شاردینگ بلاکچین به زبان ساده

مقیاس‌گذاری بلاکچین در حال تبدیل شدن به یکی از بزرگترین اسرار فناوری است. آیا کسی می‌داند این کار چگونه انجام می‌شود؟ آیا اصلا امکان انجام آن وجود دارد؟ برخی چنین فکر می‌کنند، اما البته، این کار ساده نخواهد بود. راهکارهای متعددی توسط توسعه‌دهندگان، محققان و دانشگاهیان ارائه شده است. یکی از راهکارهای در دست بررسی، با نام شاردینگ (sharding) شناخته می‌شود. این مقاله قصد دارد نگاهی عمقی داشته باشد تا ببیند شاردینگ بلاکچین به چه معنا است.

0 135

شاردینگ چیز جدیدی نیست

مفهوم شاردینگ مدت‌ها قبل از تبدیل شدن به بخشی از واژگان صنعت بلاکچین وجود داشته است. این مفهوم به طور سنتی در مدیریت پایگاه داده و برای اطمینان از عملکرد پایگاه داده با سرعت و بهره‌وری مطلوب استفاده می‌شود.

شاردینگ سنتی این کار را با تفکیک پایگاه داده به مجموعه‌ای از پایگاه‌های کوچک‌تر انجام می‌‌دهد که متصل باقی می‌مانند، اما حجم کار را در تعداد زیادی از سرورها یا نودهایی در شبکه پایگاه داده پخش می‌کنند.

به طور کلی، هیچ یک از این پایگاه‌های کوچک‌تر شارد شده نباید چیزی داشته باشند که در شارد دیگری تکرار شده باشد تا افزونگی داده کاهش یابد. این امر کارایی و قابلیت اطمینان پایگاه داده را با حصول اطمینان از منحصر به فرد بودن هر مدخل افزایش می‌دهد.

در پایگاه داده‌ای که در آن پرونده‌ها به یکدیگر متصل نیستند و از یک ساختار داده‌ای نسبتا ساده پیروی می‌کنند، شاردینگ فرآیندی نسبتا ساده است. تمام کاری که معماران سیستم باید انجام دهند ایجاد یک ساختار پایگاه داده است که مورد کاربرد خود را ایمن و موثر انجام می‌دهد.

این کار ممکن است شامل یافتن موقعیت جغرافیایی پایگاه‌های داده در سرورها در کشورهایی باشد که بیشتر به داده‌هایی که ذخیره می‌کنند مرتبط هستند. زمانی که پایگاه داده شما متمرکز باشد و شما کنترل کامل آن را در اختیار داشته باشید، این موضوع اشکالی ندارد، اما چه اتفاقی می‌افتد وقتی یک بلاکچین را شارد می‌کنید؟

شاردینگ بلاکچین پیچیده است

یکی از توانایی‌های اصلی بلاکچین تمرکز زدایی است، بنابراین انجام هر کاری که آن را به خطر بیندازد سیستم را تضعیف کرده و در معرض حمله احتمالی قرار می‌دهد.

با توجه به این که تمام تراکنش‌های ذخیره شده در بلاکچین به هم متصل هستند،‌ این نوع پایگاه داده حتی پیچیده‌تر می‌شود. اما اصول همان است، اگر بتوانیم بلاکچین را شاردینگ کنیم، می‌توانیم ظرفیت توان عملیاتی آن را افزایش داده و تعداد تراکنش‌هایی که سیستم می‌تواند در واحد ثانیه رسیدگی کند را ارتقا دهیم؛ و آن‌طور که به ما گفته شده است این امر مطلوب است.

این که چگونه می‌توان یک بلاکچین را شارد کرد، به شدت به سازوکار زیربنایی اجماع بلاکچین بستگی دارد؛‌ شاردینگ بلاکچین به واسطه طبیعت مبتنی بر اثبات کار آن بسیار دشوار است. از آن‌جایی که این کار شامل تایید تراکنش‌ها بدون دسترسی به کل سابقه تراکنش‌ها می‌شود، بنابراین تراکنش‌های جدید باید بدون داشتن شناختی از سوابق آن‌ها تایید شوند. بدیهی است که این امر مشکل‌ساز است.

با این حال، پیتر تاد (Peter Todd )، رمزنگار، عقیده دارد که این کار عملی است. این کار نیازمند افزودن یک جزء دیگر به عملکرد بلاکچین است: چیزی به نام «proofchain». یک proofchain عملا یکپارچگی سوابق تراکنش‌ها را بدون نیاز به ارجاع به کل پایگاه داده حفظ می‌کند. می‌توان آن را به عنوان یک زنجیره عطف در نظر گرفت، که در صورت نیاز برای مجازات ماینرهای متقلب استفاده می‌شود.

در خصوص اثبات سهام،‌ شاردینگ بلاکچین کمی ساده‌تر است. در اثبات سهام، نودهایی اختصاصی وجود دارند که تراکنش‌ها را تایید می‌کنند. این نودها تنها می‌توانند تراکنش‌ها را با توجه به ارزش رمز ارز سهام‌گذاری شده تایید کنند. این امر تمرکز زدایی را تشویق کرده و مانع از آن می‌شود که یک نود/سهام‌دار قدرتی بیش از حد داشته باشد.

با این حال، به دلیل اینکه نودها فقط باید بخشی از تراکنش‌های بلاکچین را تأیید کنند، این پایگاه داده می‌تواند شارد شده و میان آن‌ها به اشتراک گذاشته شود و در نتیجه بالاسری پردازش را کاهش داده و توان عملیاتی کلی شبکه را افزایش دهد.

این احتمال وجود دارد که مقیاس‌گذاری بلاکچین همچنان یکی از موضوعات پرطرفدار این صنعت باقی بماند. افزایش قابل توجه توان عملیاتی سیستم‌های مبتنی بر بلاکچین واقعی بدون تغییر ساختار زیربنایی آن‌ها غیرممکن است. اما با این کار، ممکن است برخی از مزایای اصلی بلاکچین مانند تمرکز زدایی به خطر بیفتد.

شاید از این مطالب هم خوشتان بیاید.

ارسال پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.