آیا توکن‌های بهادار می‌توانند رمز ارز ها را گسترش دهند؟

اوراق بهادار در تاریخ بشریت سابقه‌ طول و درازی دارد، اما توکن‌های بهادار (Security Tokens) اتفاق جدیدی هستند که با ترکیب این مفهوم سنتی از دنیای اقتصادی با فناوری‌های نوین توانسته‌اند میان این دو حوزه پل بزنند. اکنون سوال این است که آیا این توکن‌ها می‌توانند رمز ارزها را به جریان اصلی اقتصاد بیاورند؟

0 92

توکن‌های بهادار و بررسی تاثیر آن در گسترش رمز ارز ها :

سال ۲۰۱۷ در تاریخ اقتصاد مطمئنا به عنوان سال شکوفایی عرضه‌های اولیه‌ی کوین یا ICO در نظر گرفته می‌شود. در آن سال عرضه‌های زیادی شکل گرفت و برای توکن‌های کاربردی (Utility Tokens) سرمایه‌ی زیادی جمع شد. اکثر این عرضه‌ها «حقوق مصرفی» خاصی را به رنج گسترده‌ای از شبکه‌ها و محصولات غیر متمرکز اعطا می‌کردند. عرضه‌های اولیه و فروش توکن‌ها در آن سال بستر جدیدی برای سرمایه گذاری و همچنین جذب سرمایه توسط استارت‌آپ‌ها ایجاد کرد.

با آرام‌تر شدن فضا، واقع‌گرایی به آهستگی وارد صنعت بلاک چین شد. در حال حاضر بسیاری اعتقاد دارند که کارکردهای انقلابی بلاک چین می‌تواند برگ برنده‌ این فناوری باشد، اما چه می‌شود اگر پذیرش انبوه این تکنولوژی نه به خاطر یک اپلیکیشن غیرمتمرکز، بلکه بر اثر توکنیزه‌سازی چیزی رخ دهد که همین حالا هم آن را در دنیای خودمان داریم؟

توکن‌های بهادار (Security Tokens) قراردادی برای سرمایه گذاری روی ارزش یک چیز در دنیای واقعی است؛ یعنی گمانه‌زنی در خصوص ارزش توکن نه پیرامون خود آن توکن بلکه پیرامون دارایی زیربنایی آن در دنیای واقعی خواهد بود. این مبحث با بحث توکن‌های کاربردی تفاوت زیادی دارد، چون در آن توکن‌ها، ارزیابی ارزش واقعی سرمایه کار بسیار سختی است. اگر بخواهیم احتمالات مربوط به توکنیزه‌سازی اوراق بهادار را بررسی کنیم، پرسش جالب توجه این است که این دارایی‌های دیجیتالی تا چه اندازه می‌توانند وجهه‌ی اقتصاد ما را متحول کنند.

در این مقاله می‌خواهیم نگاهی به تعریف و تفاوت توکن‌های کاربردی و بهادار بیندازیم و ببینیم که چرا اوراق بهادار توکنیزه‌شده می‌تواند فرصتی چند تریلیون دلاری برای وارد کردن فناوری بلاک چین به جریان اصلی دنیای اقتصاد باشد.

ترند عرضه‌های اولیه

بر اساس اطلاعات شرکت فابریک ونچرز، شرکتی فعال در زمینه‌ی سرمایه گذاری روی شبکه‌های غیر متمرکز، و توکن‌دیتا، پلتفرمی برای ردیابی اطلاعات مربوط به فروش توکن‌ها، عرضه‌های اولیه در طول سال ۲۰۱۷ موفق شدند مجموعا چیزی حدود ۵.۶ میلیارد دلار سرمایه جذب کنند. در مقایسه، این رقم برای سرمایه گذاری‌های مربوط به پروژه‌های بلاک چینی در سال ۲۰۱۶ فقط ۱ میلیارد دلار بود و عرضه‌های اولیه نیز در آن مدت صرفا موفق به جذب ۲۴۰ میلیون دلار پول شدند.

آیا توکن‌های بهادار می‌توانند رمز ارزها را گسترش دهند؟

نکته‌ی قابل توجه در نمودار بالا این است که ۱۰ پروژه‌ی بزرگ دنیا از نظر سرمایه گذاری حدود ۲۵ درصد از تمام سرمایه‌های جذب‌شده‌ای را تشکیل می‌دهند که در سال ۲۰۱۷ از طریق عرضه‌ی اولیه به دست آمده‌اند.

