بلاکچین چگونه یک رنسانس واقعیت مجازی به راه خواهد انداخت؟

هر دو فناوری بلاکچین و واقعیت مجازی در ابتدای راه قرار دارند. اما با ترکیب این دو فناوری، می‌توانیم در یک دنیای مجازی همگانی، دارایی‌هایی مانند منزل و محل کار و پوشاک و غیره داشته باشیم که همانند دنیای واقعی به صورت منحصر به فرد طراحی شده و صرفا به ما تعلق دارند. ضامن مالکیت ما بر این دارایی‌ها بلاکچین خواهد بود.

0 97

فقط اشاره به این فن‌آوری‌ها کافی است تا تصورات آرمان‌گرایانه‌ای از یک جامعه تجسم شود، جامعه‌ای که به لطف فناوری آنچنان توانمند است که بر مشکلات فعلی ما فائق می‌آید. حداقل این تصویری است که در ذهن افراد ناآگاه وجود دارد. با کارشناسان یا منتقدان صحبت کنید و ممکن است داستانی کاملا متفاوت بشنوید.

 واقعیت مجازی

بلاکچین چیزی است که اقتصاد مجازی را به جلو می‌راند.

در نظر مبتدیان، بلاکچین نوش‌دارویی جهانی است که سهل‌انگاری مخرب شرکت‌ها را با «تمرکز زدایی» مرموز خود در یک آن محو می‌کند. از سوی دیگر، افراد وارد و آگاه شاید به شما از چالش‌های مقیا‌س‌گذاری بلاکچین، عیوب تمرکز زدایی، مشکلات حاکمیت و سایر مسائلی بگویند که به نظر می‌رسد رویای دنیای عاری از الیگارش‌ها را ناممکن می‌کنند.

حقیقت احتمالا جایی بین این دو است.

بلاکچین یکی از معدود فناوری‌های در دست توسعه است که الهام‌بخش چنین شور و شوقی می‌شود. در عین حال که ممکن است در حد و اندازه اشتیاق ایجاد شده نباشد، اما از پتانسیل بسیار بالایی برخوردار است. با این حال، تقاطع بلاکچین با سایر فن‌آوری‌های در حال ظهور شاید فرصت‌های جدیدی را ممکن کند که قبلا به تنهایی قابل دسترس نبودند.

یکی از خوش‌آتیه‌ترین همکاری‌ها، همکاری بلاکچین و واقعیت مجازی است. اما برای درک آن، باید درک کنیم که بلاکچین واقعا دسترسی به چه چیزی را برای ما ممکن می‌کند.

بلاکچین با خلق پروتکل بلاکچین توسط ساتوشی ناکاموتوی مشهور و ناشناس به وجود آمد. بلاکچین ایجاد اولین دارایی واقعا دیجیتال را ممکن کرد و این کار را با حل برخی چالش‌های کلیدی انجام داد که پیش از آن مانع خلق دارایی‌های دیجیتال بودند.

برای ایجاد یک دارایی دیجیتال مستقل، باید اطمینان حاصل کنید که «داده‌ها» را نمی‌توان کپی، دستکاری و یا جعل کرد. ولی انجام این کار از صحبت کردن در مورد آن سخت‌تر است.

تصور کنید که شرکت‌ها در تلاش برای متوقف کردن دانلود غیرقانونی فایل‌های MP3، فیلم‌ها و بازی‌های ویدئویی با چه چالش‌هایی روبرو شده‌اند. حال تصور کنید که بخواهیم از فایل به عنوان پول استفاده کنیم. غیرممکن است بتوانیم از کپی کردن فایل و ایجاد پول جعلی توسط افراد جلوگیری کنیم.

یک راه برای دور زدن این مشکل این است که پول تنها بر بستری وجود داشته باشد که به شدت توسط یک شرکت مانند iTunes کنترل می‌شود. اما با این کار کل سیستم تحت کنترل انحصاری یک نهاد واحد قرار خواهد گرفت که خود تهدیدی دیگر از لحاظ دستکاری را ممکن می‌کند.

پیش از بیت کوین و بلاکچین، تنها گزینه‌هایی که در خصوص فایل‌ها در اینترنت پیش روی ما بود یا قرار دادن آن‌ها در یک بستر به شدت کنترل شده شرکتی یا آزاد کردن آن‌ها در اینترنت و پذیرفتن این واقعیت بود که آن‌ها به صورت غیر قانونی دانلود و کپی خواهند شد. بلاکچین چارچوبی جدید را پیشنهاد کرد که این چالش‌ها را دور زده و اولین دارایی دیجیتال را ممکن کرد.

