استخراج بیت کوین چگونه می‌تواند به راکتورهای هسته‌ای کمک کند؟

استخراج بیت کوین و ارزهای رمزنگاری شده به انرژی بسیار زیادی نیاز دارند. برخی استخراج کنندگان به دنبال راه‌ها و منابع جدید و بهتر برای تامین این انرژی و استخراج بیت کوین هستند. این مقاله به بررسی این موضوع می‌پردازد که استخراج بیت کوین از چه طریق می‌تواند به راکتورهای هسته‌ای کمک کند. به طور کلی، استخراج بیت کوین انرژی اضافه‌ای را که راکتورها خارج از ساعات اوج مصرف تولید می‌کنند، به کار گرفته و از همین طریق به راکتورهای هسته‌ای کمک می‌کند. در این مقاله بیشتر با این فرایند آشنا خواهید شد.

0 93

بنا به گفته‌ی NEA (آژانس انرژی هسته‌ای)، تولید برق با حداکثر ظرفیت و با سرعت ثابت، مقرون‌ به‌صرفه‌ترین و از نظر فنی نیز ساده‌ترین روش عملیاتی در نیروگاه‌های هسته‌ای است. استخراج بیت کوین می‌تواند از طریق به کارگیری انرژی اضافه‌ای که راکتورها خارج از ساعات اوج مصرف تولید می‌کنند و در نتیجه، کاهش فشار در اثر کم و زیاد شدن برق، کمک کند.

بیت کوین به انرژی نیاز دارد و اتم دارای انرژی فراوانی است

شما در رسانه‌ها خوانده و یا از فعالان محیط زیست و اقتصاددانانی که بیش از حد نگران هستند، شنیده‌اید که بیت کوین از کل کشور بیشتر انرژی می‌سوزاند. همانطور که قبلا توضیح دادیم، با اینکه این ادعا از حقیقت بسیار دور است، اما اگر به شما بگوییم که سوزاندن انرژی از هدر دادن آن بهتر است، شگفت‌زده خواهید شد. استخراج بیت کوین دقیقا همین کار را می‌کند. به قول معروف، خواستن توانستن است.

شکافت هسته‌ای، فرآیندی فیزیکی که در یک راکتور هسته‌ای انرژی آزاد می‌کند، با خواست و اراده‌ی یک فرد دچار وقفه یا توقف کامل نمی‌شود؛ بلکه تنها ممکن است به طور موقت کنترل و محدود شود. نیروگاه هسته‌ای (NPP) از این واکنش هسته‌ای به روشی کنترل‌شده استفاده می‌کند تا یک سیال، که اغلب آب است، را به جوشش درآورد؛ این سیال نیز پس از به جوش آمدن وارد توربین‌های بزرگ بخار شده و برق تولید می‌کند. هر چه این روند بیشتر انجام گیرد، کارآمدی آن نیز بیشتر می‌شود. در چنین موردی، توقف موجب ذخیره‌ی انرژی نمی‌شود؛ بلکه به معنای واقعی کلمه انرژی را هدر می‌دهد.

در عین اینکه نیروگاه‌های هسته‌ای می‌توانند مقدار ثابتی از انرژی را تولید کنند، ما همیشه به کل این انرژی احتیاج نداریم. وجود نوسان در مصرف، یک حقیقت است. برای مثال، شب‌ها توان خروجی راکتور‌های هسته‌ای با وارد کردن میله‌ی کنترل بالاجبار کاهش می‌یابد تا فشار واکنش هسته‌ای را کم کند. این روش، روش بسیار ناکارآمدی است؛ زیرا تمام هزینه‌ها در علم کارمایه‌شناسی هسته‌ای ثابت است. از دیدگاه اقتصادی، این به این معناست که هر چه شما از یک مقدار معین سوخت، برق بیشتری تولید کنید، ارزان‌تر خواهد بود. از دیدگاه فنی، چرخه‌های کمتر گرمایش و سرمایش، فشار ترمومکانیکی کمتری را بر اجزاء مختلف، مثل حامل‌های سوخت و پوشش‌های آن‌ها، وارد می‌کند. تنها پس از دو چرخه‌ی عملیات سالانه در راکتورهای آب تحت فشار، شکاف‌هایی مشاهده شده است. به عبارت دیگر، وقتی که عملکرد نیروگاه‌های هسته‌‌ای نزدیک به حداکثر ظرفیتشان باشد، ایمنی آن‌ها بیشتر بوده، طول عمر بیشتری دارند و کارآمدتر نیز هستند.

