صندوق پوشش ریسک (Hedge Fund) چیست؟

صندوق‌های پوشش ریسک نوعی سرمایه گذاری جایگزین هستند که با وجوه دریافتی، استراتژی‌های مختلفی برای کسب سود فعال یا آلفا، برای سرمایه‌گذاران‌شان، اعمال می‌کنند. صندوق‌های پوشش ریسک یا مدیریت سختگیرانه دارند یا از مشتقات و اهرم‌ها در بازارهای داخلی و بین‌المللی برای تولید سود بالا ( چه به صورت کلی چه نشانی در بازار) استفاده می‌کنند. لازم به ذکر است که صندوق‌های پوشش ریسک چون نسبت به صندوق‌های دیگر کمتر مستلزم قوانین SEC هستند، معمولا تنها در دسترس سرمایه‌گذاران معتبر هستند. بخش دیگری که صندوق‌های پوشش ریسک را از سایر صندوق‌های مشترک و دیگر ابزارهای سرمایه گذاری جدا می‌کند، همان مواجهه کمتر با قوانین است.

0 255

شناخت صندوق‌های پوشش ریسک

هر صندوق پوشش ریسک برای بهره‌بری از فرصت‌های مشخصی از بازار، طراحی شده است. صندوق‌های پوشش ریسک از استراتژی‌های سرمایه گذاری مختلفی استفاده می‌کنند و درنتیجه طبق شیوه سرمایه گذاری، طبقه‌بندی می‌شوند. در میان این شیوه‌ها، تنوع زیرشاخه‌ای در زمینه ویژگی‌های ریسک و سرمایه گذاری وجود دارد.

صندوق‌های پوشش ریسک طبق قانون، سرمایه گذاری خصوصی با مسئولیت محدود هستند که در دسترس عده کمی سرمایه‌گذار معتبر بوده و حداقل میزان سرمایه اولیه بالایی دارد. سرمایه گذاری در صندوق‌های پوشش ریسک غیرنقدینه هستند، چون سرمایه‌گذار باید پول را به مدت حداقل یک سال در صندوق نگه دارد؛ زمانی که آن را زمان بسته بودن سرمایه می‌نامند. انصراف و برداشت تنها در بازه‌های معینی، مثل هر سه ماه یا دو سال، اتفاق میافتد.

تاریخ صندوق‌های پوشش ریسک

نویسنده و جامعه شناس سابق، آلفرد وینسلا جونز (Alfred Winslow Jones) از شرکت A.W. Jones & co. نخستین صندوق پوشش ریسک را در سال ١٩۴٩ ایجاد کرد. او در حین نوشتن مقاله‌ای درباره ترندهای کنونی سرمایه گذاری برای Fortune در سال ١٩۴٨ بود که وسوسه شد مدیریت پول را امتحان کند. او مبلغ ١٠٠،٠٠٠ دلار (که ۴٠،٠٠٠ دلار آن از جیب خودش بود) جمع کرد و تصمیم گرفت برای کاهش ریسک وضعیت سهام بلند مدت، سهام دیگر را کمتر بفروشد. امروزه این نوآوری در سرمایه گذاری را با نام مدل سهام کلاسیک بلند و کوتاه (classic long/short equities) می‌شناسند. جونز همچنین برای افزایش سود از اهرم (leverage) بهره برد.

جونز در سال ١٩۵٢ ساختار ابزار سرمایه گذاریش را تغییر داد، و آن را از همکاری عمومی به همکاری محدود به علاوه هزینه تشویقی ٢٠% به عنوان کارمزدی برای شریک مدیریتی، تبدیل کرد. جونز به عنوان نخستین مدیر مالی که از ترکیب فروش کمتر، استفاده از اهرم، تقسیم ریسک با همکاری با سهامداران و سیستم کارمزدی براساس عملکرد سرمایه استفاده کرد، در تاریخ سرمایه گذاری جایگاه پدر صندوق‌های پوشش ریسک را داراست.

صندوق‌های پوشش ریسک در دهه ۶٠ به طور چشمگیری بهتر از بیشتر صندوق‌های مشترک عمل کردند و در سال ١٩۶۶ با چاپ مقاله‌ای در Fortune، که اشاره کرد به نوعی سرمایه گذاری گنگ در بازار که در سال گذشته با نسبت دو رقم بهتر از صندوق‌های مشترک بوده و طی پنج سال گذشته آمار بهتری داشته است، محبوبیت بیشتری هم یافتند.

