مستاجر در مقابل اجاره دهنده (Lessor vs Lessee)

توافق اجاره‌‌ای، قراردادی بین مستاجر و اجاره دهنده به منظور استفاده از دارایی یا ملک است. این توافق، موارد قرارداد را مشخص کرده و تعهداتی در قبال مسائل قانونی که با استفاده از دارایی مرتبط است، تنظیم می‌‌کند. این مقاله تعریفی از این توافق، انواع آن، نقش اجاره دهنده و مستاجر در این قرارداد ارائه می‌کند.

0 30

دو طرف اصلی در یک توافق اجاره‌‌ای وجود دارد و هر شخص حرفه‌‌ای مشغول در حوزه مالی باید نحوه ایجاد تمایز بین مستاجر و اجاره دهنده را بداند. اجاره، توافقی قراردادی است که در آن یک طرف با عنوان اجاره دهنده، یک دارایی را در اختیار طرف دیگر با عنوان مستاجر قرار می‌‌دهد و این اتفاق بر اساس پرداخت‌‌های دوره‌‌ای یک زمان مشخص و توافقی صورت می‌‌گیرد. مستاجر بهای استفاده از دارایی یا ملک را پرداخت و اجاره‌دهنده پرداخت‌‌های او برای این استفاده را دریافت می‌‌کند.

Lessor vs Lessee

اجاره یک دارایی، معمولا گزینه‌‌ای اقتصادی‌‌تر نسبت به خرید دارایی کامل است، زیرا اجاره (Lease) در مقایسه با کرایه (Rent) یک دارایی برای مدتی مشخص می‌‌باشد. مستاجر برای دارایی مبلغی پایین‌‌تر از خرید آن پرداخت می‌‌کند. توافق بین این دو طرف، در توافق اجاره‌‌ای ثبت می‌شود که سندی قراردادی و امضا شده از سوی طرفین است.

نقش‌‌های مستاجر و اجاره دهنده

دو طرف اصلی در توافق اجاره‌‌ای حضور دارند و شامل این موارد می‌‌شوند:

اجاره دهنده

اجاره دهنده، مالک قانونی دارایی یا ملک است و برای مدتی مشخص به مستاجر اجازه استفاده یا تصرف دارایی یا ملک را می‌‌دهد. طی قرارداد، اجاره دهنده اجازه و حق مالکیت ملک را در اختیار داشته و پرداخت‌‌هایی دوره‌‌ای بر اساس توافق اولیه‌‌شان دریافت می‌‌کند. او همچنین طی قرارداد برای هر گونه خسارت به واسطه آسیب یا استفاده غلط از دارایی، خسارت دریافت می‌‌کند. اگر دارایی به فروش برسد، اجاره دهنده باید چنین تراکنشی را مجاز کرده و هر گونه سود مالی ناشی از فروش را دریافت کند.

اگرچه اجاره دهنده مالکیت دارایی را در اختیار خواهد داشت، اما از کاهش‌‌ حقوق خود نسبت به دارایی در چارچوب توافق لذت می‌‌برد. یکی از این محدودیت‌‌ها این است که مالک، با توجه به دسترسی محدودش به دارایی، ممکن است فقط با اجازه مستاجر وارد شود. او باید پیش از زمان دقیق ملاقات، هر گونه تغییر روی دارایی یا ملک را به مستاجر اطلاع دهد. هرچند، اگر این مستاجر به دارایی آسیب بزند یا برای فعالیت‌‌های غیرقانونی از دارایی استفاده کند، اجاره دهنده می‌‌تواند بدون اطلاع، او را بیرون کند. با اتمام دوره قرارداد و بسته به شرایط دارایی، این دارایی یا ملک به اجاره دهنده بازگردانده خواهد شد یا شاید هم به خود مستاجر فروخته شود؛ این اتفاق زمانی رخ می‌‌دهد که از قبل قراردادی برای فروش ثبت شده باشد یا تصمیمی توافقی برای فروش صورت بگیرد.

مستاجر

مستاجر طرفی از قرارداد است که حق استفاده از دارایی را برای مدتی مشخص داشته و بر اساس توافق اولیه، پرداخت‌‌های دوره‌‌ای به اجاره دهنده خواهد داشت. محتوای توافق در توافق اجاره‌‌ای محفوظ بوده و این توافق از سوی طرفین به امضا می‌‌رسد. طول دوره اجاره به نوع دارایی یا ملک بستگی دارد. به عنوان مثال، اجاره یک زمین برای ساخت کارخانه ممکن است از اجاره یک ابزار یا وسیله نقلیه مدت بیشتری را بطلبد.

