سازمان مستقل غیرمتمرکز (DAO) چیست؟

سازمان مستقل غیرمتمرکز، آینده مدیریت سازمان‌های اداری است. در این سازمان‌های غیرمتمرکز افراد زیادی به منظور رشد مجموعه تحت یک مدیریت غیرمتمرکز فعالیت می‌کنند. در این سازمان‌ها هر شخصی که سود بیشتری به سیستم برساند پاداش بیشتری دریافت می‌کند و تلاش‌های افراد برای مجموعه به صورت عادلانه‌ای پاسخ داده می‌شود.

0 265

یک خودروی بدون راننده را تصور کنید که حرکت می‌‌‌‌کند و به دنبال مسافر است.

پس از اینکه یک نفر را پیاده کرد از اعتبار خود برای رفتن به ایستگاه شارژ انرژی استفاده می‌کند. این خودرو به غیر از برنامه‌‌‌‌نویسی اولیه، دیگر به هیچ کمک خارجی برای تشخیص و انجام کارش احتیاجی ندارد.

این یک “آزمایش فکری” است که توسط مایک هرن (Mike Hearn)، یکی از دارندگان پیشین بیت‌‌‌‌کوین، معرفی شد که در آن توضیح می‌‌‌‌دهد چطور بیت‌‌‌‌کوین می‌‌‌‌تواند به سازمان‌‌‌‌های قدرتمند بدون رهبر در 30 سال آینده کمک کند.

آنچه مایک هرن در یک مورد رویایی (خودروی بدون سرنشین) برای یک سازمان مستقل غیرمتمرکز (DAO) توصیف کرد، ایده‌‌‌‌ایست که مدت کمی پس از بیت‌‌‌‌کوین در سال 2009 در میان جامعه‌‌‌‌ی ارز دیجیتال پخش شد. دائو بر این ایده استوار است که اگر بیت‌‌‌‌کوین توانسته است دلالان مالی را حذف کند، پس شرکت‌‌‌‌ها و دیگر سازمان‌‌‌‌ها نیز روزی می‌‌‌‌توانند بدون مدیریت سلسله ‌‌‌‌مراتبی کار خود را پیش برند.

به طور خلاصه بگوییم که هدف دائو تثبیت قوانینی است که شرکت از روز اول داشته است. این کار می‌‌‌‌تواند درصد مشخصی از هزینه‌ها را به یک دلیل مشخص یا تعیین یک فرایند تغییر قوانین کنار بگذارد.

این کار شبیه همان روشی است که یک شرکت معمولی انجام می‌‌‌‌دهد، تنها با این تفاوت که قوانین شرکت‌‌‌‌های بزرگ از نظر دیجیتالی دارای استحکام نیست.

دائو (DAO)
دائو (DAO)

دائو (DAO)

DAO، یکی از بهترین تلاش‌‌‌‌ها برای ساخت چنین سازمانی بود. این پروژه که در سال 2016 آغاز شد، طی چند ماه شکست خورد اما مثال خوبی برای نشان دادن‌‌‌‌ ایده‌‌‌‌های افرادی است که از تکنولوژی حرف می‌‌‌‌زنند.

هدف پروژه ارائه‌‌‌‌ی توکن به شرکت‌‌‌‌کنندگان و رای‌‌‌‌گیری برای سرمایه‌‌‌‌ گذاری در پروژه‌‌‌‌ها و به کارگیری “عقل جمعی” در انتخاب پروژه‌‌‌‌ای جهت سرمایه‌‌‌‌ گذاری موثر بود.

روش‌‌‌‌های دائو برای بهبود مدیریت سازمان‌‌‌‌های نوین امروزی در اینجا ذکر می‌‌‌‌شود:

  • هر فردی که به اینترنت دسترسی دارد می‌‌‌‌تواند توکن‌‌‌‌های دائو را بخرد و نگه دارد.
  • سازندگان دائو می‌‌‌‌توانند قوانین رای‌‌‌‌گیری و تصمیم را تنظیم کنند.

دائو نیز به همین شکل عمل می‌‌‌‌کند. آن‌‌‌‌ها مبتنی بر قراردادهای هوشمند یا قوانین برنامه‌‌‌‌ریزی‌‌‌‌شده هستند که تعیین‌کننده‌‌‌‌ی رخ‌‌‌‌دادهای سیستم می‌‌‌‌باشند.

این قراردادهای هوشمند می‌‌‌‌توانند برای انجام امور مختلفی برنامه‌‌‌‌نویسی شوند؛ اموری همچون برداشت سرمایه پس از یک تاریخ مشخص یا وقتی که درصد مشخصی از رای‌‌‌‌دهندگان برای تامین مالی یک پروژه توافق می‌‌‌‌کنند.

بعضی از طرفداران آن می‌‌‌‌گویند که این پروژه نه تنها برای دارندگان پول، بلکه می‌‌‌‌تواند برای شرکت‌‌‌‌هایی کار کند که در آن‌‌‌‌ها نیاز به تصمیم‌‌‌‌گیری وجود دارد .

آن‌‌‌‌ها دائو را به عنوان راهی برای تضمین دیجیتالی دموکراسی می‌‌‌‌بینند که سهام‌‌‌‌داران در آن می‌‌‌‌توانند برای نوشتن قوانین جدید رای دهند، قوانین را عوض کنند و عضوی را اخراج کنند.

امنیت

امروزه تغییر دادن یک DAO یا قرارداد هوشمند آن پس از اجرا در بلاکچین اتریوم بسیار دشوار است. این چیز خوبی‌‌‌‌ است چون دیگر یک فرد یا نهاد نمی‌‌‌‌تواند قوانین را تغییر دهد؛ اما این یک عیب بسیار بزرگ نیز است چون اگر فردی یک باگ یا شکاف امنیتی را در یک دائو شناسایی کند، توسعه‌‌‌‌دهندگان نمی‌‌‌‌توانند به راحتی کدهای آن را تغییر دهند.

این مشکل DAO است. شاهدان می‌‌‌‌دیدند که چگونه مهاجم در حال خارج کردن سرمایه‌‌‌‌ها است اما نمی‌‌‌‌توانستند کاری برای توقف آن انجام دهند (مهاجم از نظر فنی قوانینی را دنبال می‌‌‌‌کرد که آنان مقرر کرده بودند).

شاید از این مطالب هم خوشتان بیاید.

ارسال پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.