‌ها از آن برای آزمودن شرایط فضای ابری استفاده می‌‌کنند، که بعدها اغلب به فضای ابری چندگانه (خصوصی و عمومی) یا فضای ابری عمومی منتهی می‌‌شود. با این وجود، چندین دلیل وجود دارد که شرکت‌‌ها از فضای ابری خصوصی بهره می‌‌گیرند و همانطور که در ادامه خواهیم داد، معمولا به چند دلیل بالقوه به استفاده از آن ادامه خواهند داد.

مزایا و معایب مدل‌‌های فضای ابری خصوصی

مزایا و معایب فضای ابری خصوصی چه هستند؟ این ویژگی‌‌ها معمولا به شرایط و انواع مدل‌‌های فضای ابری خصوصی بستگی دارند.

به صورت معمول، با استفاده از فضای ابری خصوصی سرعت دسترسی به بازار و مقیاس‌‌پذیری فضای ابری عمومی را در اختیار دارید، اما همانطور که جنیفر آدامز از Forrester در یک بلاگ و در انتهای سال 2016 نوشت، امنیت بهتری هم در اختیار خواهید داشت. معمول‌‌ترین دلایلی که سازمان‌‌ها می‌‌خواهند از فضای ابری خصوصی استفاده کنند مربوط به مسائل امنیت و کنترل است که به‌‌خودی‌‌خود با چند دلیل دیگر اعم از حفاظت از داده‌‌ها، مقررات و پیروی در ارتباط هستند.

این دلایل مطمئنا بسیار حائز اهمیت هستند، مخصوصا با مقرراتی مانند GDPR (مقررات عمومی حفاظت از داده‌‌ها) و نگرانی‌‌های دیگر که در مورد داده‌‌های بسیار حساس وجود دارند. به عنوان مثال: سازمان‌‌های اروپایی اغلب نگران این هستند که اگر داده‌‌های خود را در ایالات متحده توسط یک تامین‌‌کننده‌‌ی فضای ابری عمومی ذخیره کنند، ممکن است با مشکلات مقرراتی روبرو شوند.

چنین پیش‌‌بینی می‌‌شود که تا سال 2021 بازار راه‌‌حل‌‌های فضای ابری خصوصی با نرخ رشد مرکب سالانه‌‌ی 11 درصد رشد می‌‌کند.

فضاهای ابری خصوصی، مزایای دیگری را هم علاوه بر تضمین کردن سطوح خدماتی خاصی در مورد امنیت، حریم خصوصی و پیروی از مقررات دربردارند. برای مثال، کاربران فضای ابری خصوصی می‌‌توانند تصمیم بگیرند که داده‌‌های آن‌ها در کجا ذخیره شود، به چه نحوی محافظت شود، چه کسی به آن‌ها دسترسی داشته باشد و همچنین امکانات بیشتری در اختیار دارند. فضای ابری خصوصی می‌‌تواند مزایای دیگری هم دربرداشته باشد: تخصیص بهتر و استفاده‌‌ی بهینه از منابع، اعتبار بیشتر، انعطاف‌‌پذیری تا جایی که در هنگام عدم کارکرد ابزار فیزیکی بخش‌‌های مجازی کنترل اوضاع را در دست می‌‌گیرند (این نکته را به خاطر داشته باشید که مجازی‌‌سازی به این صورت برابر با فضای ابری نیست)، چند مالکی و خدمات شخصی و غیره. همچنین فضای ابری خصوصی در موارد نیازهای رایانشی خاص و غیرقابل‌‌پیش‌‌بینی به کار می‌‌رود، یعنی جایی که در آن نیاز مبرم به کنترل مستقیم وجود دارد.

از معایب فضای ابری خصوصی می‌‌توان به این اشاره کرد که کنترل و امنیت بیشتر برای نیازهای بالاتری از مهارت معامله می‌‌شوند و چندین نوع منبع و مزایای فضای ابری عمومی به کار گرفته نمی‌‌شوند.

