بررسی ذخیره‌‌سازی داده در بلاکچین: استورج (Storj)

استورج (Storj) یک سیستم نامتمرکز ذخیره‌‌سازی فایل است که هدف آن بهره‌‌برداری از همه‌‌ی ظرفیت اضافی هارد درایوها و پهنای باندها در جهان است. مردم تا حد زیادی اعتماد خود را به سیستم‌‌های متمرکز بزرگ از دست داده‌‌اند و موضوع اشتراک فایل هم جدا از این مساله نیست. استورج می‌‌کوشد افزون بر امن‌‌تر کردن اشتراک فایل، آن را سریع‌‌تر و بسیار به صرفه‌‌تر نماید. ولی آیا استورج می‌‌تواند با شرکت‌‌های متمرکز بزرگ همچون دراپ‌‌باکس (Dropbox) و گوگل درایو (Google drive) رقابت کند و آیا توان آن را دارد که در بین پروژه‌‌های ذخیره‌‌سازی بلاکچین سری در سرها درآورد؟ در این مطلب می‌‌خواهیم به این پرسش‌‌ها پاسخ ‌‌دهیم و برای این کار باید تکنولوژی، تیم، نقشه راه و دورنمای توکن‌‌ استورج (STORJ) را کنکاش نماییم.

0 117

استورج چیست؟

استورج یکی از نخستین پروژه‌‌هایی بود که به دنبال ذخیره‌‌سازی در بلاکچین رفت. سازندگان استورج با استفاده از رمزنگاری دیتای کلاینت و شاردینگ (sharding ) فایل‌‌ها را در فرآیندی امن روی یک شبکه‌‌ی همتا به همتا ذخیره‌‌سازی می‌‌کنند. آن‌‌ها همچنین می‌‌خواهند امکان استفاده از گذرگاه سازگار S3 آمازون را نیز فراهم نمایند. کاربران با داشتن این امکان می‌‌توانند به آسانی و با یک تجربه‌‌ی کاربری آشنا با شبکه‌‌ استورج بده بستان نمایند. این کارها به صورت نامتمرکز انجام می‌‌شود و به همین خاطر خطر از دست رفتن دیتا بسیار اندک است.

Storj

تخمین هزینه‌‌ دیتا در شبکه استورج

استورج یک پروژه‌‌ی منبع – باز است که به شرکت خصوصی Storj labs تعلق دارد. این شرکت به افراد و بیزنس‌‌های عادی Daas (دیتا به عنوان سرویس) ارائه می‌‌دهد. آن‌‌ها همچنین برای مشتریان خود ابزار و API می‌‌سازند تا آن‌‌ها بتوانند به آسانی با نرم‌‌افزار منبع – باز بده بستان کنند.

استورج با برگزاری یک عرضه اولیه سکه (ICO) نزدیک 30 میلیون دلار گردآوری کرد. این ICO در سال 2017 و با حراج توکن‌‌ ERC-20 صورت گرفت. خریدارانی که توکن‌‌ استورج (STORJ – توکن‌‌ هم نام خود پلتفرم است) را خریده‌‌اند می‌‌توانند آن را به عنوان وجه در شبکه‌‌ی استورج خرج کنند. یعنی کاربران می‌‌توانند در ازای گرفتن خدمات شرکت استورج این توکن‌‌‌‌ها را بدهند.

افزون بر این، شبکه‌‌ی استورج یکی از اندک پروژ‌‌های ICO اتریوم است که شخص ویتالیک بوترین (Vitalik Buterin) از آن پشتیبانی کرده است. خود وی در وایت پیپر استورج نیز نقش داشته و می‌‌گوید:

« سیستم‌‌های ذخیره فایل توزیع شده مانند استورج پتانسیل فراوانی برای از بین بردن تفاوت بالای هزینه و قیمت و ناکارآمدی‌‌های بازار دارند. این سیستم‌‌های می‌‌توانند سطح بسیار بالاتری از حریم خصوصی، اطمینان و کیفیت خدمات را در مقایسه با آنچه امروز داریم فراهم آورند ».

