اصول سهام- بخش 4: سهام چگونه معامله می‌‌شوند

ما در بخش گذشته دیدیم که به محض تمام شدن عرضه‌‌ اولیه‌‌ سهام (IPO) توسط یک شرکت، سهام آن به صورت عمومی درآمده و قابلیت معامله شدن در بازار سهام را خواهند داشت. بازار سهام به محلی گفته می‌‌شود که خریداران و فروشندگان سهام در آن جمع شده و در مورد قیمت معامله تصمیم‌‌گیری می‌‌کنند. در این مقاله که بخش چهارم از این مجموعه است، به بررسی معامله سهام پرداخته می‌شود.

0 79

بعضی از مبادلات سهام به صورت فیزیکی و در یک ساختمان معاملاتی صورت می‌‌گیرند، اما اکنون بیشتر مبادلات سهام به صورت مجازی انجام می‌‌گیرند، با استفاده از شبکه‌‌های کامپیوتری که معاملات در آن‌ها به صورت الکترونیکی انجام و ثبت می‌‌شوند.

بازارهای سهام به عنوان بازار ثانویه شناخته می‌‌شوند، جایی که دارندگان فعلی می‌‌توانند با خریداران بالقوه داد و ستد کنند. دانستن این نکته لازم است که شرکت‌‌هایی که در لیست بازارهای سهام ثبت شده‌‌اند معمولا سهام خود را به صورت معمول خرید و فروش نمی‌‌کنند (شرکت‌‌ها ممکن است سهام خود را بازخرید یا سهام جدیدی را منتشر کنند، اما اینها به صورت روزانه انجام نمی‌‌شوند و اغلب در خارج از چارچوب معاملات اتفاق می‌‌افتند). پس زمانی که سهمی در بازار سهام می‌‌خرید، آن را از شرکت نمی‌‌خرید، بلکه در حال خریداری آن از یک سهامدار دیگر هستید. به همین شیوه، زمانی که سهام خود را می‌‌فروشید، آن‌ها را به خود شرکت نمی‌‌فروشید – بلکه آن‌ها را به یک سرمایه گذار دیگر خواهید فروخت.

اولین بازارهای سهام در اروپا و در قرن‌‌های 16 و 17 پدیدار شدند، که عمدتا در شهرهای بندری یا مراکز تجاری مانند آنور، آمستردام و لندن قرار داشتند. با این حال، این مبادلات اولیه‌‌ سهام بیشتر شبیه مبادله‌‌ی اوراق قرضه بودند، چرا که شرکت‌‌های کوچک آن زمان سهام خود را عرضه نمی‌‌کردند. در واقع، بیشتر شرکت‌‌های اولیه به عنوان سازمان‌‌های نیمه‌‌عمومی در نظر گرفته می‌‌شدند، از انجا که باید توسط دولت به رسمیت شناخته می‌‌شدند تا بتوانند داد و ستد انجام دهند.

در اواخر سده‌‌ی 18، بازارهای سهام در آمریکا و بخصوص در بورس نیویورک (NYSE) پدیدار گشتند، که اجازه معامله‌‌ سهام شرکتی را به خریداران می‌‌دادند (افتخار اولین معامله‌‌ی بورس در آمریکا به بورس فیلادلفیا (PHLX) تعلق می‌‌گیرد، که هنوز هم وجود دارد). بورس نیویورک در سال 1792 توسط امضاء توافقنامه‌‌ی باتن‌‌وود (Buttonwood Agreement) از طرف 24 کارگزار سهام و تاجر نیویورکی تاسیس شد. پیش از این الحاق، تاجران و کارگزاران به صورت غیررسمی در زیر یک درخت چنار در وال استریت جمع می‌‌شدند تا کار خرید و فروش سهام را انجام دهند.

پیدایش بازارهای سهام مدرن با عصر مقررات و حرفه‌‌ای‌‌سازی همراه شد، که اکنون خریداران و فروشندگان سهام را خاطرجمع می‌‌کنند که معاملات آن‌ها با قیمت‌‌های منصفانه و در مدت زمانی منطقی صورت خواهند گرفت. امروزه، تعداد زیادی بورس در ایالات متحده و سراسر دنیا وجود دارند و بسیاری از آن‌ها به صورت الکترونیکی به یکدیگر متصل هستند. این به نوبه‌‌ خود به این معنی است که اکنون کار در بازارها راحت‌‌تر بوده و نقدینگی بیشتری در آن‌ها جریان دارد.