اگرچه بازار رمز ارزها از ابتدای سال ۲۰۱۸ درگیر روندی نزولی شده است، اما عرضه‌های اولیه همچنان توانسته‌اند میلیاردها دلار سرمایه جذب کنند. بزرگ‌ترین این عرضه‌ها EOS با ۴ میلیارد و تلگرام با ۱.۷ میلیارد دلار بود. با این حال، ادامه‌ی بازار خرسی (نزولی) به افتی قابل توجه در مجموع میزان سرمایه گذاری‌های این بازار منجر شده است.

دلیلش این است که فرقی نمی‌کند برای این ایده‌ها و فناوری‌ها چقدر اشتیاق وجود داشته باشد، چون باز هم توکن‌های کاربردی کمی هستند که موفق به جذب سرمایه‌های بزرگ شده باشند. در تئوری، شبکه‌های غیرمتمرکز پتانسیل این را دارند تا بهره‌وری زمان و هزینه را افزایش داده و در نتیجه بازدهی اقتصادی را بالا ببرند. با این وجود، هنوز تاثیرات ناشی از این بهره‌وری‌ها را در دنیای واقعی ندیده‌ایم. زمان لازم است تا واقعا بتوانیم درک کنیم که چه صنایع، محصولات و سرویس‌هایی می‌توانند بر اساس راهکارهای بلاک چینی بر زندگی ما اثر بگذارند و چگونه می‌توانیم ارزش واقعی توکن‌های کاربردی را ارزیابی کنیم.

با تغییر شرایط پیرامون توکن‌های کاربردی، نوع جدیدی از توکن به وجود آمد که در محل تلاقی اقتصاد سنتی و فین‌تک قرار داشت و با ارزش‌های موجود در دنیای واقعی هدایت می‌شد. نام این توکن جدید «توکن اوراق بهادار» بود.

تعریف توکن‌های کاربردی و بهادار

در سال ۲۰۱۸، کارآفرینان دنیای بلاک چین خیلی مراقب بودند که توکن آن ها در طرح‌های جذب سرمایه‌شان به عنوان اوراق بهادار در نظر گرفته نشود، ولی زمان باعث تغییر بسیاری از اصل‌های بازار شد. افزایش میزان تقاضا برای اوراق بهادار توکنیزه‌شده گواهی برای این تغییر شگرف در دنیای بلاک چین بود و کار به جایی رسید که شماری از رسانه‌ها سال ۲۰۱۸ را به عنوان «سال توکن اوراق بهادار» خطاب کردند. اگرچه توجهات زیادی به سوی این بازار جلب شد، اما فرصت ورود به بازار توکن‌های اوراق بهادار هنوز بسیار تازه است و در مراحل ابتدایی خود قرار دارد. ولی پیش از این که وارد این بحث شویم، بگذارید ببینیم تعریف و تفاوت توکن کاربردی و اوراق بهادار در چیست.

توکن‌های کاربردی (Utility tokens)

توکن‌های کاربردی مثل وثیقه هستند و نشان می‌دهند که شما به محصول یا سرویس (آتی) شرکت دسترسی دارید. توکن‌های کاربردی نه به عنوان سرمایه گذاری، بلکه برای خرید طراحی شده‌اند. این توکن‌ها واحدی از حساب شبکه هستند که دسترسی به امکانات را در اختیار شما قرار می‌دهند. هر چه شبکه‌ها بزرگ‌تر می‌شوند، دسترسی به ابزارها از طریق این توکن‌ها بیشتر می‌شود. علاوه بر این، با افزایش تقاضا ارزش توکن‌ها بالاتر می‌رود، چون همه به دنبال این هستند که توکن‌های بیشتری داشته باشند.

مشارکت‌کنندگان عرضه اولیه‌ توکن کاربردی کسانی هستند که محصول یا سرویس یک شرکت را خریداری می‌کنند. آن‌ها روی آن محصول یا سرویس سرمایه گذاری نمی‌کنند. نتیجه این است که توکن مربوطه به آن‌ها اجازه‌ی دسترسی به آن محصول یا سرویس را می‌دهد. توکن کاربردی علاوه بر فراهم‌سازی امکان دسترسی به شبکه، محصول یا سرویس مربوطه، اجازه می‌دهد تا به تعاملات آن سیستم مثل نحوه‌ی اداره‌ی شبکه یا مکانیزم‌های تخصیص سهم و بسیاری ویژگی‌های دیگر که می‌توانند در دارایی‌های دیجیتال تعبیه شوند، دسترسی داشته باشید.