استورج از زمان راه‌‌اندازی تاکنون، شبکه‌‌ی زیررساخت خود گسترش داده و هم‌‌اکنون بیش از 150,000 گره ذخیره‌‌سازی را در بر می‌‌گیرد. این گره‌‌ها در بیش از 200 کشور جهان هستند و ظرفیت ذخیره‌‌سازی آن‌‌ها 150PB (پتابایت، برابر با هزار ترابایت) است. اکنون پرسش اینجاست که استورج با چه تکنولوژی‌‌ کار می‌‌کند و این تکنولوژی چه برتری‌‌ای دارد؟

پروتکل استورج

ذخیره‌‌ی دیتا در شبکه‌‌ی استورج در چهار مرحله انجام می‌‌گیرد. رمزنگاری دیتا، شاردینگ دیتا و پس از آن توزیع دیتا در سراسر شبکه. پس از پخش شدن داده‌‌ها، آن‌‌ها باید بررسی شوند تا درستی و دسترسی‌‌پذیری آن‌‌ها تضمین گردد. در این مرحله است که پای حسابرسان دوره‌‌ای در شبکه استورج به میان می‌‌آید.

رمزنگاری دیتای کلاینت

پیش از اینکه دیتای خود را در بلاکچین استورج آپلود کنید، این دیتا روی دستگاه خودتان رمزنگاری می‌‌شود. این کار به وسیله‌‌ی الگوریتم AES256-CTR انجام می‌‌گیرد. این روش امنیت بالایی دارد؛ با این وجود امکان به کارگیری شیوه‌‌های دیگر رمزنگاری همچون رمزنگاری همگرا نیز وجود دارد.

یکی از مزیت‌‌های اصلی رمزنگاری دیتای کلاینت برای کاربران این است همه‌‌ی اطلاعات لازم برای رمزگشایی فایل‌‌ها دور از دسترس گره‌‌ها (فارمرها) نگهداری می‌‌شود. تنها یک کلید رمزگشایی وجود دارد و آن هم در دست دستگاه کلاینت است. البته ممکن است کاربر بخواهد فایل‌‌های خود را دستگاه دیگری که رمزنگاری با آن انجام نشده رمزگشایی کند. در این صورت از پل استورج (Storj Bridge) استفاده می‌‌شود. پل استورج تازه‌‌ترین نوآوری این پلتفرم است که به کاربران اجازه می‌‌دهد کلیدهای خود را روی سرورهایی به نام «پل» یا بریج ذخیره نمایند. ابزار «پل» موارد کاربردی دیگری نیز دارد که اهمیت آن‌‌ها کمتر از این نیست و در بخش دیگر به آن‌‌ها خواهیم پرداخت.

شاردینگ

به تازگی بحث شاردینگ (Sharding) بسیار در زمینه‌‌ی بلاکچین مطرح می‌‌شود. در کل شاردینگ چیزی نیست به جز خرد کرده دیتا و ایجاد خرده‌‌هایی از داده. در اینجا دیتای ما همان فایلی است که به تازگی رمزنگاری کرده‌‌ایم.

اینکه چرا داده‌‌ها را شارد می‌‌کنیم دلایل گوناگون دارد. برای نمونه، توزیع کرده دیتا از راه چند گره باعث می‌‌شود آن‌‌ها بتوانند همزمان همه‌‌ی شاردها را ارسال و بازیابی نمایند. به این ترتیب سرعت شبکه افزایش می‌‌یابد. مزیت دیگر شاردینگ این است که هیچ فارمری (Farmer) در شبکه نمی‌‌توانند همه‌‌ی محتوای فایل شما را داشته باشد. این بدان معناست که حتی اگر آن‌‌ها توانایی رمزگشایی فایل شما را داشته باشند (که تقریبا غیرممکن است) نمی‌‌توانند هر آنچه در فایل هست را بخوانند. افزون بر این، ذخیره‌‌ی شاردها در شبکه ایمنی حریم خصوصی کاربران را باز هم بالاتر می‌‌برد. تنها یک نفر باید بداند شاردها دقیقا در کجا ذخیره شده‌‌اند و این فرد همان کسی است که دیتا را رمزنگاری و در شبکه آپلود کرده است.