با این حال، با رشد صندوق‌های پوشش ریسک، بسیاری از این صندوق ها برای کسب حداکثر سود از استراتژی‌های جونز، که متمرکز بر انتخاب سهام درکنار کاهش ریسک بود، فاصله گرفتند و استراتژی‌های پرمخاطره براساس اهرم بلند مدت را برگزیدند. این تاکتیک‌ها در سال‌های ٧٠-١٩۶٩ منجر به خسارات سنگینی شد، و در ادامه با افزایش فروش در بازار سهام در سال‌های ٧۴-١٩٧٣، تعدادی از این صندوق‌ها بسته شدند.

این صنعت به مدت دو دهه در سکوت بود تا سال ١٩٨۶ با چاپ مقاله‌ای در Institutional Investors که از عملکرد دوچندان صندوق Tiger’s Fund جولیان رابرتسون (Julian Robertson) تمجید کرد. صندوق‌های پوشش ریسک با عملکردی خیره‌کننده اوج گرفتند، و سرمایه‌گذاران به سمت صنعتی که هزاران صندوق با استراتژی‌های غیرمعمول، از جمله تبادل ارز و مشتقاتی مثل ثروت و انتخاب‌های دیگر، هجوم بردند.

اوایل دهه ٩٠ میلادی، مدیران مالی رده بالا، صندوق‌های مشترک قدیمی را رها کرده و برای کسب ثروت و شهرت، به مدیریت صندوق‌های پوشش ریسک پرداختند. متاسفانه، اواخر دهه ٩٠ و اوایل سال ٢٠٠٠، با شکست چشمگیر تعدادی از صندوق‌های پوشش ریسک شناخته شده از جمله رابرتسون، تاریخ دوباره تکرار شد. از آن دوره، صندوق‌های پوشش ریسک تا حد زیادی رشد کردند. امروزه صندوق‌های پوشش ریسک گسترده شده اند؛ طبق گزارش Preqin Global Hedge Fund در سال ٢٠١٨، کل دارایی تحت مدیریت این صنعت، بیش از ٣.٢ تریلیون دلار ارزش‌گذاری شده است. طبق آمار مرکز تحقیقاتی Barclays hedge، تعداد کل دارایی تحت مدیریت صندوق‌های پوشش ریسک از سال ١٩٩٧ تا ٢٠١٨، ٢٣٣۵% رشد کرده است.

تعداد صندوق‌های پوشش ریسک در گردش هم رشد کرده‌اند. در سال ٢٠٠٢، حدود ٢٠٠٠ صندوق پوشش ریسک بودند. آمار تعداد صندوق‌های گردشی امروز، متفاوت است. این عدد تا آخر ٢٠٠۵، مرز ١٠،٠٠٠ را رد کرد. با این حال، خسارات و عملکرد ضعیف منجر به نقدینگی شدند. طبق گزارش مؤسسه Hedge Fund Research، تا آخر ٢٠١٧، ٩٧۵۴ صندوق فعال هستند.

ویژگی‌های کلیدی صندوق‌های پوشش ریسک

  • تنها در دسترس سرمایه‌گذاران معتبر و واجد شرایط هستند: صندوق‌های پوشش ریسک تنها در دسترس سرمایه‌گذاران واجد شرایط هستند؛ یعنی افرادی که درآمد سالانه بیشتر از ٢٠٠،٠٠٠ دلار طی دو سال یا ارزش دارایی خالص یک میلیون دلار، بجز مسکن اولیه، دارند. به همین خاطر، کمیسیون بورس و اوراق بهادار تنها سرمایه‌گذارانی را که قابلیت تحمل خطرات احتمالی سرمایه گذاری در محیطی گسترده‌تر را دارند، واجد شرایط میداند.
  • محیط گسترده‌تری برای سرمایه گذاری نسبت به صندوق‌های دیگر ایجاد کردند: جهان سرمایه گذاری صندوق پوشش ریسک تنها با قوانین آن محدود می‌شود. اساسا صندوق‌های پوشش ریسک بر هر چیزی می‌توانند سرمایه گذاری کنند؛ زمین، املاک، سهام، مشتقات و ارز. در مقابل آن، صندوق‌های مشترک باید فقط به سهام و اوراق بهادار، به شکل طولانی مدت، بسنده کنند.
  • معمولا از اهرم بهره می‌برند: صندوق‌های پوشش ریسک معمولا از وجوه قرض شده برای چندبرابر کردن سود، استفاده می‌کنند. همانطور که در بحران مالی ٢٠٠٨ شاهد بودیم، اهرم همچنین می‌تواند صندوق‌های پوشش ریسک را نابود کند.
  • ساختار کارمزد: صندوق‌های پوشش ریسک به جای اخذ نرخ هزینه، این نرخ و کارمزد عملیاتی دریافت می‌کنند. این ساختار کارمزدی را “دو و بیست” می‌نامند؛ ٢% هزینه مدیریت دارایی و ٢٠% کاهش هر سودی که به دست می‌آید.