برای نمایش توکن‌های کاربردی در بستر دنیای واقعی می‌توانیم این دارایی‌های دیجیتالی را با توکن‌های پین‌بال مقایسه کنیم. این توکن‌ها امکان دسترسی به برخی امکانات مثل انجام بازی پین‌بال را برای ما فراهم می‌کند. حالا تصور کنید که تعداد این توکن‌ها محدود باشد و بازی پین‌بال دائما در قالب عناصر جدید گیم‌پلی قابلیت‌های تازه و ارزشمندی در اختیار کاربران بگذارد. توکن‌هایی که وارد دستگاه بازی می‌کنید به کسانی تعلق می‌گیرد که بازی را توسعه می‌دهند و به آن ارزش اضافه می‌کنند. هرچه تعداد کسانی که خواستار انجام بازی هستند بیشتر می‌شود، تقاضا برای توکن‌ها هم افزایش می‌یابد اما عرضه ثابت می‌ماند، بنابراین ارزش توکن‌ها بالا می‌رود. حالا برای سیستم اداره‌ شبکه‌ها با کمک توکن‌های کاربردی، فرض کنید هر توکن پین‌بال به مالک آن اجازه می‌دهد درباره‌ی تغییرات بازی نظر دهد.

در نتیجه، یکی از اصلی‌ترین ویژگی‌های توکن‌های کاربردی این است که این توکن‌ها برای سرمایه گذاری طراحی نشده‌اند، پس نمی‌توان آن‌ها را با قوانین مربوط به اوراق بهادار سنتی در قید و بند قرار داد.

توکن‌های بهادار (Security tokens)

اوراق بهادار از قرن سیزدهم وجود داشته، خیلی از مردم آن را درک کرده‌اند و قوانین بسیاری روی آن اعمال شده است. بر اساس تعریف وبسایت Investopedia، اوراق بهادار سنتی نوعی ابزار مالی است که شکلی از ارزش پولی را ذخیره کرده و نشانگر مالکیت (سهم)، رابطه‌ی اعتبار (اوراق قرضه) یا حق مالکیت (اختیار معامله) است. اوراق بهادار می‌تواند حقوق مالی متنوعی برای مالک این اوراق فراهم کند. علاوه بر این، سرمایه‌گذاران اوراق بهادار انتظار دارند که ارزش خود این اوراق در طول زمان بالا برود.

توکن‌های اوراق بهادار به عنوان قراردادهای دیجیتال و نقدشونده‌ای تعریف می‌شوند که به نوعی دارایی ارزشمند مثل خانه، خودرو یا سهام مشارکت شرکت‌ها اشاره دارند. توکن‌های اوراق بهادار نیز همین دارایی‌های ارزشمند را در قالب توکن به نمایش می‌گذارند. تفاوت کلیدی این توکن‌ها با اوراق بهادار سنتی این است که توکن‌های اوراق بهادار مالکیت برنامه‌پذیر دارند، به همین خاطر کارکرد، انعطاف‌پذیری و پروسه‌های خودکار آن‌ها بهتر و بیشتر است.

توکن‌های کاربردی و اوراق بهادار ارزش خود را از دارایی‌های زیربنایی‌شان به دست می‌آورند و در این حوزه عموما مشابه یکدیگرند. به دلیل همین شباهت‌ها، توکن‌های اوراق بهادار خیلی راحت تحت لوای چارچوب‌های قانونی خاصی قرار می‌گیرند که آن‌ها را قبلا در قبال اوراق بهادار سنتی دیده بودیم. با وجود این که کارآفرینان این حوزه سعی و تلاش زیادی کرده‌اند تا توکن‌شان به عنوان اوراق بهادار در نظر گرفته نشود تا با این قوانین سفت و سخت مواجه نگردند، ولی اگر اجازه دهید که توکن شما به عنوان اوراق بهادار ثبت شود، این اتفاق باعث می‌شود از همان اول تکلیف خودتان را بدانید و مثل خیلی از پروژه‌های موجود به یکباره در وسط راه با این قوانین و مقررات سخت و دشوار به مشکل برنخورید.