یک فضای ابری خصوصی در محل باید ظرفیت آماده‌‌به‌‌کار بیشتری داشته باشد تا در زمان راس نیازها باز هم قابلیت اداره داشته باشد و همچنین هزینه‌‌ی سرمایه‌‌ با خود به همراه دارد. یک فضای ابری خصوصی میزبانی‌‌شده که به عنوان یک سرویس کاملا مدیریت‌‌شده ارائه می‌‌شود، می‌‌تواند در چنین شرایطی راه‌‌حل ارائه دهد. همچنین فضای ابری خصوصی، مزایای کلیدی مدل‌‌های تحویل ابری عمومی مانند انعطاف‌‌پذیری پرسرعت، پیامدهای اشتراک‌‌گذاری منابع و مقیاس‌‌پذیری کامل را ارائه نمی‌‌کند. این نکته به این معنا نیست که فضاهای ابری خصوصی تا حدودی انعطاف‌‌پذیری ارائه نمی‌‌دهند، با این وجود، این مسئله به نوع فضای ابری خصوصی بستگی دارد. فضاهای ابری خصوصی مدیریت‌‌شده به صورت کامل می‌‌توانند بر بعضی از (نه‌‌ همه‌‌ی آن‌ها) معایب فضاهای ابری خصوصی غلبه کنند.

این موارد و معایب دیگر مدل تحویل فضای ابری به این معنی نیستند که مسئله‌‌ی فضای ابری خصوصی به این زودی‌‌ها از میان می‌‌رود.

همانطور که در بخش فضای ابری چندگانه خواهیم دید، سازمان‌‌ها همیشه در شرایطی قرار خواهند گرفت که به فضای ابری خصوصی نیاز خواهند داشت. علاوه بر استفاده‌‌ی روزافزون از فضاهای ابری عمومی، این یکی از دلایلی است که فضاهای ابری چندگانه کنترل امور را در دست گرفته‌‌اند.

در وبلاگی که قبلا از جنیفر آدامز ذکر کردیم، وی خاطرنشان می‌‌کند که علی‌‌رغم توجه زیاد به “رشد چندگانه”‌‌‌‌ی فضای ابری عمومی، بازار فضای ابری خصوصی با نرخ رشد مرکب سالانه‌‌ی 11 درصد تا سال 2021 افزایش خواهد یافت.

طبق گفته‌‌های جنیفر آدامز، از میان محرکه‌‌های اصلی به‌‌کارگیری فضای ابری خصوصی می‌‌توان به بهبود مدیریت‌‌پذیری و انعطاف‌‌پذیری زیرساخت‌‌های فناوری اطلاعات اشاره کرد و بدیهی است که مسئله‌‌ی امنیت و پیروی از مقررات ذکرشده هم در میان این محرکه‌‌ها جای دارند. این‌ موارد مشخصا برای صنایعی مانند خدمات مالی (مقررات) جذاب‌‌ترند؛ همچنین شرکت‌‌هایی که آمادگی حرکت به سمت فضای ابری عمومی را ندارند هم بیشتر از فضای ابری خصوصی بهره می‌‌گیرند، چرا که هنوز دغدغه‌‌ی مسائل امنیتی و حریم خصوصی را دارند که اغلب در زمان امتحان کردن شرایط به وجود می‌‌آیند. نکته: خواهیم دید که مقررات عمومی حفاظت از داده‌‌ها (GDPR) بر روی فضاهای ابری خصوصی و عمومی تاثیرگذار هستند.

آینده‌‌ی فضای ابری خصوصی

احتمالا همیشه حالتی پیش خواهد آمد که سازمان‌‌ها می‌‌خواهند در فضای ابری خصوصی شرایط خود را تسهیل کنند یا به این خاطر که انجام چنین کاری از طریق فضای ابری عمومی امکان‌‌پذیر نیست. دلایل زیادی برای چنین موقعیت‌‌هایی وجود دارند که استفاده از روش چندگانه را ضروری می‌‌کنند.