شاردینگ

شکل 1: نمایی از فرآیند شاردینگ

فرآیند شاردینگ استورج. منبع: وایت پیپر استورج

در اینجا جدول هش منحصر به فرد کادملیا (Kademlia) به کار می‌‌رود. این جدول هش توزیع شده به کاربر اجازه می‌‌دهد جای قرار گرفتن شاردها را به آسانی نقشه‌‌برداری کند. برای دسترسی به این جدول‌‌ها به یک کلید خصوصی نیاز است که می‌‌تواند نقشه‌‌ی شبکه را رمزگشایی کند. کاربران با داشتن این کلید می‌‌توانند به خرده‌‌های فایل خود دسترسی پیدا کنند.

افزون بر این، یک بررسی افزونگی (redundancy) وجود دارد که بخشی از شبکه می‌‌باشد و در صورت آفلاین شدن گره‌‌ها کاربرد دارد. این بررسی با استفاده از کدنویسی ایریزر (Erasure coding) و شاردهای توازن (Parity) انجام می‌‌شود. شما می‌‌توانید هنگام پخش فایل در شبکه، مجموع شمار شاردهای توازن را برگزینید. هر چه شاردهای افزونگی بیشتری برگزینید، امکان از دست رفتن دیتای شما کمتر می‌‌شود. استورج باید همه‌‌ی شاردهای افزون را زیر نظر داشته باشد، زیرا اگر میزان آن‌‌ها به شکل بی‌‌رویه زیاد شود شبکه دچار گرفتگی می‌‌شود. برای پیشگیری از این مشکل الگوریتم‌‌های کدنویسی ایریزر به کار گرفته شده‌‌اند. در وایت پیپر استورج درباره‌‌ی این الگوریتم‌‌ها توضیح داده شده.

تا به اینجای کار یک پرسش وجود دارد. پس از رمزنگاری، شارد کردن و پخش کردن فایل در شبکه، چگونه می‌‌توان پیوسته جای دقیق خرده دیتاها را دانست؟ برای این کار از حسابرسی دوره‌‌ای و گوه بازیابی‌‌پذیری (Proofs of Retrievability) استفاده می‌‌کنند.

اثبات بازیابی پذیری

کار اثبات‌‌های بازیابی‌‌پذیری این است که تضمین می‌‌کنند دیتا در یک هاست مشخص از شبکه ذخیره شده است. برای تایید این اثبات‌‌ها از یک چالش استاندارد / فرآیند پاسخ در شبکه‌‌ی استورج استفاده می‌‌شود که آن را «هارت‌‌ بیت» (heartbeats) می‌‌نامند. این حسابرسی‌‌ها برمبنای یک اصل کریپتوگرافیک به نام «درخت‌‌های مرکل و اثبات‌‌ها» انجام می‌‌شوند. این رویه به خودی خود بسیار پیچیده است ولی می‌‌تواند بخشی از توضیحات این حسابرسی‌‌های درخت مرکل را در وایت پیپر استورج بخوانید.

در این میان آنچه که دانستن آن اهمیت دارد این است که فامرها باید ثابت کنند هنوز همه‌‌ی شاردهایی را که برایشان فرستاده شده در اختیار دارند. آن‌‌ها برای دریافت پاداش خود در ازای ذخیره‌‌سازی باید با حسابرس همکاری نمایند. صاحب دیتا یک چالش کوچک را به فرم یک هش برای فارمر ارسال می‌‌کند. اگر فارمر هنوز دیتای ارسال شده را داشته باشد می‌‌تواند به کمک گوه مرکل به چالش پاسخ دهد. به این ترتیب تایید می‌‌شود که یک شارد از فایل هنوز در گره میزبان وجود دارد.

صدور و تایید حسابرسی استورج

شکل 4: صدور و تایید حسابرسی استورج

تایید و حسابرسی‌‌‌‌های استورج. منبع: وایت پیپر استورج

به این ترتیب، استورج با استفاده از حسابرسی ابتکاری و مکانزیم چالش / پاسخ مطمئن می‌‌شود که فایل‌‌ها به همان صورتی که پخش شده بودند ذخیره شده‌‌اند و هیچ دیتایی گم نشده. همچنین، فارمرهایی که به درخواست‌‌ها پاسخ ندهند نمره‌‌ی «آوازه‌‌» (reputation) بدی می‌‌گیرند.

