سیاست‌های رانت خواهی (rent seeking)

هر دولتی که سیاست کینزی را اجرا می‌کند، اقتصاد را نیز بسادگی کینزی می‌کند. در نتیجه اقتصادی بوجود می آید که با صراحت اقدامات سخت دیکته شده از طریق فرضیات کینزی را اجرا می‌کند.

0 85

 

rent seeking

سیاست کینزی روشی غیرقابل انکار برای انتخاب شدن و انتخاب مجدد برای هر سیاستمداری است.. آنها به سیاستمدار اجازه می دهند تا برنامه دولتی دارای منافع مادی برای اشخاص یا دولت را تصویب کنند. همین باعث می‌شود که آن‌ها بتوانند بر بلوک های قدرتمند رای گیری سیاسی تمرکز کنند (چه آنها با اکثریت رابطه داشته باشند چه نداشته باشند). با مخارج کلی چنین سیاستی که در زمان دیگر وارد خواهد شد (درازمدت)، درک ارتباط میان سیاست و پیامدهای طولانی مدت آن برای رای دهندگان بسیار دشوار است.

بهتر است این انگیزه ناسازگار و اثرات آنرا را به طورگسترده ای بر روی کل جمعیت پخش کرد، و سیاستی بوجود آورد که نتواند منجر به شکایت‌های کوتاه مدت شود. این است که رای دهندگان بیچاره بعید است متوجه زیان‌ها و هزینه های پیش رو شوند. بدنبال کاهش تعداد مدیران تقاضای کینزی، اثرات عرضه و تقاضا باعث می‌شود که رفتار رانت خواهی متمرکزتر و قوی تر شود. این مجموعه که متشکل از اقتصاد دانان است، توسط مقامات دولتی که به دنبال مشاوره و فهمیدن هستند، دنبال می شود. مواردی که کرسی های قدرت در تالارهای ساده تر یادگیری به آنها می‌پردازند، بسیاری از اقتصاد دانان را تشویق می‌کنند که نیکوکاران را از طریق یک تئوری اثبات نشده پیدا کنند.

پس اجازه می‌دهیم مطبوعات چاپ شوند و دولت پول‌های ما را بجای صرف ایجاد ثبات بلند مدت، صرف تحریکات کوتاه مدت کند.

البته، زمانی که ما اعتبارمان را (از طریق کارت های اعتباری) صرف اقلام مصرفی کوتاه مدت می‌کنیم، و بجای صرفه جویی و سرمایه گذاری بدهی بالا می آوریم، همه ما کینزی های خوبی می‌شویم و به اقتصاد کمک می‌کنیم… خب حداقل به درصد تولیدات ناخالص داخلی (GDP) و دیگر ابزارهای تبلیغاتی بی معنی برای دادن حس خوب به ما.

شاید از این مطالب هم خوشتان بیاید.

ارسال پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.