از دیدگاه امنیتی که قبلا به آن اشاره شد، بعضی از برنامه‌‌های کاربردی و راه‌‌حل‌‌ها می‌‌توانند بیش از حد تخصصی یا اینکه ویژگی‌‌های خاص دیگری داشته باشند. به عبارت‌‌ ساده‌‌تر: فضای ابری خصوصی بهترین انتخاب برای شرایطی است که (از لحاظ تجاری) منطقی به نظر می‌‌رسد و فضای ابری عمومی چنین نیست.

در وبلاگی که قبلا از جنیفر آدامز ذکر کردیم، وی راه‌‌حل‌‌های همسو و یکپارچه و کارافزار یا راه‌‌حل‌‌های آماده‌‌ی کار “فضای ابری در جعبه” (Cloud in a box) را به عنوان تسریع‌‌کننده‌‌ی حرکت به سمت فضای ابری می‌‌بیند که سریع‌‌ترین بخش از لحاظ نرخ رشد مرکب سالانه تا سال 2021 می‌‌باشد.

حالت فضای ابری RightScale 2017 (RightScale’s 2017 State of the Cloud) نشان می‌‌دهد که چگونه استفاده از فضای ابری خصوصی در بسترهای رایج کاهش یافته است (بستر‌‌هایی که پایه، چندین ویژگی خاص و همچنین معیارهایی ارائه می‌‌دهند که استفاده از فضای ابری خصوصی را از طریق مجازی‌‌سازی، مدیریت فعالیت‌‌ها، رابط برنامه‌‌نویسی برنامه‌‌های کاربردی، صفحه‌‌ی کنترل، داشبورد، نظارت، شبکه‌‌ای کردن، ذخیره، فعالیت‌‌های توسعه‌‌ای و ابزارهای دیگر ممکن می‌‌سازد)، به استثنای بسته‌‌هایی که Microsoft Azure برای فضاهای ابری خصوصی ارائه می‌‌دهد.

کاهش یافتن استفاده از فضای ابری خصوصی بر طبق حالت فضای ابری RightScale 2017
کاهش یافتن استفاده از فضای ابری خصوصی بر طبق حالت فضای ابری RightScale 2017

توجه: اگرچه بعضی از محصولات ذکرشده، ساختن فضای ابری عمومی را هم امکان‌‌پذیر می‌‌کنند و اگرچه Microsoft Azure بدین شکل عمومی می‌‌باشد، این مسئله همان مدل فضای ابری عمومی مجازی نیست که در ادامه در مورد آن بحث خواهیم کرد.

انواع مختلف به‌‌کارگیری فضای ابری خصوصی

چیزهایی که در مورد فضای ابری خصوصی گفتیم تقریبا ویژگی‌‌های مختلف آن مانند درون‌‌سازمانی، میزبانی‌‌شده و غیره را تا حدودی آشکار کرده‌‌اند. با این حال، فضاهای ابری خصوصی انواع بیشتری دارند.

در واقع، آنقدر اصطلاحات مختلفی برای انواع گوناگون فضای ابری خصوصی وجود دارد (اغلب با معنی‌‌های مشابه یا نزدیک به هم) که هر کسی ممکن است در آشنا شدن با آن‌ها دچار سردرگمی شود.

فضای ابری خصوصی مجازی (Virtual Private Cloud) یا همان VPC

ارائه‌‌دهندگان خدمات فضای ابری خصوصی آن را به شکل VPC یا فضای ابری خصوصی مجازی ارائه می‌‌دهند.

همانطور که کلمه‌‌ی مجازی مشخص می‌‌کند، این اصطلاح یعنی آن‌ها ترکیبی از منابع ابری را به شیوه‌‌ای مجازی و در عین حال مشخص و مجزا اختصاص می‌‌دهند تا یک فضای ابری خصوصی در داخل فضای ابری عمومی داشته باشید. نکته‌‌ای را که قبلا از Gartner گفتیم به یاد بیاورید: در فضای ابری خصوصی حریم خصوصی اهمیت بیشتری دارد، نه مالکیت یا مکان آن. فضای ابری خصوصی مجازی برای این کار بی‌‌نقص می‌‌باشد.