مشخصات خاص دیگری برای صندوق‌های پوشش ریسک می‌توان نام برد، اما در واقع، چون این صندوق‌ها نوعی سرمایه گذاری خصوصی هستند که فقط به سرمایه‌گذاران ثروتمند اجازه سرمایه گذاری می‌دهند، تا وقتی که استراتژی پیش رو را برای سرمایه‌گذار معین کنند، هرکاری بخواهند می‌توانند انجام بدهند. شاید این محیط گسترده به نظر خطرناک بیاید و البته گاهی هم خطرناک است. بعضی از چشمگیرترین خراب‌کاری‌های مالی مربوط به این صندوق‌ها می‌شود. با این حال، این انعطاف ویژه صندوق‌های پوشش ریسک باعث شده برخی از مستعدترین مدیران مالی، سودهای بلند مدت شگفت‌انگیزی بسازند.

لازم به ذکر است که “پوشش” درواقع تلاشی برای کاهش ریسک بوده، ولی هدف اکثر صندوق‌های پوشش ریسک امروز، کسب سود حداکثری از سرمایه گذاری است. نام این صندوق بیشتر جنبه تاریخی دارد، چون در صندوق‌های اولیه تلاش برای پوشش ریسک کاهش در بازار سهام، از کم کردن قیمت سهام بود (صندوق‌های مشترک عموما طبق اهداف اولیه‌شان، وارد کاهش قیمت نمی‌شوند). امروزه، صندوق‌های پوشش ریسک از هزاران استراتژی بهره می‌برند و درنتیجه صحیح نیست که اظهار کنیم فقط کاهش ریسک می‌کنند. درواقع، چون مدیران این صندوق‌ها سرمایه گذاری‌های کلان می‌کنند، این صندوق‌ها نسبت به میانگین بازار ریسک بیشتری دارند.

برخی از خطرات صندوق های پوشش ریسک:

  • استراتژی سرمایه گذاری متمرکز، آن‌ها را در معرض خسارات زیاد قرار می‌دهد.
  • غالبا صندوق‌های پوشش ریسک از سرمایه‌گذاران می‌خواهند که پول‌شان برای چند سال نگه دارند.
  • استفاده از اهرم، یا پول قرض گرفته شده، ممکن است خسارتی اندک را به زیانی قابل‌توجه تبدیل کند.

ساختار پرداخت مدیریت صندوق پوشش ریسک

مدیران صندوق‌های پوشش ریسک با ساختار پرداخت دو و بیست شناخته شده‌اند، که در آن ٢% از دارایی و ٢٠% از درآمد یک سال دریافت می‌کنند. آن‌ها بخاطر ٢% انتقاد می‌شوند، و دانستن چرایی آن کار سختی نیست. حتی اگر مدیر صندوق پوشش ریسک پولی از دست بدهد، باز هم ٢% از دارایی را می‌گیرد. مثلا، مدیری که بر یک میلیارد دلار سهام نظارت دارد، ٢٠ میلیون دلار در سال به عنوان کارمزد، بدون انجام کاری دریافت می‌کند.

مکانیسم‌هایی برای حمایت از افرادی که در صندوق‌های پوشش ریسک سرمایه گذاری می‌کنند، وجود دارد. اغلب اوقات، محدودیت کارمزد برای جلوگیری از دریافت مجدد مدیر پورتفو برای یک سود، اعمال می‌شود. مأموران کارمزد هم برای جلوگیری از مدیران از ریسک‌های اضافی مشغول به کار می‌شوند.

چگونه صندوق پوشش ریسک انتخاب کنیم

با وجود صندوق‌های پوشش ریسک زیادی که هستند، سرمایه‌گذاران لازم است بدانند دنبال چه هستند تا فرایند راستی‌آزمایی را ساده‌تر کرده و تصمیمات سریع و مناسبی بگیرند. سرمایه‌گذاران وقتی که در جستجوی صندوق پوشش ریسک هستند، باید معیارهایی که برایشان اهمیت دارند و پیامدهای آنان را شناسایی کنند. این دستورالعمل‌ها گاهی براساس نتایج دقیق هستند، مثلا سودی که هر سال ٢٠% طی پنج سال بر آن افزوده می‌شود، یا نسبی باشند، مثلا پنج صندوق برتر براساس عملکرد در دسته بندی خاص.

دستورالعمل‌های عملکرد مطلق

نخستین معیاری که سرمایه‌گذار هنگام انتخاب صندوق معین می‌کند، نرخ سود سالیانه است. فرض کنیم می‌خواهیم صندوقی انتخاب کنیم با سود سالیانه در پنج سال که نرخ سود آن با معیار Citigroup World Government Bond Index یا WGBIآن ١% بیشتر شود. این فیلتر همه صندوق‌هایی که طبق این معیار در بلند مدت عملکردی ضعیف‌تر دارد حذف می‌کند، و به مرور زمان براساس عملکرد معیار مطابقت خواهد داشت.