بلاکچین یک بستر قابل اعتماد فراهم می‌کند که در آن، دارایی تنها در آن بستر دارای ارزش است. شما نمی‌توانید یک بیت کوین را دانلود یا کپی کرده و حتی ذره‌ای از ارزش آن را حفظ کنید، بیت کوین تنها زمانی ارزش دارد که در شبکه عمومی بیت کوین باشد. با این حال، شبکه بیت کوین توسط هیچ فردی به تنهایی نگهداری نمی‌شود. در عوض، برای حفظ خود به ترکیبی توزیع شده و نامتمرکز از افراد و شرکت‌ها متکی است. با این کار، این بستر ایجاد دارایی‌هایی را ممکن می‌کند که هم در برابر تکثیر و هم در برابر دستکاری از سوی طرف کنترل‌کننده مقاوم است.

بلاکچین اولین بار برای ارائه بیت کوین مورد استفاده قرار گرفت، اما به راحتی می‌توان دید که این مفهوم در بنیادی‌ترین سطح آن چارچوبی برای ممکن ساختن تولید دارایی‌های دیجیتالی و مدیریت مالکیت آنلاین است. این تئوری (خوشبختانه یا متاسفانه) به کرات اثبات شده و بلاکچین به تولید هزاران دارایی دیگر منجر شده است. توانایی صدور دارایی‌های آنلاین منجر به انفجار کامبرین‌مانند سایر اشکال توکن‌ها و دارایی‌های کریپتو شد.

باید درک کرد که بدون بلاکچین هیچ راهی برای صدور دارایی‌های دیجیتال حقیقتا مستقل در اختیار نداشتیم. همچنین، این دارایی‌های دیجیتالی مستقل در ترکیب با یک فناوری جدید دیگر به نام واقعیت مجازی اهمیت بسیاری خواهند داشت.

مانند بلاکچین، واقعیت مجازی نیز هنوز دوران کودکی خود را سپری می‌کند. هنوز با VR کاملا واقع‌گرایانه و عمومی شده فاصله زیادی داریم،‌ اما چرخه‌های گذشته توسعه فناوری به ما می‌گویند که فناوری به سرعت توسعه خواهد یافت.

لحظه تعیین کننده VR زمانی خواهد آمد که یک لایه تجاری جهانی برای آن وجود داشته باشد. همانند اینترنت واحدی که در اختیار داریم و تمام جهان به آن متصل هستند، همچنین می‌توانیم یک تک‌لایه VR توسعه دهیم که در سرتاسر جهان استفاده می‌شود. این لایه تنها به فضاهای کاملا مجازی محدود نبوده و بلکه با واقعیت فیزیکی ما نیز تعامل خواهد داشت.

Pokémon Go، یک بازی برای تلفن‌های هوشمند، اولین اپلیکیشنی بود که دنیای مجازی را در جغرافیای فیزیکی نگاشت می‌کرد، به طوری که شما برای ارتباط با بازی مجبور بودید تا به طور فیزیکی در دنیای واقعی حرکت کنید. یک لایه VR جهانی که هم به جغرافیای فیزیکی (و فضاهای تجاری) وابسته است و هم می‌تواند به طور مستقل عمل کند، محرک بزرگی برای ارزش واقعی اقتصادی خواهد بود.

با نگاشت یک شبکه مجازی مشترک در کسب‌وکارها، خانه‌ها و دفاتر خود، گستره‌ای از امکانات جدید ممکن می‌شوند. به عنوان مثال، اگر هر کسب‌وکاری دارای یک نسخه مجازی از مکان فیزیکی خود بود که امکان دسترسی به آن در VirtualNet وجود داشت، ملاقات با فردی حاضر در کافه‌ای در شانگ‌های از اتاق نشیمن شما در فلوریدا امری ساده می‌بود. با استفاده از یک پروژکتور نصب شده در کافه و یا نوعی عینک، کسانی که به طور فیزیکی در کافه نشسته‌اند می‌توانند کسانی که صرفا به صورت مجازی در آنجا حضور دارند را دیده و با آن‌ها ارتباط برقرار کنند.

به علاوه، فضاهای کاملا مجازی نیز کارکرد و ارزش فوق‌العاده‌ای ایجاد می‌کنند. شرکتی که از سراسر جهان کارکنانی دارد می‌تواند یک ساختمان اداری خریداری کند و کارکنان آن به صورت مجازی در آن ساختمان حضور پیدا کنند. این محیط برای افرادی که به لحاظ جغرافیایی از یکدیگر فاصله دارند محیطی ملموس ایجاد می‌کند که محدودیت‌هایی تماس ویدیوئی را برطرف می‌کند. شرکت‌ها می‌توانند تعداد ساختمان‌های فیزیکی مورد نیاز را کاهش داده و بدون محدودیت‌های فعلی دورکاری، آزادی جغرافیایی بیشتری برای کارکنان خود فراهم کنند.

