قرض در کریپتو‌‌ و شبکه‌‌های سهام

همانطور که شبکه‌‌های سرمایه گذاری‌‌ غیر متمرکز به توسعه و گسترش ادامه می‌‌دهند، می‌‌توان تاثیر آن‌‌ها روی سایر ناحیه‌‌های اقتصاد کریپتو را هم در نظر گرفت. قرض دارایی‌‌های کریپتو جایی است که مسئله سهام تاثیر خود را نشان می‌‌دهد. امروزه، نمونه‌‌های زیادی برای شبکه‌‌های سهامی در محصولات وجود دارد که شامل Tezos ، Loverpeer و حتی SpankChain می‌‌شوند. این شبکه‌‌ها وابسته به سرمایه گذاری‌‌ هستند تا امنیت و حکومت را فراهم آورند. همچنین آن‌‌ها یک پادزهر با سرعت بالا فراهم می‌‌کنند تا در صورتی که برخی پدیده‌‌ها در اقتصاد کریپتو نمایان شود، با بیرون آوردن دارایی‌‌ها از چرخه و حل مشکل اصلی رمز ارزهای محلی و توکن‌‌های پرداخت، قابل کنترل شود.

0 85

امروزه شبکه‌‌های سرمایه گذاری‌‌ توسط نوآوران و منابع مالی جدید، خود راه‌‌اندازی شده‌‌اند که مالکیت شبکه‌‌های قابل ملاحظه و بزرگ که بر پایه سرمایه گذاری‌‌ در مراحل اولیه پروژه تشکیل شده‌‌ را در اختیار می‌‌گیرند. ولی بیشتر منابع مالی به سختی شبکه‌‌های تکنولوژیکی به ویژه در اندازه‌‌های بالا، به این مهم دست می‌‌یابند. این منابع مالی به دنبال ارائه‌‌دهندگان خدمات برای امنیت، حفاظت و استفاده ویژه از دامنه دارایی‌‌ها در کنار سیستم‌‌ها هستند. با این وجود، ارائه‌‌دهندگان خدمات سرمایه گذاری‌‌، مالکیت شبکه‌‌های نوپا را در مباحث کلی در نظر نمی‌‌گیرند. آن‌‌ها به دنبال جایگاهی هستند که وابسته به هیئت‌‌مدیره دارایی‌‌ها (یک عامل محدودکننده از زمانی که هیئت‌‌مدیره برای تمامی شبکه‌‌ها بر روی پروتکل در دسترس نیست) یا روابط منابع مالی و سرمایه‌‌گذار برای دسترسی باشند.

با این وجود، همانطور که پروتکل‌‌ها و پلتفرم‌‌های قرض‌‌دهی به صورت آنلاین در دسترس هستند، شرکت‌‌های سرمایه گذاری‌‌ اختیارات تازه‌‌ای برای سرمایه‌‌های بزرگتر دارند. جستجوی دارایی‌‌ها در جهت سرمایه گذاری‌‌، دو هدف کلیدی در فضای سرمایه گذاری‌‌ را احیا می‌‌کند:

  1. دسترسی به شبکه؛ همانطور که بیشتر شبکه‌‌ها نیازمند استفاده از نشانه‌‌هایی برای نمایش فعالیت یا نود‌‌های عملیاتی فعال هستند.
  2. قابلیت ساخت موقعیت‌‌های سرمایه گذاری‌‌ دارایی- خنثی

سبد سرمایه گذاری خنثی

شبکه‌‌های سرمایه گذاری‌‌، فوق‌‌العاده هستند. آن‌‌ها منبع تازه‌‌ای برای سود اقتصادی واقعی شرکت‌‌کنندگان غیرمتمرکز شبکه می‌‌سازند. اما با این که اغلب فرصت‌‌ها در بازه 5 تا 20 درصدی ارزش توکنی هستند، سودهای فیاتی به این اندازه نوسان ندارند. نرخ بازگشت بدون پشتوانه در یک فرصت سرمایه گذاری‌‌ همچنان بستگی به تمایلات و رشد شبکه در نرخ معمولی نرخ بازگشت دارد.

توکن قرضی در پروتکل‌‌های نامتمرکز ممکن است در آینده، روشی برای افت فیات و البته حفظ عملیات سهام ارائه کند. فرض کنید می‌‌خواهید سود یک شبکه سهام را به دست آورید که نرخ ارزش‌‌گذاری 5 درصدی سود بدون قرار گرفتن در معرض نوسان فیاتی دارد. اگر بتوانید دارایی شبکه را با نرخ ارزش‌‌گذاری 1 درصدی توکن قرض بگیرید، می‌‌توانید آن را به درون شبکه وارد کنید، 5 درصد به دست آورید و سپس 4 درصد برای خود نگه دارید. قرض گرفتن یک دارایی، تاثیر مشابهی با کاهش و خنثی‌‌سازی قرار گرفتن در معرض دارایی (بازار فیات) دارد.

فرصت‌‌های بیشتری در اختیار هستند تا نوسان ارزش‌‌گذاری فیات را در وضعیتی مناسب، تحت کنترل قرار دهند. برای مثال، سود ارزش‌‌گذاری توکن می‌‌تواند به طور دوره‌‌ای از بین برود یا تبدیل به نوسان در سطوح پایین‌‌تری شود.

