بدهی خارجی (Foreign Debt) چیست؟

بدهی خارجی عبارت است از یک وام پرداخت نشده یا مجموعه‌ای از وام‌ها که یک کشور به کشوری دیگر یا موسسات درون آن کشور بدهکار است. همچنین بدهی خارجی شامل تعهدات به سازمان‌های بین‌المللی مانند بانک جهانی، asian Development bank و Inter-American Development bank است. مجموع بدهی خارجی می‌تواند ترکیبی از مسئولیت‌های کوتاه مدت و بلند مدت باشد. این بدهی‌های خارجی که آن را با نام external debt نیز می‌شناسند، می‌تواند بر دوش دولت‌ها، شرکت‌ها و خانوارهای خصوصی یک کشور باشد.

0 98

تجزیه و تحلیل بدهی خارجی

یک کشور ممکن است برای تغییر دادن عناوین بدهی‌های واحد پولی خود، از کشورهای خارجی پول قرض کند و یا ممکن است به دلیل عدم جوابگو بودن بازار بدهی آن کشور (که در آن انواع اوراق بدهی دولتی خرید و فروش می‌شود) برای تامین کسری بودجه، این کار (قرض از خارج) را انجام دهد. در مورد کشورهای جهان سومی، قرض کردن از سازمان‌های بین‌المللی مانند بانک جهانی یک گزینه‌ی ضروری است چراکه آن‌ها می‌توانند وام‌هایی با نرخ جذاب و برنامه‌های بازپرداخت منعطف در اختیار بگذارند. بانک جهانی همراه با صندوق بین‌المللی پول (IMF) و بانک تسویه بین‌المللی (BIS)، اطلاعات بدهی‌ خارجی کوتاه مدت را از پایگاه داده‌ی آمار سه ماهه‌ی بدهی خارجی (QEDS) جمع آوری می‌کند. گردآوری اطلاعات بدهی خارجی بلند مدت نیز توسط بانک جهانی، کشورهایی که بدهی خارجی دارند، بانک‌های چند جانبه و آژانس‌های وام دهنده‌ رسمی در کشورهای اصلی تامین کننده‌ اعتبار، انجام می‌گیرد.

یک روش سنجش میزان بدهی خارجی عبارت است از مقدار ذخایر ارز خارجی نسبت به بدهی خارجیِ پرداخت نشده است. ذخایر ارز خارجی شامل پول‌های خارجی است که توسط یک سازمان پولی مرکزی نگهداری می‌شود. آن‌ها شامل اسکناس، سپرده‌های بانکی، اوراق قرضه، اوراق خزانه داری و دیگر وثیقه‌های دولتی تعریف شده در واحدهای پولی دیگر هستند. دلار آمریکا غالبه‌ ذخایر ارز خارجی کشورهای بدهکار را تشکیل می‌دهد، اما یورو، پوند بریتانیا، ین ژاپن و یوان چین نیز در این ذخایر قابل توجه‌اند. درصد بدهی خارجی از ذخایر، نشان دهنده‌‌ی اعتبار یک کشور است. چیزهای دیگری که تحت نظر هستند عبارتند از نسبت بدهی خارجی به صادرات (چراکه بسیاری از ملت‌های‌ بدهکار برای پرداخت وام‌های خود متکی به صادرات کالا و اجناس هستند) و نسبت بدهی خارجی به تولید ناخالص داخلی (GDP).

درس‌هایی از مدیریت بدهی خارجی

در گذشته، کشورها به دلیل بدشانسی یا مدیریت بد مالی، در بازپرداخت وام‌های خارجی خود مشکلاتی را تجربه کرده‌اند. عواملی که خارج از کنترل آن‌هاست، مانند خشکسالی که ارزش محصولات یک فصل را از بین برده یا یک سیل که تولیدات صادراتی یک کارخانه را متوقف کرده است، تاثیرات نامطلوبی برروی بازپرداخت وام‌ها داشته است. گاهی اوقات دولت‌ها یا شرکت‌ها با عدم تطبیق درست تاریخ سررسید وام‌های خارجی خود و زمان درآمدزایی پروژه‌ای که پول وام در جهت آن صرف شده، مشکلاتی را برای خود رقم زده‌‌اند. همچنین قیمت گذاری‌های نرخ ارز نادیده گرفته شده است. بحران واحد پول آسیایی، که با کاهش ناگهانی ارزش بت (baht) تایلند در سال 1997 آغاز شد، فشار شدیدی را در آن منطقه بر افراد دارای بدهی خارجی وارد کرد. به همین خاطر، بر تمرین کردن مدیریت درست بدهی خارجی تاکید شده است.

شاید از این مطالب هم خوشتان بیاید.

ارسال پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.