با این حال، مفهوم یک اداره مجازی چندین سوال را بوجود می‌آورد. چگونه یک ساختمان مجازی را خریداری می‌کنید؟ مالکیت چگونه مدیریت می‌شود؟ آیا این ساختمان یک دارایی یا فقط سرویسی مانند یک کنفرانس تلفنی است؟

هنگامی که پیامدهای احتمالی اموال مجازی و سایر کالاها را بررسی می‌کنیم، مشخص می‌شود که تفاوت بسیار کمی بین ساختمان مجازی و واقعی وجود دارد. همانند یک ساختمان فیزیکی، باید یک معمار مجازی استخدام کنیم تا اطمینان داشته باشیم که محیط ما محیطی زیبا و جذاب خواهد بود. همچنین می‌توان ساختمان را به هنگام نیاز فروخت یا بازسازی کرد.

شرکت‌ها می‌توانند مدل خدمات اداری ارائه کند، که البته از بعضی ظرفیت‌ها خواهد کاست. این امر اختیارات صاحبان ادارات در خصوص طراحی و کنترل فضاها را محدود کرده، مانع ظهور بازار ثانویه ارائه‌دهندگان خدمات، طراحان، معماران و سرمایه‌گذاران شده و بدان معنی است که اگر ارائه‌دهنده خدمات خود را متوقف کند، این ساختمان ناپدید می‌شود.

مدل برتر این است که ساختمان‌های مجازی (و سایر اشکال دارایی/اموال مجازی) که به عنوان دارایی‌های واقعا ملموس و انفرادی وجود داشته باشند. تحت این مدل، بازار دارایی مجازی می‌تواند از تمام ظرفیت‌های بازارهای فیزیکی ما برخوردار باشد. شرکت‌ها و افراد می‌توانند ساختمان‌ها را طراحی کرده و خرید و فروش کنند. طراحان می‌توانند لباس‌هایی مجازی خلق کنند (که نمای آن‌ها می‌تواند به مراتب بهتر از دنیای واقعی باشد) که می‌توان آن‌ها را در ازای دارایی‌های آنلاین به افراد فروخت. هنرمندان می‌توانند آثار خلق کنند که از محدودیت‌های جهان فیزیکی فراتر رفته‌اند.

با ایجاد دارایی‌های مجازی که به عنوان دارایی‌های ملموس وجود دارند، می‌تواند یک اقتصاد موازی کامل ساخت که رشد اقتصادی فراوانی ایجاد کرده و احتمالات هیجان‌انگیزی را خلق می‌کند.

برای انجام این کار، به توانایی ایجاد دارایی‌های دیجیتال امن نیاز داریم و برای ایجاد دارایی‌های دیجیتال امن نیز نیازمند بلاکچین هستیم. به شدت مهم است که این دارایی‌ها واقعا تحت تملک محسوب شوند و تنها مجوز استفاده آن‌ها از طریق یک «اپ‌استور مجازی» صادر نشده باشد. از تملک این دارایی‌ها و وجود آن‌ها در یک شبکه جهانی مستقل و امن یعنی یک بلاکچین مزایای اقتصادی واقعی ایجاد خواهد شد.

فن آوری VR و فناوری بلاکچین هر دو مستقلا مهم هستند، اما در کنار هم پتانسیل بزرگتری ایجاد می‌کنند. VR طیف گسترده‌ای از کاربردها را دارا است اما بدون توانایی مدیریت دارایی‌های دیجیتال ملموس نمی‌تواند یک سیستم اقتصادی موازی از کالاها، اموال و مشاغل ایجاد کند. به شکل مشابه، بلاکچین نیز ظرفیت قابل توجهی دارد اما در هیچ جایی مانند دنیای صرفا مجازی پتانسیل ایجاد و نگهداری دارایی‌های دیجیتال مورد نیاز نیست.

هر دوی این فن‌آوری‌ها، سال‌ها و شاید دهه‌ها از داشتن توانایی تحقق این رویا فاصله دارند، اما برای هدایت و شکل دادن توسعه این فناوری باید پتانسیل آن را مد نظر قرار دهیم. شاید نتوانید فردا اولین خانه VR خود را خریداری کرده و یک مهمانی شام بین‌المللی برای همکاران خود از ۲۰ کشور مختلف ترتیب دهید، اما می‌توانید تصور کنید که شاید ده سال دیگر شنبه‌شب‌های شما اینگونه باشند.

اما زمانی که این کار ممکن شود، حتما یک طراح استخدام کنید تا تم لباس مهمانی شما را طراحی کند!

شاید آخرین تب سال ۲۰۲۸ چنین چیزی باشد!

ارسال پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.