اکنون می‌‌دانید شبکه‌‌ی استورج به لحاظ فنی چگونه کار می‌‌کند. پس بیایید ببینیم چگونه باید از آن استفاده کرد.

استفاده از اشتراک گذاری استورج (Storj Share)

همان گونه که اشاره کردیم شبکه‌‌ی استورج هم‌‌اکنون بیش از 150,000 گره دارد و می‌‌کوشد با انتشار نسخه‌‌ی بعدی پلتفرم خود تا پایان 2018 شمار گره‌‌های شبکه را بسیار بالا ببرد.

اگر می‌‌خواهید پس از انتشار به این شبکه‌‌ی تازه‌‌ی استورج بپیوندید می‌‌توانید در لیست انتظار ثبت نام کنید. این لیست روی سایت استورج قرار دارد. شما می‌‌توانید بین پیوستن به لیست‌‌های انتظار کاربر و فارمر یکی را انتخاب کنید. اگر می‌‌خواهید هزینه‌‌های شبکه‌‌ی استورج دستتان بیاید می‌‌توانید نگاهی به تصویر زیر بیندازید که از وب‌‌سایت گرفته شده است. این کارمزدها را کاربران می‌‌توانند با توکن‌‌‌‌های استورج بپردازند.

هزینه‌‌های دیتا در شبکه استورج

هزینه‌‌های دیتا در شبکه استورج

این کارمزدها تنها برای ذخیره و پهنای باندی هستند که شما استفاده می‌‌کنید. این شیوه‌‌ی هزینه‌‌ای با دیگر سرویس‌‌های ذخیره‌‌ی ابری متفاوت است. برای نمونه هنگامی که در دراپ‌‌باکس حساب باز می‌‌کنید باید برای طرح‌‌های «پلاس» و ویژگی‌‌های افزوده‌‌ی سرویس ماهیانه مبلغی برای ذخیره‌‌سازی بپردازید. در دراپ‌‌باکس حتی اگر از تمام حجم ذخیره‌‌سازی خود استفاده کنید، هزینه‌‌ی هر گیگابایت در هر ماه تقریبا 9 برابر استورج می‌‌شود. از سوی دیگر، در سیستم‌‌های متمرکزی مانند دراپ‌‌باکس باید محدودیت‌‌های امنیت و سرعت را هم تحمل کنید.

هنگامی که اشتراک استورج (Storj Share) در پایان سال منتشر گردد، کاربران و فارمرها به آسانی می‌‌توانند با استفاده از میانجی گرافیکی از این پلتفرم استفاده کنند. به این ترتیب می‌‌توان به راحتی سرویس‌‌های ذخیره‌‌ی ابری دیگر، فایل‌‌ها را ذخیره و آپلود کرد.

اعضای تیم استورج

همان گونه که اشاره کردیم سازندگان پروژه‌‌ی منبع باز استورج در شرکت Storj labs کار می‌‌کنند. مرکز شرکت در آتلانتای جورجیا است و در سال 2014 به دست شاون ویلکینسون (Shawn Wilkison) بنیان گذاشته شده است. او ایده‌‌ی این کار را در همان سال و هنگام پیوستن به Texas Bitcoin Hackathon در سر داشت. شاون سابقه‌‌ی کارآفرینی دارد و نخستین بیزنس خود را در دوره‌‌ی دبیرستان شروع کرد.

اعضای تیم استورج

اعضای تیم استورج

خیلی زود جان کویین (John Quinn) دیگر بنیان‌‌گذار شرکت به ویلکینسون اضافه شد. او سمت سرپرست درآمدها را برعهده گرفت. کویین بیش از 15 سال در زمینه‌‌ی سرمایه‌‌گذاری بانکی روی تکنولوژی کار کرده است. وی پیش‌‌تر سرپرست بازارهای جهانی یک بانک آلمانی بوده و بین امریکا و مسکو رفت و آمد می‌‌کرده است.