همچنین این معیار صندوق‌هایی با سود محتمل بیشتر، مثل صندوق‌های جهانی کلان، صندوق‌های بلند/کوتاه و انواع دیگر را آشکار می‌کند. ولی اگر این صندوق‌ها مطابق میل سرمایه‌گذار نیستند، باید معیاری برای مشتقات استاندارد بسازیم. بار دیگر، از WGBI برای محاسبه مشتقات استاندارد برای معیار طی پنج سال استفاده می‌کنیم. فرض می‌کنیم ١% به آن می‌افزاییم، و آن را معیاری برای سنجش استاندارد مشتق درنظر می‌گیریم. صندوق‌هایی با استاندارد مشتق بالاتر هم برای بررسی حذف خواهند شد.

متاسفانه، لزوما سود کلان برای شناسایی صندوق مناسب راهگشا نیست. در برخی موارد، صندوق پوشش ریسک استراتژی اتخاذ کرده که به نفع آن بوده و عملکردی بالاتر از معمول برای آن دسته‌بندی داشته است. بنابراین، زمانی که صندوقی را با عملکرد بالایی تشخیص دادید، استراتژی آن را بیابید و سود آن را با دیگر صندوق‌ها در آن زمینه مقایسه کنید. برای انجام این کار، سرمایه‌گذار باید با انجام تحلیل شخصی صندوق‌های مشابه، دستورالعملی ایجاد کند. مثلا شخصی ممکن است درصد ۵٠ را به عنوان معیاری برای فیلتر کردن صندوق‌ها انتخاب کند.

حالا سرمایه‌گذار دو معیار برای بررسی صندوق‌ها دارد. ولی با وجود اعمال این معیارها، صندوق‌های زیادی برای بررسی در زمان طولانی باقی می‌مانند. معیارهای بیشتری باید ایجاد شوند، ولی لزوما همه این معیارها قابل اجرا برای صندوق‌ها نیستند. مثلا، دستورالعمل برای ادغام سهام دو شرکت با سرمایه بلند/کوتاه برای بازار خنثی متفاوت است.

دستورالعمل عملکرد نسبی

جهت تسهیل جستجوی سرمایه‌گذار برای صندوق‌های باکیفیت که نه فقط مطابق معیارهای سود و ریسک بوده بلکه معیارهای استراتژی را هم دارا هستند، گام بعدی تنظیم معیارهای نسبی است. معیارهای عملکرد نسبی باید همیشه برپایه طبقه‌بندی یا استراتژی‌های معین باشند. مثلا، قیاس سرمایه جهانی کلان اهرم با سرمایه سهام بلند/کوتاه، به قاعده نیست.

سرمایه‌گذار برای تنظیم دستورالعمل برای یک استراتژی معین می‌تواند از پکیج نرم‌افزار تحلیلی (مثل Morningstar) برای شناسایی فضای صندوق‌هایی که از همان استراتژی استفاده می‌کنند، بهره ببرد. سپس، تحلیل شخصی آمار زیادی را درمی‌آورد، و برای آن فضا این ارقام را به چارک و دهک تقسیم می‌کند.

آستانه هر دستورالعملی برای نتایج هر معیار می‌تواند برابری یا بیشتر بودن از درصد ۵٠ باشد. سرمایه‌گذار می‌تواند دستورالعمل را با درصد ۶٠ آسان‌تر یا با درصد ۴٠ سخت‌تر کند. استفاده از درصد ۵٠ برای قیاس معمولا همه صندوق‌های پوشش ریسک جز تعداد کمی برای بررسی بیشتر را فیلتر می‌کند. علاوه بر این، تنظیم دستورالعمل به این شیوه مطابقت با دستورالعمل‌ها را منعطف می‌کند چون شرایط اقتصادی ممکن است بر نتیجه دقیق برخی استراتژی‌ها، اثرگذار باشد.

در ادامه، لیستی از مقیاس‌های اولیه برای تنظیم دستورالعمل موجود است:

  • سود سالیانه در پنج سال
  • استاندارد مشتق
  • استاندارد مشتق ممتد
  • تعداد ماه‌های لازم برای بازگردانی یا حداکثری افت سرمایه
  • مشتق رکود

این دستورالعمل‌ها به حذف بیشتر صندوق‌های موجود در فضا و شناسایی تعداد متعادل صندوق برای تحلیل بیشتر، کمک می‌کند.