ما برای نمایش دسته‌بندی اوراق بهادار از تست آمریکایی هاوی استفاده می‌کنیم. این تست طراحی شده تا مشخص کند که یک تراکنش نوعی قرارداد سرمایه گذاری است یا نه. این تست ۴ معیار اصلی دارد:

  • وجود سرمایه گذاری ثابت
  • وجود منفعت مشترک در سرمایه گذاری
  • انتظار سود
  • کسب سود از کار مبلغان یا طرف‌های شخص ثالث (خارج از کنترل سرمایه‌گذار)

اگر این معیارها رعایت شود، توکن مربوطه در دسته‌ی توکن‌های اوراق بهادار قرار می‌گیرد. اما سوال این است که آیا تست هاوی و سایر معیارهای مرتبط با اوراق بهادار که از دوران ماقبل دیجیتال نشأت می‌گیرند، هنوز روش مناسبی برای این هستند که خصوصا با توجه به ظهور توکن‌های اوراق بهادار به ما نشان دهند دارایی‌مان اوراق بهادار است یا نه. انتظار داریم که در طول سال‌های آینده شفافیت قانونی بیشتری در این زمینه به وجود بیاید.

ابهام دسته‌بندی

توکن‌های کاربردی تا امروز مسئول اکثر سرمایه‌هایی بوده‌اند که از طریق عرضه‌های اولیه گردآوری شده و صنعت کریپتو را در دست خود گرفته‌اند. بر اساس مطالعه‌ی عمیقی که (تا آوریل ۲۰۱۸) از نظر اقتصاد توکنی بر روی ۱۰۰ رمز ارز برتر بازار صورت گرفته، کمی بیش از ۵۰ درصد این پروژه‌ها توکن کاربردی هستند. به دنبال این گروه، رمز ارزهای تراکنشی از جمله بیت کوین، مونرو و نانو قرار دارند که حدود ۳۳ درصد از پروژه‌های بازار را تشکیل می‌دهند.

آیا توکن‌های بهادار می‌توانند رمز ارزها را گسترش دهند؟

در بخش دیگری از این تحقیق آمده که چند مورد از این توکن‌های کاربردی شبیه اوراق بهادار رفتار می‌کنند، اما چون به صورت قانونی به عنوان اوراق بهادار در نظر گرفته نشده‌اند، محقق این مطالعه آن‌ها را تحت عنوان توکن‌های کاربردی دسته‌بندی کرده است.

مثال واضح این اتفاق را در تصمیم اخیر پلتفرم معاملات دارایی‌های دیجیتالی Iconomi می‌بینیم که به کاربران خود اجازه داد توکن‌های کاربردی‌شان را تحت برچسب جدید توکن مشارکت مبادله کنند. در توضیح چرایی این تصمیم گفته شد که دلیل آن تمرکز قانون‌گذاران و نهادهای نظارتی بر توکن‌هایی است که شبیه اوراق بهادار عمل می‌کنند.

این دو مثال به خوبی پیچیدگی مشکل دسته‌بندی را نشان می‌دهد، چرا که از ابتدای پیدایش توکن‌های دیجیتال، نهادهای قدرت در تلاش بوده‌اند تا چارچوبی برای قانون‌گذاری روی این دارایی‌ها پیدا کنند. برای نمونه، اتریوم در هنگام عرضه‌ی اولیه‌ی خود همه‌ی معیارهای اوراق بهادار را داشت، اما رفته‌رفته با اعطای دسترسی به ابزارهای مختلف بیشتر و بیشتر به شکل توکن‌های کاربردی درآمد.

پیچیدگی دسته‌بندی این توکن‌ها با پاسخگویی به سوالاتی مثل موارد زیر مشهود می‌شود:

  • خرید یک توکن کاربردی نوعی خرید است یا سرمایه گذاری؟
  • آیا یک شبکه‌ی غیرمتمرکز نوعی منفعت مشترک است؟
  • اگر فرض کنیم با خرید و استفاده از توکن کاربردی شبکه به بخشی از آن شبکه‌ی غیرمتمرکز تبدیل می‌شوید، آیا این به معنای ارزش‌افزایی (و سودآوری) برای شبکه نیست؟
  • اشخاص ثالثی که در یک شبکه‌ی غیرمتمرکز سودآوری می‌کنند چه کسانی هستند؟

این سوال‌ها پاسخ مشخصی ندارند و انتظار می‌رود که چارچوب‌های قانونی پیرامون توکن‌های کاربردی ترکیبی از قوانین قدیمی و جدید باشد، البته اگر اصلا بتوانیم چارچوب قانونی جامعی برای این دارایی‌های دیجیتال که دائما در حال تغییر و پیشرفت هستند تعیین کنیم.

توکن‌های کاربردی به کارآفرینان اجازه می‌دهند تا این چارچوب‌های قانونی سخت اما ضروریِ موجود برای اوراق بهادار را دور بزنند و برای خود سرمایه جذب کنند. با این حال، ارزش توکن‌های کاربردی منحصراً از وعده‌هایی پیرامون فناوری‌ها، محصولات و سرویس‌های تجربی حاصل می‌شود که فقط در آینده امکان وفای به آن وجود دارد؛ به همین دلیل ریسک زیادی در این مسئله دخیل است. اما در آن سو، ارزش توکن‌های اوراق بهادار از دارایی‌های ملموس جهان واقعی نشأت می‌گیرد.

