شاخص قیمت مصرف کننده (CPI) چیست؟

شاخص قیمت مصرف کننده معیاری است که سطح قیمت سبد بازار اجناس و خدمات خریداری‌شده‌ مصرف‌کنندگان را نشان می‌دهد. این شاخص هر ماه از سوی دفتر آمار و ارقام کار (BLS) تهیه و گزارش می‌شود.

0 822

شاخص قیمت مصرف کننده (CPI) معیاری است که میانگین وزنی قیمت‌های یک سبد از اجناس و خدمات مصرف کننده از جمله حمل و نقل، غذا و مراقبت پزشکی را می‌سنجد. این شاخص از طریق در نظرگرفتن تغییرات قیمت برای هر آیتم در سبد از پیش‌تعیین‌شده اجناس و میانگین گرفتن از آن‌ها محاسبه می‌شود. تغییرات در CPI به منظور ارزیابی تغییرات قیمت وابسته به هزینه زندگی مورد استفاده قرار می‌گیرند. شاخص قیمت مصرف کننده یکی از آمار و ارقامی است که بیش‌تر از دیگر شاخص‌ها به طور مرتب برای شناسایی دوره‌های تورم و افت قیمت‌ها استفاده می‌شود.

تجزیه و تحلیل شاخص قیمت مصرف کننده (CPI)

دفتر آمار و ارقام کار در ایالات متحده به طور ماهانه CPI را گزارش می‌کند و از سال 1913 این شاخص را محاسبه کرده است. هر چند این سازمان تغییرات قیمت برای اجناس جزئی و دیگر آیتم‌های پرداخت‌شده توسط مصرف‌کنندگان را سنجیده است، اما شامل چیزهایی نظیر پس‌اندازها و سرمایه‌گذاری‌ها نمی‌شود و ممکن است اغلب هزینه‌های صرف‌شده توسط بازدیدکنندگانی از یک کشور دیگر را مستثنی کند.

شاخص قیمت مصرف کننده چگونه استفاده می‌شود؟

شاخص قیمت مصرف کننده به عنوان یک شاخص اقتصادی به طور گسترده استفاده می‌شود. این شاخص گسترده‌ترین معیار تورم مورد استفاده و نشان‌دهنده کارآمد بودن سیاست اقتصادی دولت است. CPI به دولت، کسب و کارها و شهروندان ایده‌ای از تغییرات قیمت‌ها در اقتصاد را می‌دهد و می‌تواند به عنوان یک راهنما برای گرفتن تصمیمات آگاهانه درباره‌ اقتصاد عمل کند.

CPI و اجزایی که آن را به وجود آوردند، می‌توانند همچنین به عنوان یک ابزار ضدتورم برای دیگر عوامل اقتصادی از جمله خرده‌فروشی‌ها، دریافتی‌های ماهانه/هفتگی و ارزش دلار یک مصرف کننده استفاده شود تا قدرت خرید آن به دست آید. در این مورد، قدرت خرید دلار زمانی که قیمت‌ها بالا می‌روند، پایین می‌آید.

این شاخص می‌تواند همچنین به منظور متناسب‌کردن سطوح شایستگی افراد برای انواع مشخصی از کمک‌های دولتی از جمله تأمین اجتماعی استفاده شود و به طور خودکار تنظیمات دستمزد و هزینه‌ی زندگی را برای کارگران محلی ارائه می‌کند. به گفته‌ BLS، تنظیمات هزینه‌ زندگی بیش از 50 میلیون نفر در تأمین اجتماعی، علاوه بر بازنشستگان نظامی و خدمات مدنی فدرال به CPI متصل شده است.

چه کسی و چه چیزی تحت پوشش CPI است؟

آمار و ارقام CPI ، متخصصان، خویش‌فرمایان، فقیران، بیکاران و افراد بازنشسته‌ کشور را پوشش می‌دهند. افرادی که در این گزارش لحاظ نشده‌اند، عبارتند از جمعیت‌های حاشیه شهر یا روستایی، خانواده‌های کشاورز، نیروهای نظامی، افرادی که در زندان‌ها و کسانی که در بیمارستان‌های روانی خدمت می‌کنند.