شاید سرمایه‌گذار مایل باشد از دستورالعمل‌های دیگری برای کاهش تعداد صندوق‌ها برای بررسی یا شناسایی صندوق‌هایی مطابق با معیارهای مطلوب سرمایه‌گذار، درنظر بگیرد. مثال‌هایی برای برخی از این دستورالعمل‌ها:

  • گنجایش صندوق یا مؤسسه: دستورالعمل برای گنجایش با توجه به ترجیح سرمایه‌گذار، ممکن است حداقلی یا حداکثری باشد. مثلا سرمایه‌گذاران اداری مبالغ زیادی برای سرمایه گذاری دارند که صندوق یا مؤسسه باید حداقل گنجایش لازم برای این مبلغ را دارا باشد. برای سرمایه‌گذاران دیگر، صندوق خیلی بزرگ برای استفاده از یک استراتژی جهت تکرار موفقیت قبلی، ممکن است چالش‌های زیادی در آینده بسازد. در این صورت صندوق‌های پوشش ریسک در فضای سهام کمتر، سرمایه گذاری می‌کنند.
  • سابقه: اگر سرمایه گذاری صندوقی با حداقل سابقه ٢۴ یا ٣۶ ماه بخواهد، این دستورالعمل همه صندوق‌های جدید را حذف می‌کند. اما گاهی مدیر مالی صندوقی را برای ساخت صندوق مستقل خود ترک می‌کند و با وجود جدید بودن صندوق، سابقه مدیر برای مدت طولانی‌تر بررسی خواهد شد.
  • حداقل سرمایه: این معیار برای سرمایه‌گذاران خرد اهمیت بالایی دارد چون بسیاری از صندوق‌ها حداقلی دارند که متنوع ساختن صحیح را مشکل می‌کنند. حداقل سرمایه صندوق نشانه خوبی برای تعیین نوع سرمایه‌گذاران آن است. مقدار زیاد حداقل نشاندهنده تعدد سرمایه‌گذاران اداری و مقدار کم آن، نشانه وجود سرمایه‌گذاران فردی است.
  • شرایط بازخرید: این شرایط مفاهیم ضمنی برای نقدینگی داشته و زمانی که پورتفو خیلی غیرنقدینه باشد، اهمیت پیدا می‌کنند. زمان طولانی نگه‌داری برای ایجاد پورتفو مشکل‌ساز می‌شود، و زمان بازخرید بیش از یک ماه برای فرایند مدیریت پورتفو چالش‌برانگیز می‌شوند. دستورالعملی برای حذف صندوق‌هایی که زمان غیرنقدینه بودن پورتفو زمان نگه‌داری دارند، استفاده می‌شود، و زمانی که پورتفو نقدینگی کافی داشته باشد آن را لحاظ می‌کند.

چطور درآمد صندوق پوشش ریسک مالیات گذاری می‌شود؟

زمانی که یک صندوق پوشش ریسک محلی در ایالات متحده سود حاصله را به سرمایه‌گذار برمی‌گرداند، این پول مشمول مالیات سود سرمایه گذاری می‌شود. نرخ کوتاه مدت سود سرمایه به سرمایه‌ای تعلق می‌گیرد که کمتر از یک سال مانده باشد، و مشابه نرخ مالیات بر درآمد عادی فرد سرمایه‌گذار است. برای سرمایه گذاری‌های بیش از یک سال، برای بیشتر مالیات‌دهندگان نرخ بیش از ١۵% نیست ولی برای مالیات بالا تا ٢٠% هم می‌شود. این مالیات برای سرمایه‌گذاران آمریکایی و خارجی است.

صندوق پوشش ریسک برون مرزی در خارج از خاک ایالات متحده، معمولا در کشوری با مالیات کم یا بدون مالیات تأسیس می‌شود. این صندوق از سرمایه‌گذاران خارجی و نهادهای آمریکایی معاف از مالیات، سرمایه گذاری قبول می‌کند. این دسته از سرمایه‌گذاران مشمول مالیات بر سرمایه نیستند.

روش‌های عدم پرداخت مالیات صندوق‌های پوشش ریسک

بیشتر صندوق‌های پوشش ریسک از سودهای معوقه بهره می‌جویند. طبق این ساختار، صندوق مثل یک همکاری است. مؤسسان و مدیران مالی همکاران اصلی و سرمایه‌گذاران شرکای محدود هستند. همچنین مؤسسان، صاحب شرکت مدیریتی هستند که صندوق را می‌گرداند. مدیران ٢٠% هزینه کاربرد سود معوقه را به عنوان همکاران اصلی دریافت می‌کنند.

مدیران صندوق پوشش ریسک براساس این سود معوقه کارمزد می‌گیرند؛ درآمد آن‌ها از صندوق مثل سود سرمایه درمقابل درآمد یا کارمزد برای خدمات ارائه شده، مشمول مالیات می‌شود. هزینه تشویقی براساس نرخ بلند مدت سود سرمایه ٢٠% مشمول مالیات می‌شود، در حالیکه نرخ مالیات درآمد عادی در بالاترین حالت به ٣٩.۶% می‌رسد.