طی دوره اجاره، مستاجر موظف است مراقب دارایی بوده و در صورتی که مورد اجاره، ابزار یا ماشین‌‌آلات است، نگهداری مداومی از آن انجام دهد. اگر سوژه اجاره یک آپارتمان است، مستاجر نباید بدون اجازه اجاره دهنده، تغییرات ساختاری ایجاد کند. هر گونه آسیب به ملک باید پیش از انقضای قرارداد تعمیر شود. اگر مستاجر نتواند لوازم خراب را تعمیر یا تعویض کند، طبق قرارداد اجاره‌‌ای، اجاره دهنده این حق را دارد تا مبلغ تعمیرات را از او بگیرد.

توافق مستاجر و اجاره دهنده

توافق اجاره‌‌ای، قراردادی بین مستاجر و اجاره دهنده به منظور استفاده از دارایی یا ملک است. این توافق، موارد قرارداد را مشخص کرده و تعهداتی در قبال مسائل قانونی که با استفاده از دارایی مرتبط است، تنظیم می‌‌کند. طرفین این توافق را امضا می‌‌کنند و باید به قوانین آن پایبند باشند. اگر هر کدام از طرفین قرارداد شرایط توافق اجاره‌‌ای را رعایت نکنند، قرارداد فسخ می‌‌شود. به عنوان مثال اگر مستاجر فعالیت‌‌های غیرقانونی در ملک یا دارایی اجاره دهنده انجام دهد، اجاره دهنده می‌‌تواند قرارداد را لغو کرده و مستاجر را از ملکش بیرون کند. اغلب توافق‌‌های اجاره‌‌ای شامل گزینه خرید دارایی یا ملک اجاره‌‌شده یا رسیدن مالکیت به مستاجر در انتهای دوره قرارداد هستند.

Lessor vs Lessee Agreement - Diagram

 

انواع توافق‌‌های اجاره‌‌ای

در این بخش سه نوع توافق اجاره‌‌ای معرفی می‌شود:

اجاره سرمایه‌‌

اجاره سرمایه (Capital lease)‌‌ که با عنوان اجاره مالی هم شناخته می‌‌شود، اجاره‌‌ای است که در آن مستاجر، کنترل کامل دارایی را داشته و مسئول تمام هزینه‌‌های نگهداری و دیگر موارد مرتبط با دارایی است. GAAP باید این نوع توافق اجاره‌‌ای را در ترازنامه مالی مستاجر به عنوان دارایی همراه با بدهی بعدی ثبت کند. هرگونه سود و پرداخت‌‌های اصلی به صورت مجزا در گزارش درآمد ثبت می‌‌شوند. مستاجر هم خطرها و هم مزایای مالکیت دارایی را در نظر دارد. اجاره سرمایه‌‌، اجاره‌‌ای بلند مدت است که عمر مفید دارایی را بیشتر محدود می‌‌کند.

اجاره عملیاتی

اجاره عملیاتی (Operating lease) نوعی اجاره است که در آن اجاره دهنده تمام مزایا و مسئولیت‌‌های مربوط به دارایی را در اختیار دارد. اجاره دهنده مسئول نگهداری و تمام خرج‌‌های عملیاتی دیگر است. مستاجر از دارایی یا ابزار تا درصد خاصی از عمر آن استفاده می‌‌کند و هیچ مسئولیتی در قبال هزینه نگهداری آن ندارد. در توافق اجاره‌‌ای عملیاتی برخلاف توافق اجاره سرمایه‌‌ای، مستاجر دارایی را در ترازنامه مالی ثبت نمی‌‌کند.

فروش و اجاره پس از فروش

فروش و اجاره پس از فروش (sale and leaseback)، نوعی از توافق است که در ان یک طرف، دارایی یا ملکی را از طرف دیگر می‌‌خرد و بلافاصله آن را به طرف فروشنده اجاره می‌‌دهد. در این حالت فروشنده به مستاجر تبدیل شده و شرکت خریدار دارایی اجاره دهنده خواهد بود. این نوع توافق بر این اساس بنا می‌‌شود که فروشنده بلافاصله دارایی را از فروشنده اجاره می‌‌کند، ضمن این که دوره و مبلغ مشخصی از پیش تعریف می‌‌شود. خریدار در این نوع تراکنش ممکن است یک شرکت اجاره‌‌ای، شرکت مالی، شرکت بیمه، سرمایه‌‌گذار شخصی یا سرمایه‌‌گذار سازمانی باشد.

شاید از این مطالب هم خوشتان بیاید.

ارسال پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.