باید چه مقدار پول نقد در سبد سرمایه گذاری‌‌ خود نگه دارم؟

یکی از سوالاتی که به طور مکرر در زمینه سرمایه گذاری پرسیده می‌شود این است که با توجه به نرخ بهره، چه مقدار پول نقد باید در دسترس داشته باشیم. این مقاله به بررسی این موضوع مهم، تجربه و شیوه کار سرمایه گذاران حرفه‌ای در این زمینه و نقش پول نقد در سبد سرمایه گذاری می‌پردازد.

0 151

یافتن تعادل مناسب میان سرمایه گذاری‌‌ و ذخیره‌‌ پول نقد

سرمایه گذاران جدید اغلب می‌‌خواهند بدانند که تا چه مقدار پول نقد باید در سبد سرمایه گذاری‌‌ خود نگه دارند، مخصوصا در دوره‌‌ای که نرخ بهره‌‌ها پایین و یا نزدیک به صفر درصد است. این حقیقت که این سوال مکررا پرسیده می‌‌شود، خود نشانگر محیط منحصر به ‌‌فرد نرخ بهره‌‌ها است که در آن قرار داریم؛ محیط نرخ‌‌ بهره‌‌‌‌ای که توسط تلاش‌‌های بانک مرکزی (Federal Reserve) برای نجات اقتصاد ایجاد شده تا دوباره از تکرار دوره‌‌ رکود بزرگ (Great Depression) در سال‌‌های 2008-2009 جلوگیری شود؛ زمانی که املاک، دارائی‌‌های خالص و بازار اوراق قرضه متوقف شدند، بخش زیادی از وال استریت (Wall Street) از کار افتاد و بانک‌‌ها در شرف ورشکستگی بودند.

قبل از وجود مقادیری پیش‌‌بینی نشده از محرک‌‌های مالیاتی که باعث نزول نرخ‌‌ها ‌‌شدند، از آن سال‌‌هایی که می‌‌توانستید یک حساب دلالی (Brokerage Account) برای خود باز کرده، یک حساب ارزی یا جایگزین دیگر انتخاب کنید، و صبورانه منتظر پیدا کردن یک سرمایه گذاری‌‌ جذاب باشید در حالی که 4، 5، و یا 6 درصد از پولتان را درمی‌‌آوردید چندان نگذشته است. سود سهام (Dividend) و بهره (Interest) به تنهایی پاداشی برای نگه داشتن پول نقد بودند.

منطق ظاهری پشت این سوال، تفکری خطرناک را در بطن خود دارد و اغلب به این صورت است: “اگر (x درصد) از سبد سرمایه گذاری‌‌‌‌ام را به صورت پول نقد در دسترس داشته باشم، و پول نقد هیچ درآمدی ندارد، چرا همه‌‌ی آن را در سهام پررونق، صندوق‌‌های سرمایه گذاری‌‌ مبتنی بر شاخص، و یا دیگر ضامن‌‌ها سرمایه گذاری‌‌ نکنم برای اینکه حداقل درآمدی داشته باشم، حتی اگر تنها چند درصد کوچک باشد؟” این تفکر ممکن است در ظاهر منطقی باشد، اما اشتباهی غیرحرفه‌‌ای است؛ اشتباهی که بسیار کم در بین ثروتمندان و حرفه‌‌ای‌‌های کاربلدتر دیده می‌شود.

بهترین سرمایه‌‌گذاران می‌‌دانند که پول نقد در سبد سرمایه گذاری چندین نقش دارد

بهترین سرمایه گذاران تاریخ همیشه مقداری پول نقد در دسترس خود نگه داشته‌‌اند، اغلب به خاطر اینکه از طریق تجربه‌‌ی شخصی می‌‌دانند که گاه‌‌به‌‌گاه اوضاع تا چه حد می‌‌تواند وحشتناک شود، که بیشتر اوقات هم بدون هشدار چنین خواهد شد. وارن بافت (Warren Buffett) در حال حاضر 60 میلیارد دلار سرمایه دارد.