نیروگاه‌های تحت فشار برای قطع تولید برق

راکتورهای هسته‌ای اصولا به عنوان دیگ‌های بخار بسیار بزرگ توصیف می‌شوند؛ اما اصلا شبیه به تجهیزات خانگی نیستند. متوقف کردن آن‌ها کار زمان‌بری بوده و تنها زمانی که واقعا لازم است باید انجام شود. در عین حال، نیروگاه‌های هسته‌ای به صورت فصلی، هفتگی و حتی روزانه با اوج و قعر مصرف سر و کار داشته و باید آن‌ها را کنترل کنند. راکتورهای مدرن دستاوردهای برجسته‌ی مهندسی بوده و به این منظور طراحی شده‌اند که با نیاز خانه‌های ما و تشکیلات به انرژی که دائما نیز در حال تغییر است، وفق یابند. در حقیقت، آن‌ها از طریق تنظیم منبع انرژی با شبکه این کار را چندین بار در روز انجام می‌دهند تا هیچ وقت بارگذاری بیش از حد یا کمبود نیرو پیش نیاید. توانایی آن‌ها برای انجام این کار “load following” نام دارد.

این روزها، بیشتر واحدها تغییرات نیروی بزرگی را یک یا دو بار در روز اعمال می‌کنند تا مشکل مصرف پایین در طول شب یا اخر هفته را برطرف کنند؛ بعضی دیگر نیز می‌توانند در هنگام نیاز به ایجاد تعادل و ثبات در فرکانس شبکه، تغییرات سریعی در سطح نیرو اعمال کنند. طبق گزارشی از آژانس انرژی هسته‌ای (NEA) که زیرمجموعه‌ی سازمان همکاری و توسعه‌ی اقتصادی (OECD)است، نیروگاه‌های هسته‌ای در اروپا باید حداقل در حدود 50 تا 100 درصد توان نامی (Pr) خود قدرت مانور داشته و همچنین سرعت تغییر توان خروجی آن‌ها سه تا پنج درصد توان نامی در هر دقیقه باشد. به این نکته نیز باید توجه کرد که تعداد این چرخه‌های روزانه نیز محدود بوده و این محدودیت بر اساس نوع راکتور و محدوده‌ی واریاسیون یا نوسانات به وجود می‌آید.

شبکه‌های بیشتری به انرژی هسته‌ای متکی هستند

طبق تحقیقی که توسط آژانس بین‌المللی انرژی اتمی انجام گرفته است، به هم پیوستن منابع انرژی تجدیدپذیر یکی از عوامل مهمی است که موجب نیاز به عملیات هسته‌ای قابل‌تغییر شده است؛ عوامل دیگر نیز شامل اتصال داخلی ناکارآمد بین شبکه‌های ملی و منطقه‌ای و همچنین ترکیبات تولیدی قابل‌تغییر در بعضی کشورها می‌شود. از آن جایی که کنترل انرژی هسته‌ای از طریق مداخله‌ی انسان قابل‌کنترل‌تر بوده و تا حد زیادی نیز نسبت به منابع تجدیدپذیر خورشیدی، بادی و آبی کارآمدتر و ارزان‌تر است، نیروگاه‌های هسته‌ای در حال تبدیل شدن به ابزاری مهم در “load following” هستند تا بتوانند ثبات سیستم‌های قدرت الکتریکی را حفظ کنند. البته، این کار موجب کاهش کارآیی و طول عمر آن‌ها می‌گردد.

استفاده از راکتورها به عنوان منبع پایه به جای کنترل و محدود کردن آن‌ها بسیار منطقی‌تر است. بنا به گفته‌ی NEA (آژانس انرژی هسته‌ای)، تولید برق با حداکثر ظرفیت و با سرعت ثابت مقرون‌به‌صرفه‌ترین و از نظر فنی نیز ساده‌ترین روش عملیاتی در نیروگاه‌های هسته‌ای است؛ این مورد مربوط به زمانی است که تغییرات نیرو محدود به قوانین فرکانس بوده تا اطمینان حاصل شود که ثبات شبکه و توقف‌ها تنها برای اهداف ایمنی اجرا می‌شوند. این جا دقیقا همان جایی است که استخراج بیت کوین می‌تواند از طریق به کار گیری انرژی اضافه‌ای که راکتورها خارج از ساعات اوج مصرف تولید می‌کنند، کمک کند. به یاد داشته باشید که این به معنای سوزاندن سوخت هسته‌ای بیشتر نیست؛ بلکه به معنای استفاده‌ی موثرتر از آن است، آن هم زمانی که جامعه به انرژی نیازی ندارد.

شاید از این مطالب هم خوشتان بیاید.

ارسال پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.