فضای ابری خصوصی داخلی، فضای ابری خصوصی درون‌‌سازمانی و فضای ابری خصوصی مسکن‌‌داده‌‌شده

در یک فضای ابری خصوصی داخلی یا فضای ابری خصوصی درون‌‌سازمانی، وجهه‌‌ی حریم خصوصی با دیگر وجهه‌‌ها اعم از مکان یا مالکیت ترکیب می‌‌شود.

این فضای ابری از زیرساخت‌‌ها و منابع سازمان استفاده می‌‌کند، که در حالت درون سازمان یا مسکن‌‌داده‌‌شده (housed) می‌‌باشد (در آن‌ها همه‌‌چیز صرفا در مرکز داده‌‌ی شخصی دیگر گذاشته می‌‌شود و فضای ابری خصوصی مسکن‌‌داده‌‌شده ممکن می‌‌گردد). وجود فضای ابری ضروری در فضای ابری خصوصی داخلی بیشترین اهمیت را دارد تا به فناوری‌‌ها و نرم‌‌افزارها این امکان را بدهد مدل فضای ابری خصوصی را افزون بر مجازی‌‌سازی ساده به انجام برسانند. همچنین می‌‌توانیم مفهوم‌‌هایی را مانند فضای ابری شرکتی معرفی کنیم، اما در نهایت همه‌‌ی آن‌ها با هم تداخل خواهند داشت و این کار ما را از بررسی رایانش ابری دور خواهد ساخت که در آن مزایا، استراتژی‌‌ها و تکاملات مهم‌‌تر هستند.

فضای ابری خصوصی میزبانی‌‌شده و فضای ابری خصوصی مدیریت‌‌شده

فضاهای ابری خصوصی میزبانی‌‌شده (Hosted) و همچنین فضاهای ابری خصوصی مدیریت‌‌شده به صورت کامل بیشتر مورد استفاده قرار می‌‌گیرند و باز هم ما را از جنبه‌‌های مکان و مالکیت دورتر می‌‌کنند.

آنها همچنین از فضاهای ابری عمومی نسبت به VPC کمی‌‌ دورتر می‌‌باشند. در میزبانی کردن، از زیرساختهای یک طرف سوم یعنی ارائه‌‌دهنده‌‌ی میزبانی استفاده می‌‌کنیم که داده‌‌ها و زیرساخت‌‌ها را در اختیار دارد (بر خلاف میزبانی کردن). امروزه میزبانی کردن تقریبا هم‌‌معنی فضای ابری است. در یک فضای ابری خصوصی مدیریت‌‌شده به صورت کامل اغلب برنامه‌‌های کاربردی، وظایف و راه‌‌حل‌‌های داخلی بیشتری هم در مدل برحسب تقاضا وجود دارند که به راحتی می‌‌توانند فعال شوند یا بخشی بالقوه از فضای ابری خصوصی مدیریت‌‌شده می‌‌باشند. دیگران به توافق‌‌نامه‌‌های بیشتری نیاز دارند. با استفاده از یک فضای میزبانی‌‌شده‌‌ی محدود، بعضی از این خدمات مدیریت‌‌شده می‌‌توانند به عنوان خدماتی ارائه شوند که هزینه‌‌های اشتراک اضافی باید به صورت مجزا برای آن‌ها پرداخت شوند. بنابراین، انواع خدماتی را که به صورت پیش‌‌فرض در دسترس هستند با آن‌هایی که ممکن است به صورت اضافی یا در مراحل بعدی نیاز داشته باشید (به توجه به قیمت‌‌ها و ظرفیت‌‌های آن‌ها) مقایسه کنید.

فضای ابری خصوصی – یا حداقل بخشی از آن – به شیوه‌‌ای روزافزون برون‌‌سپاری می‌‌شوند. این مرحله‌‌ی بعدی است. اما در ابتدا، سازمان‌‌ها نیاز دارند که آن را به شیوه‌‌ای صحیح در اختیار داشته باشند و بدانند که آن‌ها چه کاری انجام می‌‌دهند و چه چیزی را نمی‌‌خواهند برون‌‌سپاری کنند. مرحله‌‌ی بعدی حرکت به سمت فضای ابری عمومی است که در ادامه مورد بحث قرار خواهیم داد.