چارلی مانگر (Charlie Munger) سال‌‌ها مشغول ایجاد ذخیره‌‌های کلان نقدی بود تا جایی که احساس کرد به چیزی کم‌‌خطر و بسیار هوشمندانه دست پیدا کرده است. خانواده‌‌ی تویدی براون (Tweedy Browne)، مدیران شرکت افسانه‌‌ای صندوق ارزی جهانی تویدی براون، 18 درصد از دارائی شرکت را به صورت پول نقد دارند. این کار اصلا غیر عادی نیست. در واقع، زمانی که قدیمی‌‌ترین و بزرگترین شرکت امانی کشور مطالعه‌‌ای را بر روی 1,821,745 خانوار در ایالات متحده انجام داد که سبد سرمایه گذاری‌‌ بالغ بر یا بیشتر از 3000000 میلیون دلار داشتند، به چیزی حیرت‌‌آور دست یافتند. همانطور که در هنگام تجزیه و تحلیل اطلاعات هم بیان کردیم:

  • از هر 100 مورد 8 تای آنها 50 درصد یا بیشتر از سبد سرمایه گذاری‌‌ خود را به صورت نقدی نگه می‌‌داشتند.
  • از هر 100 مورد 14 تای آنها 50-25 درصد از سبد سرمایه گذاری‌‌‌‌ خود را به صورت نقدی نگه می‌‌داشتند.
  • از هر 100 مورد 40 تای آنها 24-10 درصد از سبد سرمایه گذاری‌‌ خود را به صورت نقدی نگه می‌‌داشتند.
  • از هر 100 مورد 38 تای آنها کمتر از 10 درصد سرمایه‌‌ی ‌‌خود را به صورت نقدی نگه می‌داشتند.

شهروند بازنشسته‌‌ای را می‌‌شناسم که ثروتی در حدود 1 میلیون دلار جمع‌‌آوری کرده است. این شخص تقریبا همیشه در املاک سرمایه گذاری‌‌ می‌‌کند، بدهی نزدیک به صفر دارد، از کارت‌‌های اعتباری استفاده نمی‌‌کند، برای همه چیز پول نقد می‌‌پردازد، و همیشه حداقل مبلغ 150000 دلار پول را در بانک محلی نگه می‌‌دارد. هر بار که دچار رکود می‌‌شویم، وی چند خانه‌‌ دیگر با وضعیت نامساعد می‌‌خرد، آنها را بهبود می‌‌بخشد، سپس آنها را اجاره می‌‌دهد، و بدین صورت منبع دیگری از درآمد برای خودش ایجاد می‌‌کند.

وجود پول نقد در سبد سرمایه گذاری‌‌ است که چنین چیزی را ممکن می‌‌سازد؛ بستن سریع قرارداد و انتقال آن زمانی که یک فرصت به دست می‌‌آید. بدین شیوه، هنگام محاسبه‌‌ی جریان نقدی هیچ نیازی به گرفتن اجازه یا شرایط رقابتی از بانک وجود ندارد. پول نقد روند موفقیت را بسیار سرعت می‌‌بخشد، حتی اگر جوری به نظر برسد که برای دوره‌‌های بلندمدت کاری انجام نمی‌‌دهد. در گفت‌‌وگوهای سرمایه گذاری‌‌، این امر به عنوان “پودر خشک” شناخته می‌‌شود. پول نقد منابع لازم را برای استفاده از فرصت‌‌ها، خرید دارائی‌‌ها هنگام ارزان بودن آنها، پایین آوردن پایه‌‌ی هزینه‌‌ها و یا اضافه کردن جریان‌‌های درآمد گذرا (غیرفعال) (Passive Income Streams) فراهم می‌‌آورد.

(خطرات اختصاص ذخیره‌‌ی پول نقد در یک سبد سرمایه گذاری‌‌ متمرکز بر سود سهام اغلب به خاطر این است که سرمایه‌‌گذاران بی‌‌تجربه تفاوت بین این موارد را نمی‌‌فهمند: 1. استراتژی‌‌های تجدید توازن، مانند آنهایی که توسط جان بوگل (John Bogle) و بن گراهام (Ben Graham) انجام شدند، 2. استراتژی‌‌های ارزش‌‌محور، مانند مواردی که توسط پیتر لینچ (Peter Lynch)، بن گراهام، وارن بافت (Warren Buffett) و چارلی مانگر (Charlie Munger) به کارگرفته شدند، 3. زمان‌‌بندی بازار، که بسیار خطرناک است و تقریبا همیشه به نتایج معمولی می‌‌انجامد. دو مورد اول را بسیار زیاد دیده‌‌ایم، و هردوی آنها را می‌‌توان توسط اطلاعات علمی بسیار زیادی ثابت کرد که قابل‌‌انکار نیستند. اما زمان‌‌بندی بازار اغلب توسط افراد به گونه‌‌ای بی‌‌معنی انجام می‌‌شود، گوئی در این کار خبره هستند! اگر پول واقعی در کار نبود، این امر در حقیقت می‌‌توانست خنده‌‌دار باشد؛ پولی که برای پرداخت قبض‌‌ها، آوردن غذا روی سفره، و نگه‌‌داری سقف بالای سرشان مورد نیاز است.)