این نحوه تجارت منتقدانی دارد که مدعی هستند این روش راه فراری برای عدم پرداخت مالیات صندوق‌های پوشش ریسک است. علی رغم تلاش‌های بسیار در کنگره، قانون سود معوقه ملغی نشده است. این مسئله در انتخابات اولیه ٢٠١۶ به بحث گذاشته شد.

بیشتر صندوق‌های پوشش ریسک برای کاهش مسئولیت مالیات در برمودا (Bermuda)، تجارت بیمه مجدد یا بیمه اتکایی دارند. برمودا مالیات بر درآمد شرکتی ندارد، به همین دلیل صندوق‌ها به تجارت بیمه مجدد در آنجا می‌پردازند. سپس صندوق‌های پوشش ریسک به تجارت بیمه مجدد خود پول منتقل می‌کنند. این شرکت‌ها هم به نوبه خود، سرمایه خود را در این صندوق‌ها سرمایه گذاری می‌کنند. همه سود حاصله از صندوق‌ها به این شرکت‌ها در برمودا می‌رود که مشمول مالیات بر درآمد نمی‌شود. سرمایه حاصل از سرمایه گذاری صندوق‌ها بدون مسئولیت مالیات رشد می‌کند. مالیات فقط وقتی که سرمایه‌گذاران سهام خود را در شرکت بیمه مجدد بفروشند، به آن تعلق می‌گیرد.

تجارت در برمودا باید بیمه باشد. هر نوع تجارت دیگری از سوی خدمات درآمد داخلی ایالات متحده (IRS) بخاطر شرکت سرمایه گذاری خارجی غیرفعال، مشمول مجازات می‌شود. IRS بیمه را تجارت فعال می‌داند. میزان سرمایه شرکت بیمه مجدد، نباید از میزان فروخته شدن آن بیشتر باشد تا بتواند واجد فعالیت باشد. از آنجایی که این استاندارد توسط IRS تعریف نشده است، هنوز مبهم است.

مناقشات صندوق پوشش ریسک

از سال ٢٠٠٨، تعدادی از صندوق های پوشش ریسک در جنجال های مربوط به فروش داخلی حضور داشتند. یکی از شناخته شده ترین موارد فروش داخلی Galleon Group با مدیریت راج راجاراتنام Raj Rajaratnam است.

Galleon Group پیش از بسته شدن در سال ٢٠٠٩، بیش از ٧ میلیارد دلار در اوج مدیریت می‌کرد. این مؤسسه توسط راج راجاراتنام در ١٩٩٧ تأسیس شد. در ٢٠٠٩ مأموران فدرال راج را به اتهامات مختلف از جمله کلاهبرداری و فروش داخلی جلب کردند. او در ٢٠١١ ، ١۴ اتهام دریافت کرد و حبس یازده ساله‌اش را آغاز کرد. بسیاری از کارمندان Galleon Group هم در جریان رسوایی، متهم شدند.

راجاراتنام برای گرفتن اطلاعات داخلی از راجات گوپتا، Rajat Gupta عضو هیئت Goldman Sachs دستگیر شد. پیش از علنی شدن خبر، گفته میشد که گوپتا اطلاعاتی مبنی بر سرمایه گذاری وارن بافت Warren Buffet در Goldman Sachs در سپتامبر ٢٠٠٨ و با بحران مالی، رد و بدل می‌کرد. راجاراتنام میزان زیادی سهام Goldman Sachs را خرید و در یک روز، سرمایه عظیمی ایجاد کرد.

همچنین راجاراتنام به فروش داخلی هم متهم شد. وی در دوره‌ای که مدیریت مالی را بر عهده داشت، گروهی از افراد داخلی برای کسب اطلاعات مهمی تشکیل داده بود.

ضوابط جدید برای صندوق‌های پوشش ریسک

صندوق‌های پوشش ریسک آنقدر بزرگ و قدرتمند شده‌اند که SEC توجه بیشتری به آنان می‌کند؛ به ویژه که به نظر می‌رسد تخلفاتی مثل کلاهبرداری و فروش داخلی در آن رواج دارد. با این وجود، بخاطر فرمان اخیر صندوق‌های پوشش ریسک آزادی بیشتری برای بازاریابی خدمات خود به سرمایه‌گذاران یافتند.