فضای ابری عمومی: فضای ابری “واقعی” و شکلی از به‌‌کارگیری فضای ابری که سریع‌‌ترین رشد را دارد.

زمانی که مردم در مورد فضای ابری صحبت می‌‌کنند، اغلب منظورشان فضای ابری عمومی است. استفاده از آن با سرعت رشد می‌‌یابد و همچنین زمانی که حرف Microsoft Azure، Amazon Web Services، Google Cloud Platform و IBM Cloud به میان می‌‌آید، معمولا در مورد فضای ابری عمومی فکر می‌‌کنیم. به عقیده‌‌ی برخی، این همان فضای ابری “واقعی” است.

چند سال قبل، مکالمه‌‌ای با بروس ریچاردسون (SalesForce.com) داشتیم که گفت فضاهای ابری چندگانه بالاخره به عنوان یک حقه از آب درمی‌‌آیند و فضاهای ابری واقعی برای اقتصاد و مدیریت بهینه هستند. در حالی که استفاده از فضای ابری عمومی قطعا در حال افزایش است، باز هم به آن نقطه‌‌ی مشخص نرسیده‌‌ایم. علاوه بر این، همانطور که قبلا گفته شد، دلایل مختلفی وجود دارند که سازمان‌‌ها در آینده‌‌ای نزدیک همه‌‌چیز را در فضای ابری عمومی قرار نمی‌‌دهند و فضای ابری خصوصی پیشران مدل ابری چندگانه خواهد بود.

تعریف فضای ابری عمومی

با نگاهی دوباره به NIST، فضای ابری عمومی به این شیوه تعریف می‌‌شود: “زیرساخت ابری که برای استفاده‌‌ی باز توسط عموم مردم ایجاد شده است”.

اینجا است که تمامی مزایا و خصوصیات رایانش ابری بیش از هر چیزی وارد کار می‌‌شوند.

علی‌‌رغم تسلط بالقوه‌‌ی مدل تحویل ابری چندگانه در زمان‌‌هایی که محیط‌‌های چندابری در حال زیاد شدن هستند، افزایش استفاده از فضای ابری عمومی، شامل برنامه‌‌های کاربردی حیاتی، کلیدی می‌‌باشد. زمانی که به رویه‌‌های رایانش ابری و همچنین رشد سریع فضای ابری عمومی در سال 2016، 2017 و بعد از آن می‌‌نگریم، سید نگ (Sid Nag) از Gartner نحوه‌‌ی تغییر جهت از خدمات IT قدیمی را خاطرنشان می‌‌کند (که اغلب در مسیر تغییر و تحول دیجیتال و ظرفیت‌‌های موردنیاز قرار می‌‌گیرند تا به عنوان تجارت دیجیتال در یک اقتصاد پیشرفته عمل کنند) و همچنین این نکته را روشن می‌‌سازد که از آنجایی که شرکت‌‌ها در حال انتقال زیرساخت‌های خود به فضای ابری عمومی هستند، در حال دور شدن از مراکز بیرونی داده می‌باشند.

استفاده از فضای ابری عمومی به صورت صعودی در حال افزایش است، محرکه‌‌ها، داده، خدمت شکافت به ازای فضای ابری و تکاملات
استفاده از فضای ابری عمومی به صورت صعودی در حال افزایش است، محرکه‌‌ها، داده، خدمت شکافت به ازای فضای ابری و تکاملات

مزایا و معایب فضای ابری عمومی

این مسئله ما را به مزایا و محرکه‌‌های درحال‌‌تغییر در رایانش ابری برمی‌‌گرداند که پیش از این به آن‌ها اشاره کردیم: صرفه‌‌جویی در هزینه، آزاد گذاشتن منابع و به‌‌کارگیری سریع، جایگزینی روش‌‌های قدیمی، حرکت فضای ابری به سمت مرکز تجارت در تغییر وتحولات، امکان‌‌پذیری نوآوری و غیره.