همچنین تعدادی مراکز فرابورسی وجود دارند که به شیوه‌‌ای ضعیف‌‌تر تنظیم می‌‌شوند و گاهی اوقات با عنوان تابلوی بولتن نام برده می‌‌شوند و از سرینام OTCBB برای آن استفاده می‌‌شود. سهام OTCBB معمولا ریسک بیشتری دارند، چرا که شرکت‌‌هایی را لیست می‌‌کنند که نمی‌‌توانند معیارهای موجود در بورس‌‌های بزرگتر را برآورده کنند. برای مثال، بورس‌‌های بزرگتر ممکن است شرکت‌‌ها را ملزم به این کنند که قبل از فهرست شدن برای مدت زمان مشخصی مشغول فعالیت بوده باشند و اینکه شرکت شرایط خاصی را از لحاظ ارزش و سودآوری داشته باشد. در توسعه‌‌یافته‌‌ترین کشورهای جهان، صرافی‌‌های سهام به صورت سازمان های خودتنظیم‌‌گر (SRO) می‌‌باشند، سازمان‌‌های غیردولتی که توانایی این را دارند مقررات و استانداردهای صنعتی تعیین کنند. اولویت صرافی‌‌های سهام این است که از سرمایه‌‌گذاران در طول ساختن قوانینی دفاع کنند که اخلاق کاری و برابری را ارتقاء می‌‌دهند.از میان این سازمان‌‌های خودتنظیم‌‌گر در ایالات متحده می‌‌توان به صرافی‌‌های سهام فردی و همچنین انجمن ملی کارگزاران اموال (NASD) و متصدیان مقررات صنعتی و مالی (FINRA) اشاره کرد.

قیمت سهام در بازار را می‌‌توان به چندین شیوه تعیین کرد، اما رایج‌‌ترین آن‌ها فرآیند مزایده است که در آن خریداران و فروشندگان مبالغ خود را ارائه می‌‌دهند و پیشنهاد خرید یا فروش می‌‌کنند. مبلغ مزایده همان رقمی است که یک فرد می‌‌خواهد بر اساس آن خرید و پیشنهاد مبلغی می‌‌باشد که یک فرد می‌‌خواهد بر اساس آن فروش کند. زمانی که این دو مبلغ به هم برسند، معامله اتفاق می‌‌افتد.

[آیا می‌‌خواهید شروع به داد و ستد سهام کنید؟ مرورهای آنلاین کارگزاران سهام را در Investopdeia ببینید.]

بعضی از بازارهای سهام به تاجران حرفه‌‌ای نیاز دارند تا مبلغ مزایده و پیشنهادات را حفظ کنند، چرا که خریداران و فروشندگان ممکن است نتوانند در هر زمانی همدیگر را پیدا کنند. اینها را با عنوان متخصصین یا بازارگردان‌‌ها می‌‌شناسیم. یک بازار دو سویه از مبلغ مزایده و پیشنهاد تشکیل شده است و تفاوت به فاصله‌‌ی میان این دو گفته می‌‌شود. این تفاوت هرچه کوچکتر و همچنین هرچه مبالغ پیشنهاد شده بزرگتر باشند، نقدینگی سهام نیز به همان اندازه بیشتر خواهد بود. علاوه بر این، اگر خریداران یا فروشندگان زیادی با مبالغ بسیار بیشتر یا کمتر نیز حضور داشته باشند، گفته می‌‌شود که بازار عمق خوبی دارد. بازارهای سهام باکیفیت معمولا دارای تفاوت کم در میان قیمت‌‌های پیشنهادی، نقدینگی بالا و عمق خوب هستند. به همین صورت، سهام فردی باکیفیت و شرکت‌‌های بزرگ معمولا همین ویژگی‌‌ها را دارند.

به علاوه‌‌ سهام فردی، بسیاری از سرمایه‌‌گذاران نگران شاخص‌‌های سهام هستند. شاخص‌‌ها قیمت‌‌های کلی یک تعداد سهام مختلف را نشان می‌‌دهند و حرکت شاخص در نتیجه‌‌ تاثیر حرکت هر کدام از اجزاء به وجود می آید. زمانی که مردم در مورد بازار سهام حرف می‌‌زنند، آن‌ها در واقع به یکی از چند شاخص معروف مانند میانگین صنعتی داو جونز (Dow Jones Industrial Average) (DIJA) یا S&P 500 اشاره دارند.

DIJA شاخص مبتنی بر قیمت، مربوط به 30 عدد از بزرگترین شرکت‌‌های ایالات متحده است. به دلیل روند وزن‌‌دار خود و اینکه تنها از 30 سهم تشکیل شده است – در حالی که هزاران مورد دیگر برای انتخاب وجود دارند – این شاخص نمی‌‌تواند به عنوان نماینگری مناسب از بازار سهام عمل کند. S&P 500 شاخصی مبتنی بر ارزش بازار می‌‌باشد که به 500 عدد از بزرگترین شرکت‌‌های ایالات متحده مرتبط است و به همین دلیل می‌‌توان آن را گزینه‌‌ بسیار بهتری دانست. شاخص‌‌های می‌‌توانند مانند داو جونز و S&P 500 کلی باشند، یا اینکه تنها با یک بخش صنعتی یا بازاری در ارتباط باشند. سرمایه‌‌گذاران می‌‌توانند شاخص‌‌ها را به شیوه‌‌ای مستقیم از طریق بازارهای آینده یا از طریق صندو‌‌ق‌‌های قابل معامله در بورس (ETF) داد و ستد کنند، که مانند سهام در صرافی‌‌ها معامله می‌‌شوند.

شاید از این مطالب هم خوشتان بیاید.

ارسال پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.