در مارچ ٢٠١٢، فرمان استارتاپ JOBS Act) Jumpstart Our Business) به صورت قانون درآمد. پایه JOBS Act جلب سرمایه برای کسب‌و‌کارهای کوچک در آمریکا با راحت‌تر کردن قوانین بورس بود. JOBS Act بر صندوق‌های پوشش ریسک هم تأثیر زیادی گذاشت: در سپتامبر ٢٠١٣، ممنوعیت تبلیغات این صندوق ها برداشته شد. SEC در رأی گیری ۴ به ١ به صندوق‌های پوشش ریسک و دیگر مؤسسات خصوصی اجازه تبلیغات به مخاطبان‌شان را داد، ولی با این وجود تنها باید از سرمایه‌گذاران معتبر سرمایه می‌پذیرفتند. صندوق‌های پوشش ریسک بخاطر وسعت محدوده‌شان، منبعی کلیدی برای استارتاپ‌ها و کسب‌و‌کارهای خرد هستند.

دادن فرصت به صندوق‌های پوشش ریسک برای جلب سرمایه، به رشد کسب‌و‌کارهای کوچک با افزایش وجوه سرمایه، کمک می‌کند.

تبلیغات صندوق‌های پوشش ریسک مستلزم ارائه محصولات سرمایه گذاری به سرمایه‌گذاران معتبر و واسطه‌های مالی از طریق روزنامه، تلویزیون و اینترنت است. صندوقی که قصد تبلیغات برای سرمایه‌گذاران را دارد باید حداقل١۵ روز قبل از شروع تبلیغات، فرمی به نام فرم Dرا در SEC پر کنند. چون تا قبل از برداشتن ممنوعیت، تبلیغات برای صندوق‌های پوشش ریسک قدغن بود. SEC توجه زیادی به نحوه تبلیغ صادرکنندگان خصوصی دارد، به همین خاطر تغییراتی در پر کردن فرم D ایجاد کرده است. صندوق‌هایی که تبلیغات عمومی کرده‌اند باید پیش از فسخ پیشنهاد، یک فرم D اصلاح شده را در بازه ٣٠ روز، پر کنند. عدم پیروی از این قوانین احتمال ممنوعیت ایجاد اوراق بهادار جدید به مدت یک سال یا بیشتر را در پی خواهد داشت.

سال‌های اخیر؛ به دنبال S&P

از دوره بحران ٢٠٠٨، صندوق‌های پوشش ریسک به دوره سودهای نه چندان درخشان بازگشته‌اند. بسیاری از صندوق‌هایی که در یک سال سود دو رقمی ایجاد می‌کردند، شاهد نابودی عظیم سرمایه‌شان بودند. در بسیاری از موارد، صندوق‌های پوشش ریسک قادر به کسب سود S&P 500 نبودند. برای سرمایه‌گذاران در جستجوی مکانی برای سرمایه گذاری، این مسئله تصمیم‌گیری را راحت کرده است؛ چرا هزینه‌های بالا و سرمایه گذاری اولیه، ریسک اضافی و محدودیت انصراف صندوق‌های پوشش ریسک را تحمل کنند وقتی گزینه‌های امن‌تر و آسان‌تری مثل صندوق‌های مشترک سودی مشابه و حتی گاهی بیشتر، تولید می‌کنند؟

دلایل زیادی برای مشکلات صندوق‌های پوشش ریسک در سال‌های اخیر وجود دارد. این دلایل از آشوب‌های ژئوپلیتیکی در جهان، تا اتکای بیش از حد صندوق‌های زیاد بر یک بخش، مثل تکنولوژی، و افزایش نرخ سود توسط Fed را شامل می‌شوند. بسیاری از مدیران مالی تصمیمات عمومی بدی اتخاذ کرده‌اند که نه تنها به قیمت ضرر مالی، بلکه آبرو و اعتبارشان به عنوان مدیری مدبر، تمام شد.

دیوید آینهورن (David Einhorn) مثالی از این مسئله است. آینهورن از مؤسسه Greenlight Capital علیه شرکت Allied Capital و در ادامه بحران مالی علیه شرکت برادران لیمان Lehman Brothers شرط بست. این شرط‌ها موفق بودند و او به عنوان مدیری زیرک شناخته شد.

اما، شرکت در سال ٢٠١٨ در بدترین سال خود ٣۴% ضرر داد چون علیه شرکت آمازون، که تازگی دومین شرکت تریلیون دلاری بعد از اپل (Apple) شده است، شرط بست و روی جنرال موتورز (General Motors) که در همان سال عملکردی نه چندان خوب داشت، سرمایه گذاری کرد.

لازم به ذکر است که حجم صنعت صندوق‌های پوشش ریسک (از نظر دارایی‌های تحت مدیریت)، طی این دوره کاهش چشمگیری نداشته و درواقع رشد کرده است. همواره صندوق‌های پوشش ریسک در حال تأسیس هستند، حتی در این یک دهه که شاهد رکورد بسته شدن صندوق های پوشش ریسک بودیم.