مزایای فضای ابری عمومی به صورت کامل در سراسر این راهنمای رایانش ابری توضیح داده شده‌‌اند. در میان آن‌ها چندین مزیت فضای ابری وجود دارند که اغلب نمی‌‌توانند در یک مدل فضای ابری خصوصی مورد استفاده قرار می‌‌گیرند، همانطور که آن‌ها را در بخش فضای ابری خصوصی دیدیم: به عنوان مثال، درجه‌‌ای بالاتر از انعطاف‌‌پذیری که در آن برای خدمات و ظرفیت‌‌های دریافت‌‌شده پول پرداخت می‌‌کنید و می‌‌توانید مقیاس آن را با سرعت بسیار بیشتری افزایش یا کاهش دهید. همچنین، کارآیی تجاری فضای ابری عمومی حائز اهمیت می‌‌باشد که توسط اشتراک‌‌گذاری منابع داخلی آن امکان‌‌پذیر است.

مطمئنا معایبی هم در کار هستند. اینها هم بازتابی از مزایا و موارد استفاده‌‌ی فضای ابری خصوصی می‌‌باشند: فضای ابری عمومی ممکن است برای نیازها و برنامه‌‌های کاربردی خاص به شیوه‌‌ای سخت‌‌تر استفاده و شخصی‌‌سازی شود، یا اینکه شاید اصلا چنین امکانی را دربرنداشته باشد. برای مثال، امنیت و پیروی از مقررات در میان دلایلی قرار دارند که سازمان‌‌ها در یک ترکیب ابری چندگانه بیشتر فضای ابری خصوصی را انتخاب می‌‌کنند.

با این حال، بسیاری از معایب و ریسک‌‌های ذکرشده در مورد فضای ابری عمومی اشتباه از آب درآمده‌‌اند. همانطور که پاول میلر (Paul Miller) از Forrester در اعلامیه‌‌ی خود در ژوئیه‌‌ی سال 2017 نوشت که مبتنی بر یک Forrester Wave جدید برای بازار فضای ابری خصوصی میزبانی‌‌شده در اروپا بود: “این بحث‌‌ها که فضاهای ابری عمومی قابلیت مقیاس‌‌پذیری ندارند، ایمن نیستند، “شرکتی” نمی‌‌باشند و هیچوقت اجازه‌‌ی موردنیاز را از سوی تنظیم‌‌کنندگان به دست نمی‌‌آورند تا حجم کارهای حساس را میزبانی کنند، همه یکی پس از دیگری در حال رد شدن هستند”.

این امر به این معنی نیست که فضای ابری خصوصی در آینده‌‌ای نزدیک یا دور از بین خواهد رفت. بعضی از داده‌‌های مرتبط با فضای ابری خصوصی را در بخش مربوطه‌‌ی آن مورد بحث قرار دادیم و پست وبلاگ پاول به این منظور است تا نشان دهد که “هنوز هم به ویژگی‌‌های مختلف فضای ابری خصوصی نیاز است” و همچنین یک وبینار (سمینار مبتنی بر وب) را در مورد چگونگی تکامل فضاهای ابری خصوصی میزبانی‌‌شده و فضاهای ابری خصوصی درون‌‌سازمانی در این روز‌‌های چندگانه ارتقاء دهد.

آینده‌‌ی فضای ابری عمومی

طبق Forrester، در مقایسه با انتظارات پیشین شرکت‌‌ها، استفاده از فضای ابری عمومی با سرعت بیشتری در حال اتفاق افتادن است و در سال‌‌های آتی با سرعت بیشتری اتفاق خواهد افتاد که به دلیل افزایش نیاز به SaaS (برنامه‌‌های کاربردی خدمات نرم‌‌افزاری)، IaaS (بخش خدمات زیرساختی) و PaaS (بستر به عنوان سرویس) می‌‌باشد.