نقش دیگری که پول نقد می‌‌تواند در سبد سرمایه گذاری‌‌‌‌تان ایفاء کند این است که ذخیره‌‌ای نقدی را برای مواقعی نگه دارد که بازار متوقف و معامله سهام برای ماه‌‌ها بسته می‌‌شود و به همین خاطر نقدینگی دارایی تقریبا غیرممکن می‌‌شود. وارن بافت علاقه دارد تا این روند را به اکسیژن تشبیه کند؛ همه به آن نیاز دارند و زمانی که زیاد است قدر آن را نمی‌‌دانند، اما وقتی یک مورد ضروری پیش می‌‌آید تنها چیزی است که حائز اهمیت است. حتی معلمین مالی خصوصی توصیه می‌‌کنند که باید حداقل ذخیره‌‌ شش ماه پول نقد در یک صندوق پس‌‌انداز بیمه‌‌ی فدرال (FDIC)، ذخایر نقدی و یا حساب‌‌های ارزی نگه‌‌داری شود. در چنین شرایطی، پول نقد در واقع نوعی بیمه‌‌نامه است که مستقل از توانایی به دست‌‌آوردن دارائی‌‌های جذاب می‌‌باشد. در شرایط نابسامان به آن نیاز دارید تا قبض‌‌ها را پرداخت کنید و در عین حال نمی‌‌توانید به دارایی‌‌های دیگرتان دست بزنید. این مسئله به همان نکته‌ای برمی‌‌گردد که از بنجامین گراهام نقل‌‌قول کردیم: یک سرمایه گذار واقعی به ندرت مجبور می‌‌شود ضامن‌‌های خود را بفروشد. برنامه ریزی و سیستم مدیریت سبد سرمایه گذاری‌‌ باید آنچنان خوب باشند که حتی در بدترین شرایط هم نیازی به آنها نباشد.

این امر مخصوصا برای سرمایه گذاران بازنشسته صادق است. تصور کنید که نرخ برداشت بازنشستگی ایمن (Safe Retirement Withdrawal Rate) شما 3 درصد است و همه‌‌چیز را برای سبد سرمایه گذاری‌‌ خود در نظر گرفته‌‌اید. شما 500000 دلار کنار گذاشته‌‌اید و آن را با بازده‌‌ نقدی 2.8 درصد سرمایه گذاری‌‌ کرده‌‌اید. اگر دوباره دچار شرایط بحرانی 1974-1973 و یا حتی بدتر از آن سقوط اقتصادی 1933-1929 شویم، با نگه‌ داشتن تنها 10 درصد یا 50000 دلار آن به صورت پول نقد دیگر لازم نیست هیچ‌‌کدام از دارایی‌‌های خود را برای جریان نقدینگی خود بفروشید، بدون توجه به اینکه اوضاع تا چه ‌‌حد وخیم شده و حتی اگر برای دوره‌‌ای 3 سال و 3 ماهه سود سهام و بهره‌‌ی پرداخت‌‌ها توسط مدیران وحشت‌‌زده متوقف شوند تا شرکت‌‌های خود را نجات دهند. با هر مقدار پول نقدی که هنوز وارد جریان می‌‌شود – و مطمئنا مقدار قابل توجهی خواهد بود چرا که بیشتر شرکت‌‌ها حتی در زمان رکود بزرگ سعی کردند سود حمل‌‌و‌‌نقل را برای صاحبان خود حفظ کنند، حتی اگر بازده سود سهام بیشتر از 10 درصد می‌‌شد – دوره‌‌ی موثر برای سرمایه گذاری‌‌ مطمئنا طولانی‌‌تر خواهد شد.

نقش دیگری که پول نقد در سبد سرمایه گذاری‌‌ شما دارد مربوط به جنبه‌‌های روان‌‌شناسی آن می‌‌شود. با فراهم کردن آرامش فکری، این امر می‌‌تواند در همه محیط‌‌های اقتصادی، بازار و سیاسی، شما را پایبند به استراتژی سرمایه گذاری‌‌ خود نگه دارد. وقتی به اطلاعات تاریخی مختلف مانند اطلاعات گرد‌‌آمده توسط ایبوتسون (Ibbotson) نگاه می‌‌کنیم، می‌‌توانیم نتایج بی‌‌ثبات بودن بازار را برای سبدهای سرمایه گذاری‌‌ مختلف پیدا کنیم. اگرچه اغلب از ترکیبی شامل سهام و اوراق بهادار استفاده می‌‌شود، این قانون اصلی هنوز هم شامل همه‌‌ سرمایه گذاران می‌شود که اگر 10 تا 30 درصد دارایی خود را به صورت نقدی نگه دارند، می‌‌توانند بی‌‌ثبات بودن سبد سرمایه گذاری‌‌ خود را در هر شرایط سخت واقعی بسیار زیاد کاهش دهند. مطمئنا آرامش مالی بسیار زیادی خواهید داشت اگر منبعی از پول نقد داشته باشید که هر وقت خواستید از آن استفاده کنید و همچنین زمانی که بازار سهام، املاک و حتی اوراق قرضه در حال سقوطی آزاد هستند، قادر باشید از پول نقد به عنوان یک تکیه‌‌گاه استفاده کنید.