در میانه فشار رشد، برخی صندوق‌های پوشش ریسک مشغول ارزیابی مجدد ابعادی از سازمان، از جمله ساختار پرداخت دو و بیست بوده‌اند. طبق اطلاعات Hedge Fund Research، در سه ماه اخیر ٢٠١۶، متوسط هزینه مدیریت به ١.۴٨% و هزینه تشویقی به ١٧.۴% کاهش یافته‌اند. در این شرایط، یک صندوق پوشش ریسک عادی هنوز نسبت به معیار یا صندوق مشترک گران است، ولی تغییر ساختار هزینه آن چشمگیر است.

نکات کلیدی

  • صندوق‌های پوشش ریسک نوعی سرمایه گذاری جایگزین است که با استفاده از استراتژی‌های مختلف برای سرمایه‌گذاران معتبر خود، آلفا ایجاد می‌کنند.
  • آن ها نسبت به صندوق‌های معمول گران‌تر هستند چون ساختار هزینه دو و بیست دارند؛ یعنی دو درصد برای مدیریت دارایی و بیست درصد از سودکلی به عنوان کارمزد دریافت می‌کنند.
  • در بیست سال اخیر رشد استثنائی داشته و درگیر حواشی و جنجال بودند.

صندوق‌های بزرگ پوشش ریسک

اواسط ٢٠١٨، مؤسسه تولید دیتای HFM Absolute Return، لیستی از برترین صندوق‌های پوشش ریسک براساس AUM کل (دارایی تحت مدیریت) منتشر کرد. در این لیست از برترین صندوق‌ها، برخی شرکت‌ها هستند که میزان AUM آن‌ها در حوزه‌های دیگر بیش از صندوق پوشش ریسک است. با این حال، این رده‌بندی براساس مؤسسات صندوق‌های پوشش ریسک سرمایه است.

طبق این بررسی، شرکت مدیریت الیوت (Elliott) برای پاول سینگر (Paul Singer)، ٣۵میلیارد دلار AUM دارد. این صندوق که در سال ١٩٧٧ ایجاد شده، لقب صندوق کرکس یا vulture fund را دارد چون حدود یک سوم از دارایی آن اوراق بهادار زمان دشواری است، از جمله بدهی کشورهای در حال ورشکستگی. علی‌رغم این مسئله، این استراتژی برای دهه‌ها موفق عمل کرده است.

مؤسسه سرمایه گذاری نیویورک Two Sigma که در سال ٢٠٠١ توسط دیوید سیگل (David Siegel) و جان اوردک (John Overdeck) بنا شده است، در این لیست با دارایی بیش از ٣٧ میلیارد دلار، نزدیک به بالای لیست است. این صندوق طوری طراحی شده که بر یک استراتژی سرمایه گذاری تکیه نکرده و همسو با تغییرات بازار، قابلیت انعطاف داشته باشد.

یکی از محبوب ترین صندوق های پوشش ریسک دنیا، Renaissance Technology برای جیمز سایمون (James. H. Simon) است. این صندوق با AUM ۵٧ میلیارد دلار در سال ١٩٨٢ ایجاد شد، ولی همگام با تغییرات تکنولوژی در سال‌های اخیر،در استراتژی‌ خود انقلابی ایجاد کرد. امروز، Renaissance بخاطر مبادلات سیستماتیک براساس مدل‌های کامپیوتری و الگوریتم‌های کمّی شهرت دارد. به لطف این رویکردها، این صندوق حتی با وجود آشفتگی‌های گسترده در حوزه صندوق‌های پوشش ریسک، سود کلانی برای سرمایه‌گذارانش فراهم کرده است.

مؤسسه سرمایه گذاری AQR، مقام دوم بزرگ‌ترین صندوق پوشش ریسک جهان را داشته و در زمان بررسی HFM بر حدود ٩٠ میلیارد دلار AUM نظارت داشته است. AQR که در گرینویچ در کانکتیکات (Connecticut) بنا شده، به بکارگیری استراتژی‌های سرمایه گذاری معمول و جایگزین، شهرت دارد.

سازمان بریج واتر (Bridgewater Association) ری دالیو (Ray Dalio) با AUM اندکی کمتر از ١٢۵ میلیارد دلار در اواسط ٢٠١٨، بزرگ‌ترین صندوق پوشش ریسک جهان است. این صندوق که ریشه در کانکتیکات دارد، حدود ١٧٠٠ نفر استخدام داشته و بر استراتژی‌های سرمایه گذاری کلان جهانی، متمرکز است. بریج واتر، سازمان‌ها، مؤسسات وقفی و حتی دولت‌ها و بانک‌های مرکزی را در شمار مشتریانش می‌آورد.

منبع

شاید از این مطالب هم خوشتان بیاید.

ارسال پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.