بازار کاربرد فضای ابری (SaaS) تا سال 2020 به مبلغ کلی 155 میلیارد دلار خواهد رسید، که 17 درصد بیشتر از پیش‌‌بینی Forrester در سال 2014 می‌‌باشد. با این وجود، درآمد‌‌های عمده‌‌ی بستر ابری (IaaS و PaaS) رشد تسریع‌‌شده‌‌ای را از خود نشان دادند که شرکت‌‌های پژوهشی را به اینجا رساندند که پیش‌‌بینی خود را در مقایسه با پیش‌‌بینی‌‌های سال 2014 به میزان 45 درصد بالاتر ببرند. بدین ترتیب درآمد‌‌های بستر ابری تا سال 2020 به 64 میلیارد دلار خواهد رسید، به عبارت دیگر: نزدیک شدن به نصف طبقه‌‌بندی بازار غالب SaaS نسبت به پیش‌‌بینی‌‌های قبلی.

فضای ابری چندگانه: بهترین راه‌‌حل برای دنیای متغیر فناوری اطلاعات

همانطور که قبلا ذکر شد، امروزه بیشتر سازمان‌‌ها از شکل‌‌های خاصی از فضای ابری استفاده می‌‌کنند و اکثریت روزافزونی از آن‌ها محیط ابری چندگانه دارند. همین نکته ما را به فضای ابری چندگانه می‌‌رساند.

امروزه در مورد ماهیت واقعی فضای ابری چندگانه تصورات غلط زیادی وجود دارد. بعضی از مردم فکر می‌‌کنند که فضای ابری چندگانه تنها به استفاده از فضاهای ابری خصوصی و عمومی اطلاق می‌‌شود، در حالی که مشخصا چنین نیست.

تعاریف و مفاهیم فضای ابری چندگانه

تفاوت‌‌ها در مفاهیم فضای ابری چندگانه و بنابراین معنی واقعی آن، بدون توجه به تعریف فضای ابری چندگانه، به‌‌وضوح در تصویر پایینی نشان داده شده‌‌اند.

  • اکثریت افراد (40 درصد) فضای ابری چندگانه را به عنوان استفاده از فضاهای ابری خصوصی و عمومی تعریف می‌‌کنند.
  • 15 درصد فضای ابری چندگانه را به عنوان فضای ابری به اضافه‌‌ی هر زیرساخت ابری و غیرابری تعریف می‌‌کنند.
  • 12 درصد فضای ابری را به عنوان برنامه‌‌های کاربردی چندگانه در سراسر انتخاب‌‌های به‌‌کارگیری چندگانه تعریف می‌‌کنند.
تعاریف فضای ابری چندگانه و نیاز به استراتژی فضای ابری چندگانه
تعاریف فضای ابری چندگانه و نیاز به استراتژی فضای ابری چندگانه

بیایید نگاهی به تعریف فضای ابری چندگانه از دیدگاه موسسه‌‌ی ملی استانداردها و فناوری بیاندازیم: “زیرساخت ابری ترکیبی از دو یا چند فضای ابری مجزا است (خصوصی، جامعه یا عمومی) که به عنوان مولفه‌‌های منحصربه‌‌فرد باقی‌‌ می‌‌مانند، اما توسط فناوری‌‌های استانداردشده و مالکانه به همدیگر مرتبط می‌‌باشند که قابل‌‌حمل بودن داده و کاربرد را امکان‌‌پذیر می‌‌سازند (برای مثال، انفجار ابری (Cloud Bursting) برای متعادل نمودن بار ترافیکی (Load Balancing) میان فضاهای ابری)”.

جنبه‌‌ی به‌‌هم‌‌پیوستگی بسیار مهم است و جایی است که مدیریت و استراتژی فضای ابری چندگانه وارد کار می‌‌شوند؛ بنابراین، این مسئله “تنها” استفاده از چندین فضای ابری مختلف نیست.

دلیل اصلی تجاری و مزایای فضای ابری چندگانه

با توجه به جنبه‌‌ی تجاری فضای ابری چندگانه، این چیزی است که یک مدیرعامل در مورد نقش فضای ابری چندگانه در یک چشم‌‌انداز به ما می‌‌گوید که در آن استفاده از فضای ابری عمومی در حال افزایش است: “همیشه فضای ابری چندگانه در کار خواهد بود. فناوری اطلاعات و فناوری برای بسیاری از سازمان‌‌ها در مرکز فعالیت‌‌های تجاری قرار دارد و بسته به فضای اصلی، آن‌ها همیشه می‌‌خواهند که خودشان کاری انجام دهند. در صدر این کارها مسئله‌‌ی موروثی وجود دارد. با این وجود، پذیرش فضای ابری عمومی سریعتر پیش می‌‌رود”.