تیم استورج از زمان تشکیل تا کنون رشد بسیاری کرده و اعضای آن به 46 تن رسیده است. آن‌‌ها همراه جامعه‌‌ی بزرگی از افراد هستند که به گسترش آگاهی از استورج در شبکه‌‌های اجتماعی کمک می‌‌کند.

توکن‌‌ استورج (STORJ)

توکن‌‌ اختصاصی استورج برمبنای استاندارد ERC-20 است و در اکوسیستم اشتراک فایل استورج نقش ارز کاربردی را ایفا می‌‌کند. این توکن‌‌ هنگام حراج عمومی در سال 2017 به میزان 30 میلیون دلار فروش رفت که مجموع توکن‌‌‌‌های آن 500 میلیون می‌‌باشد. این رقم 25 درصد از کل توکن‌‌‌‌های استورج را تشکیل می‌‌دهد و با قیمت 0.5 دلار امریکا برای هر توکن‌‌ به دست آمده. در حین یک دوره‌‌ی گاوی که اوایل 2018 رخ داد، قیمت توکن‌‌ استورج به 2.37 دلار رسید. ولی پس از آن با روند کلی بازار همراه شد و هم اکنون روی 0.33 نشسته است.

Huobi STORJ

با ثبت نام در Huobi، توکن استورج بخرید

این کارنامه به بدی برخی دیگر سکه‌‌هایی که سال 2017 عرضه اولیه توکن‌‌ داشتند نیست. تیم و پروژه‌‌ی نیرومندی پشت توکن‌‌ استورج است. اگر آن‌‌ها در پایان 2018 درخواست فراوانی از سوی کاربران خود داشته باشند، قیمت توکن‌‌ بالا خواهد رفت.

اگر در اندیشه‌‌ی خرید سکه‌‌ی استورج هستید، بیشترین حجم آن در صرافی کوین‌‌تایگر (Cointiger) عرضه می‌‌شود. با این وجود اگر مایل هستید از صرافی‌‌های آشناتر استفاده کنید می‌‌توانید آن را در صرافی‌‌هایی همچون بایننس (Binance) و هوبی (Huobi) خریداری کنید.

از آنجایی که توکن‌‌‌‌های استورج دارای استاندارد ERC-20 هستند، پس از خرید می‌‌توانید به آسانی آن‌‌ها را در هر کیف پول سازگاری ذخیره کنید. شناخته شده‌‌ترین گزینه‌‌ها برای انجام این کار کیف پول‌‌های MyCrypto و MyEtherWallet هستند.

نقشه راه

چیز دیگری که به گسترش استفاده از استورج کمک می‌‌کند یک خط تولید است که می‌‌تواند رضایت جامعه استورج را در پی داشته باشد. در مورد استورج هدف‌‌گذاری‌‌های خوب و نزدیکی انجام شده که می‌‌تواند جذاب باشد. در زیر نقشه راه استورج را که از وب‌‌سایت آن گرفته شده می‌‌بینید.

V3

همان طور که مشاهده می‌‌کنید استورج روی انتشار نسخه‌‌ی v3.0 از شبکه‌‌ی خود تمرکز زیادی دارد. این همان شبکه‌‌ای است که هم‌‌اکنون می‌‌توانید در لیست انتظار آن ثبت نام کنید. در زمان نگارش این نوشته خبرهایی از انتشار نسخه آلفای خصوصی از v3.0 منتشر شده است.

در حال حاضر شرکت سرگرم تست این نسخه در یک محیط آزمایشی است تا بتواند آن را بهسازی کند و مطمئن شود که همه چیز در آن پایدار است. گام بعدی انتشار وایت پیپر v3.0 خواهد بود.