شاخص قیمت مشتری هزینه‌ یک سبد از اجناس و خدمات را در سراسر کشور به طور ماهانه نشان می‌دهد. این اجناس و خدمات به هشت گروه اصلی تقسیم می‌شوند:

  • غذا و نوشیدنی‌ها
  • مسکن
  • پوشاک
  • حمل و نقل
  • مراقبت پزشکی
  • تفریح و سرگرمی
  • آموزش و ارتباطات
  • دیگر اجناس و خدمات

شاخص قیمت مصرف کننده (CPI) چیست؟

دفتر آمار و ارقام کار (BLS) فروش‌ها و مالیات بر ارزش افزوده (یا آن عواملی که به طور مستقیم با قیمت اجناس و خدمات مصرف‌کننده همراه هستند) را در CPI لحاظ می‌کند، اما دیگر مواردی که مرتبط نیستند مانند درآمد و مالیات تأمین اجتماعی را مستثنی می‌کند. این دفتر همچنین سرمایه‌گذاری‌ها (سهام، اوراق قرضه و غیره)، بیمه‌ی عمر، املاک و مستغلات و دیگر آیتم‌هایی که به مصرف روز به روز مصرف‌کنندگان ارتباطی ندارند را هم حذف می‌کند.

محاسبه CPI

BLS نزدیک به 80,000 آیتم را در هر ماه از طریق تماس یا بازدید خرده‌فروشان، خدمات‌دهندگان (از جمله ارائه‌کنندگان شبکه‌های تلویزیونی، خطوط هوایی، آژانس‌های اجاره‌ی ماشین و کامیون)، واحدهای اجاره‌ای و دفاتر پزشکان در سراسر کشور ثبت می‌کند تا به بهترین چشم‌انداز برای CPI دست پیدا کند.

فرمولی که برای محاسبه‌ شاخص قیمت مصرف کننده برای یک آیتم استفاده می‌شود به شکل زیر است:

CPI=هزینه سبد بازار در سال معین شده/ هزینه سبد بازار در سال پایه  ×100

سال پایه توسط BLS تعیین می‌شود. داده‌های CPI برای سال‌های 2017 و 2018 بر پایه‌ برآوردهای جمع‌آوری‌شده در سال 2014 و 2015 بودند.

انواع CPI

دو نوع CPI در هر زمان گزارش شده است. CPI-W شاخص قیمت مصرف کننده را برای دستمزدبگیران شهری و کارکنان دفتری می‌سنجد. بین سال‌های 1913 و 1977، BLS بر روی اندازه‌گیری این نوع از CPI تمرکز کرده بود. این شاخص بر اساس خانه‌دارانی بود که درآمدشان شامل بیش از نیمی از مشاغل دارای دستمزد یا دفتری باشد و حداقل یکی از دریافت‌کنندگان برای حداقل 37 هفته در چرخه‌ 12 ماه گذشته شاغل بوده باشد.

CPI-W در درجه‌ اول تغییرات در هزینه‌های مزایای پرداخت‌شده به افرادی که در تأمین اجتماعی هستند را منعکس می‌کند. این سنجش CPI حداقل 28 درصد از جمعیت کشور را نشان می‌دهد.

CPI-U شاخص قیمت مصرف کننده برای مشتریان شهری است. BLS بهبودهایی را در CPI در سال 1978 بوجود آورد و یک جمعیت هدف گسترده‌تر را معرفی نمود. این نوع از CPI مبتنی بر مصرف تقریباً تمام جمعیتی است که در شهر یا مناطق کلان‌شهری اقامت دارند و شامل متخصصان، خویش‌فرمایان، افرادی که زیر خط فقر زندگی می‌کنند، بیکاران و افراد بازنشسته می‌شود. این شاخص همچنین دستمزدبگیران شهری و کارکنان دفتری را هم شامل می‌شود.

داده‌های منطقه‌ای CPI

دفتر آمار و ارقام کار همچنین CPI را بر اساس مناطق تقسیم کرده است. هر ماه، گزارش به چهار منطقه‌ سرشماری عمده تقسیم می‌شود: شمال شرق، غرب میانه، جنوب و غرب. سه منطقه‌ی شهری عمده هم هر ماه تقسیم‌بندی می‌شوند. این مناطق شیکاگو-گری-کِنوشا (Chicago-Gary-Kenosha)، لس‌آنجلس-ریورساید-اورنج‌کانتی (Los Angeles-Riverside-Orange County) و نیویورک-نیوجرسی شمالی-لانگ آیلند (New York-Northern NJ-Long Island) هستند.

همراه اطلاعات منطقه‌ای که در هر ماه ارائه می‌شود، دفتر آمار و ارقام کار همچنین گزارش‌هایی را برای 11 منطقه‌ی شهری بزرگ دیگر به صورت یک ماه در میان و 13 منطقه‌ شهری دیگر در هر 6 ماه منتشر می‌کند. این گزارش‌ها مناطقی با جمعیت بزرگ را پوشش می‌دهند و یک زیرمجموعه‌ی منطقه‌ای به‌خصوص را نشان می‌دهند.

منبع

شاید از این مطالب هم خوشتان بیاید.

ارسال پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.