توانایی گرفتن وام توکن‌‌ها در مفهوم سرمایه گذاری‌‌، مفید است. بازاری را تجسم کنید که در آن فرصت‌‌های سرمایه گذاری‌‌، از تقاضاهای ساختن وام‌‌ بیشتر از چیزی است که ما می‌‌بینیم. بنابراین ارتباط بالقوه بین نرخ‌‌های وام و بازگشت‌‌های شبکه‌‌ای چگونه تعریف می‌‌شود؟

نرخ‌‌های وام و همگرایی بازگشت‌‌های سرمایه گذاری‌‌

امروزه، نرخ‌‌های وام درCompound Finance  ، در مقایسه با فرصت‌‌های سرمایه گذاری‌‌ برای آینده بسیار کم است. برای مثال، نرخ کنونی تورم Livepeer (پرداخت شده به ترانسکدرها و هیئت مدیره به عنوان انگیزه اوراقی) سالانه بیش از 25.8% است. ولی وام APR برای BAT گران قیمت‌‌ترین دارایی قابل وام گرفتن در Compound است و مقدار آن 8.25% است.

همان‌‌گونه که تقاضا برای بازگشت سرمایه گذاری‌‌، افزایش می‌‌یابد، این نوع تفریقی برای افزایش نرخ‌‌های قرض به کار می‌‌رود. اگر نسبت قابل‌‌توجهی از سهام به توکن‌‌های قرضی بستگی داشته باشد (به واسطه دسترسی سهامداران و سبد سرمایه گذاری دارایی‌‌خنثی که با سرمایه‌‌ها ساخته شده)، قرض‌‌دهندگان نرخ‌‌ها را به همان شکل بالا خواهند برد.

بیشتر وام‌‌های زنجیره‌‌ای با قراردادهای هوشمند وثیقه‌‌ای شکل می‌‌گیرد و سیستم‌‌های کسری ذخیره نیازی به اینکه وثیقه‌‌ای پیشنهاد شود، ندارند. وام‌‌های غیرمتمرکز ممکن‌‌است ریسک‌‌های پیش‌‌فرضی را با خود حمل کنند. علاوه بر ریسک‌‌های هک شدن به قراردادهای هوشمند که باید به آن توجه کرد. به طور مشابه، فعالیت‌‌های سرمایه گذاری‌‌، شرایط ریسک شدید (وضعیت‌‌هایی که نود‌‌های سرمایه گذاری‌‌ می‌‌توانند توکن‌‌هایی را به خاطر خرابی یا رفتارهایی که با پروتکل مطابقت ندارد، از دست بدهند) را به دوش می‌‌کشند.

این در حالی است که گسترش بین نرخ‌‌های وام و همگرایی‌‌های بازگشت سرمایه گذاری‌‌، هنوز غیر صفر باقی مانده تا این نوع ریسک‌‌ها از بین بروند.

نرخ‌‌های بالای قرض

اگر نرخ‌‌های وام بالاتر از بازگشت سرمایه باشد، چه اتفاقی می‌‌افتد؟ به نظر می‌‌رسد که انگیزه‌‌ای برای صرف نظر کردن از سرمایه برای شبکه‌‌های سرمایه گذاری‌‌ به منظور کسب بازگشت سرمایه‌‌ای بالاتر از طریق وام، ساخته می‌‌شود و پتانسیل دلسردکننده برای فعالیت‌‌های سهامداری را به همراه دارد. این که این مسئله رخ می‌‌دهد یا شاید رخ بدهد یک تحلیل مورد به مورد شبکه‌‌های انفرادی را می‌‌طلبد. برای مثال، در لیورپیر، نرخ تورم به عنوان یک نرخ مشارکتی (نرخ p) سرمایه گذاری‌‌ برای تشویق بیشتر هیئت مدیره و اوراق تنظیم می‌‌شود.

تقاضای بزرگتری برای وام ممکن است یک شاخص بهره کوتاه‌‌مدت رشد در یک دارایی باشد. بنابراین استفاده از مقایسات نرخ‌‌های وام و بازگشت سرمایه می‌‌تواند شاخصی برای تمایلات بازار با در نظر گرفتن یک دارایی یا شبکه باشد.

نتیجه‌‌گیری

به طور خلاصه، وام کریپتو ممکن است ابزاری مهم برای سرمایه‌‌داران، سرمایه‌‌گذاران متمرکز بر کریپتو و ارزیابی تحلیلگران برای ارزیابی سلامت بازارهای شبکه‌‌ای سرمایه‌‌گذاران، باشد. قرض‌‌گرفتن روش‌‌های جدیدی برای دسترسی به شبکه‌‌ها برای ورودی‌‌های جدید به درون فضای استخراج عمومی و همچنین مکانیسمی برای ساخت اوراق دارایی‌‌خنثی فرصت‌‌های سهامداری ایجاد می‌‌کند. اسپرد (Spread) بین نرخ‌‌های قرض‌‌گرفتن و سودهای سهام باید با یکدیگر همگرایی داشته باشد و چند اسپرد برای جبران خطرات پروتکل و فنی مثل اسلشینگ باقی بگذارد. هر دو فضای سرمایه گذاری‌‌ و فضای غیرمتمرکز قرض‌‌گرفتن، عناصری مهم در ارزش‌‌های اقتصاد کریپتو به شمار می‌‌روند.

شاید از این مطالب هم خوشتان بیاید.

ارسال پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.