این مساله از آن جهت دارای اهمیت است که برای کاربران و فارمرها روشن‌‌تر می‌‌سازد که کارکرد شبکه چگونه خواهد بود و چه آپدیت‌‌ها و پیشرفت‌‌هایی در آن انجام می‌‌پذیرد. پس از انتشار نسخه‌‌ی آلفا برای عموم، جالب است که ببینیم شمار فارمرها و کاربرهای ورودی به چه میزان می‌‌رسد. اهمیت این موضوع بدین خاطر است که یک سیستم ذخیره فایل نامتمرکز همچون استورج هر چه گره‌‌های بیشتری داشته باشد کارایی بیشتری خواهد داشت.

از سوی دیگر، امکان اشتراک فایل میان شرکت کنندگان در پروتکل استورج وجود دارد. این امکان به وسیله‌‌ی ساختار پل استورج به وجود می‌‌آید که پیش‌‌تر به آن اشاره نمودیم. با توجه به اینکه کار رمزگشایی هم‌‌اکنون روی این سرورها انجام می‌‌شود، گام بعدی در دادن دسترسی این فایل‌‌ها به شرکت کنندگان به واسطه‌‌ی اعمال کلید روی سرورها چندان دشوار نیست. دراپ‌‌باکس و گوگل درایو را در نظر بگیرید، منتها به صورت منبع باز.

رقابت

در حالی که سیستم‌‌های ذخیره ابری متمرکز رقبای بزرگی به حساب می‌‌آیند، تنها چند پروژه‌‌ی بلاکچین در زمینه‌‌ی ساخت شبکه ذخیره‌‌سازی وجود دارد. یکی از شناخته شده‌‌ترین رقبا در زمینه‌‌ی کریپتو سیاکوین (Siacoin) است. این پروژه در مارس 2015 با یک نسخه‌‌ی بتا آغاز به کار کرد. سیاکوین نسبت به استورج عمر بیشتری دارد و هم اکنون به لحاظ ارزش بازار در رتبه‌‌ی 37 جای گرفته است. از لحاظ قیمت ذخیره‌‌سازی استورج نسبت به سیاکوین اندکی بهتر است چرا که فضای 1 ترابایت در سیاکوین نزدیک به 2 دلار هزینه دارد. سیاکوین هم اکنون سرگرم کار روی نسخه‌‌ی 1.4.0 نرم‌‌افزار خود است.

دیگر رقیب استورج پروژه‌‌ای به نام MaidSafe که در سال 2006 و حتی پیش از کریپتوکارنسی آغاز شد. این پروژه دارای یک شبکه امن است که معماری آن چندان با شبکه‌‌ی استورج متفاوت نیست.

ولی استورج رقیب جدی‌‌تری را پیش‌‌ رو دارد، زیرا فایل‌‌کوین (Filecoin) قصد دارد وارد بازار شود. این پروژه‌‌ی بلاکچین بزرگ‌‌ترین ICO سال2017 را برگزار کرد و از آن 257 میلیون دلار به دست آورد.

بدون شک یکی از جالب توجه‌‌ترین پروژه‌‌های بلاکچینی که در چند سال گذشته راه‌‌اندازی شده استورج می‌‌باشد. این پروژه برای توکن‌‌ خود یک مورد کاربردی قانونی و مناسب ایجاد کرده و به زودی یک آپدیت بزرگ خواهد داشت. افزون بر این، استورج از یک تیم بزرگ و رقابتی برخوردار است.

نیاز به شبکه‌‌های ذخیره ابری امن و نامتمرکز کاملا آشکار است. کاربران در پی جای امنی برای نگه داشتن دیتای مهم خود هستند و از سوی دیگر می‌‌خواهند از فضای دیجیتال اضافه‌‌ی خود کمی پول به دست آورند. استورج در آینده باید رقابت سختی را تجربه کند ولی تا زمانی که در مسیر خود بماند و به هدف‌‌گذاری‌‌های نقشه‌‌ی راه خود برسد می‌‌تواند از افزایش استفاده از سرویس خود مطمئن باشد. باید منتظر نسخه عموومی 3.0 بود و دید. در مجموع استورج پروژه‌‌ی نیرومندی با پشتوانه‌‌ی محکم است؛ جای شگفتی نیست که ویتالیک بوترین تصمیم گرفت نام خود را پشت این پروژه بگذارد.

شاید از این مطالب هم خوشتان بیاید.

ارسال پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.