این کار در واقع انجام می‌‌پذیرد و جایگزینی سیستم‌‌های موروثی یکی از محرکه‌‌ها می‌‌باشد.

فضای ابری چندگانه به صورت آماری
فضای ابری چندگانه به صورت آماری

از لحاظ انعطاف‌‌پذیری، یا همان تغییرپذیری تجاری، امکان به‌‌کارگیری و سنجیدن به گونه‌‌ای روزافزون در حال اضافه شدن هستند و حتی پیشی گرفتن از مزایای فضاهای ابری قدیمی‌‌تر مانند صرفه‌‌جویی هزینه هم بیشتر خواهد شد، چرا که سازمان‌‌ها بر روی بهینه سازی، نوآوری و تغییر و تحول در یک اقتصاد بی‌‌وقفه تمرکز دارند که در آن سرعت و زمان دسترسی به بازار ضروری هستند، همچنین مشتریان و کاربران نهایی انتظار دارند که کاربردها و تجربیاتِ سریع و در‌‌دسترسی داشته باشند. همچنین این انعطاف‌‌پذیری به “ترکیب” و مدیریت فضاهای ابری مختلف بستگی دارد.

فناوری اطلاعات چندگانه و کسب‌‌وکار چندگانه اند و آوردن فناوری‌‌ها، تکاملات و شرایط دگرگونی دیجیتالی جدید آن‌ها را پیچیده‌‌تر می‌‌کند و در نهایت به مسئله‌‌ی واقعیت‌‌های همه‌‌جانبه، انعطاف‌‌پذیر و چندگانه برمی‌‌گردیم. ادغام فناوری اطلاعات و فناوری عملیاتی (Integration of IT and OT)، یا همان فناوری اطلاعات چندالگویی، شکل‌‌های مختلف انجام معاملات تجاری در اکوسیستم‌‌ها، نیازهای متغیر با سرعت‌‌های متفاوت و واقعیت‌‌های فردی متنوع همه بخشی از پیامدهای این مسئله هستند.

بدیهی است که در دنیایی که به نتایج و روش‌‌های بهینه برای اداره‌‌ی کسب‌‌وکار می‌‌نگریم، نوآوری، تنوع و انعطاف‌‌پذیری حائز اهمیت می‌‌باشند. این امر در مورد فضای ابری هم صادق است. همانطور که گفته شد، هیچ روش واحدی برای همه‌‌ی جنبه‌‌های فناوری اطلاعات و رایانشی وجود ندارد و هر سازمان، کاربرد، فرآیند، پروژه و حجم کار متفاوت است. بنابراین، در این واقعیت چندابری که به سرعت در حال رشد است، شرکت‌‌ها اغلب به سراغ راه‌‌حل‌‌های فضای‌‌ ابری چندگانه می‌‌روند.

آن‌ها می‌‌توانند حجم کار خود را از یک فضای ابری به دیگری منتقل کنند، در مدت زمان بسیار کمی مقیاس خود را افزایش دهند، نیازهای ابری خود را در مواقع نیاز وفق دهند و از بازه‌‌ی گسترده‌‌ای از ابزار در فضای ابری بهره‌‌مند شوند تا عرضه‌‌ی برنامه‌‌های کاربردی جدید را تسریع بخشند، هوش محیط‌‌های ابری خود را افزایش دهند، از بازده نهایی کسب‌‌وکار خود با استفاده از ابزار امنیتی هوشمند مبتنی بر فضای ابری محافظت کنند و نرم‌‌افزارهای جدید را با سرعت بیشتری به کار گیرند. این کار تنها با گذاشتن اطلاعات در فضای ابری میسر نمی‌‌شود، بلکه از طریق انتقال آن‌ها به الگوهای رایانشی ابری امکان‌‌پذیر است.

شاید از این مطالب هم خوشتان بیاید.

ارسال پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.