تعیین سطح پول نقدی که باید در سبد سرمایه گذاری‌‌ خود نگه دارید

همانطور که قبلا ذکر شد، حداقل پولی که بیشتر مردم در دسترس خود نگه می‌‌دارند، صندوقی اضطراری برای مدت شش ماه است. صندوق‌‌های اضطراری به شما کمک خواهند کرد تا حوادث یا غافلگیری‌‌ها را به شیوه‌‌ای پشت سر بگذارید که مجبور نباشید دارایی‌‌های خود را بفروشید، و باعث راه افتادن جریان‌‌های جدید مالیاتی شود، به خصوص در مواقعی که اصلا به نفع شما نیست. برای سرمایه گذارانی که کمتر از 500000 دلار ثروت خالص داشته و حداقل 10 سال از بازنشستگی فاصله دارند، سرمایه گذاری‌‌ 100 درصدی در سهام خالص چه به صورت مستقیم و چه از طریق صندوق‌‌های سرمایه ‌‌گذاری می‌‌تواند معقول باشد، چراکه صندوق اضطراری موجود بانک محلی (و یا هر کجا که آن را قرار داده‌‌اند) همین نقش را ایفاء می‌‌کند. این صندوق‌‌های اضطراری بدون استثناء و تحت هر شرایطی باید توسط استراتژی‌‌های حفظ سرمایه (Capital Preservation Strategy) مدیریت شوند. هیچ ریسکی نکنید. داشتن درآمد در درجه دوم اهمیت قرار دارد. متوسط هزینه‌‌ی دلاری (Dollar Cost Averaging) را در سبد سرمایه گذاری‌‌ خود نگه دارید.

زمانی که از این نقطه عبور کنید، حداقل پول نقدی که محتاطانه محسوب می‌‌شود بر اساس شرایط، تغییر خواهد کرد. مطمئنا افرادی وجود دارند که می‌‌خواهند با استفاده از پول قرض‌‌گرفته از صندوق پوشش ریسک سرمایه گذاری‌‌ کنند. این کار با اینکه با هدف کسب درآمدهای بزرگ انجام می‌شود، باز هم ریسک بسیار بالائی دارد. اما زمانی که اوضاع بد می‌‌شود – که همیشه و در هر حال این‌‌گونه خواهد بود – آنها به سختی می‌‌توانند از پس مدیریت سرمایه بلندمدت بربیایند. از سوی دیگر، این افراد در حقیقت با پول مردم بازی می‌‌کنند و مطمئنا دل به دریا خواهند زد؛ یک تراژدی اخلاقی وحشتناک که هیچ خیری برای تمدن بشری ندارد. هیچ شخص عاقلی را تابحال ندیده‌‌ایم که کمتر از 5 درصد پول نقد نزد خود نگه دارد و بسیاری از سرمایه گذاران محتاط ترجیح می‌‌دهند حداقل 20-10 درصد را در دسترس خود باقی بگذارند. مدارک علمی به وضوح نشان می‌‌دهند که حداکثر ریسک برای درآمد تجاری باید در بازه‌‌ای انجام شود که شخص 10 تا 20 درصد ذخیره‌‌ نقدی نزد خود نگه داشته است (و یا 30 درصد، اگر ضامن‌‌ها و درآمدهای نقدی را با هم ترکیب کنید). برای سبد سرمایه‌‌ای که 5 میلیون دلار باشد، این مبلغ می‌‌تواند هر مبلغی میان 250000 تا 1 میلیون دلار باشد.

البته برخی خانواده‌‌های موفق، مدیران سبد سرمایه گذاری‌‌ استخدام می‌‌کنند و به آنها گوشزد می‌‌کنند که کاملا بر اساس قوانین موجود عمل کنند. آن‌ها تصمیم‌‌شان را مبنی بر تخصیص دارایی‌‌های خود گرفته‌‌اند و شیوه‌‌ی کامل تخصیص سود خالص خود را برای آن‌ها مشخص کرده‌‌اند.

شاید از این مطالب هم خوشتان بیاید.

ارسال پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.