فرصتی چند تریلیون دلاری

اگرچه دسته‌بندی توکن‌ها به عنوان اوراق بهادار بحث‌های زیادی را در این دنیا به وجود آورده است، اما توکن‌های بهادار می‌توانند همان چیزی باشند که در نهایت صنعت بلاک چین را به سوی پذیرفته شدن توسط عامه‌ی دنیای اقتصاد سوق می‌دهد.

قوانین سفت و سختی که در ابتدا به نظر می‌رسید مانعی در برابر اوراق بهادار باشند، شاید در نهایت بتوانند اوضاع را به نفع این دارایی‌ها تغییر دهند: این قوانین می‌توانند عرضه‌ توکن‌ها را قانونی کنند و اطمینان یابند که آن دارایی دیجیتال از ابتدا تابع مقررات است. دارایی‌هایی که توسط توکن‌های اوراق بهادار به نمایش گذاشته می‌شوند ارزش قابل ارزیابی دارند. اوراق بهادار توکنیزه‌شده همه‌ی ویژگی‌های اوراق بهادار سنتی را در کنار چندین و چند قابلیت و مزیت اضافه دارد که از فناوری بلاک چین گرفته شده است. این توکن‌ها به روشی کاملا جدید می‌توانند صنعتی را سازماندهی کنند که پیش از این توسط فناوری‌های قدیمی اداره می‌شد. این روش جدید کارآمدی بسیار بیشتری دارد و به عنوان پلی میان دنیای قدیمی اوراق بهادار و صنعت بلاک چین عمل می‌کند. سرمایه‌گذاران سنتی و کریپتویی، هر دو متوجه کارکرد توکن‌های اوراق بهادار خواهند شد.

از هزاران مزیتی که توکن‌های اوراق بهادار در برابر زیرساخت فعلی اوراق بهادار دارند می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • تسویه‌ی آنی تراکنش‌ها
  • هزینه‌ی پایین‌تر به موجب حذف عنصر زائد واسطه
  • دسته‌بندی کردن دارایی‌ها (سهم، ملک)
  • افزایش نقدینگی و معاملات سریع‌تر در بازارهای ثانویه
  • مالکیت تغییرناپذیر، جابجایی آسان
  • سازگاری خودکار
  • کارکردهای قابل برنامه‌ریزی
  • افزایش چشمگیر استخرهای سرمایه گذاری
  • شفافیت کاملی که موجب پیشگیری از دستکاری‌ها می‌شود
  • برقراری دائمی معاملات ۳۶۵/۷/۲۴
  • بسیاری کارکردها و قابلیت‌های دیگر که با پیشرفت صنعت خودنمایی خواهند کرد

با احتساب این مزایا، فرصت چند تریلیون دلاری حوزه‌ اوراق بهادار توکنیزه‌شده کاملا واضح است. این حوزه پتانسیل این را دارد که سرمایه‌گذاران را از سراسر جهان به سمت خود جذب کرده و تعاملات موجود در بازار اوراق بهادار را برای همیشه تغییر دهد. ارتقای فنی در زیرساخت اوراق بهادار به خودی خود می‌تواند از نظر زمان و هزینه مقرون به صرفه باشد، اما اضافه شدن کارکردهایی که به واسطه‌ی فناوری بلاک چین به دست می‌آید، اصلی‌ترین فرصت موجود در این فضاست. توکنیزه‌سازی اوراق بهادار همین حالا هم به عنوان بزرگ‌ترین ابتکاری در نظر گرفته می‌شود که از زمان پیدایش اوراق بهادار در این حوزه رخ داده است. با توجه به سرمایه‌ی ۲۵۶ تریلیون دلاری موجود در این بازار، این فرصت چیزی بسیار فراتر از یک فرصت چند تریلیون دلاری خواهد بود.

ابهامات قانونی و مقررات حاشیه‌ای: موانع موجود بر سر راه پذیرش توکن های بهادار

با توجه به مجموع ارزش دارایی‌های موجود در این بازار که بیش از ۲۵۰ تریلیون دلار برآورد شده، فرصت و فضای ورود به دنیای توکن‌های بهادار بی‌اندازه بزرگ است. با این حال هنوز در مراحل ابتدایی عرضه‌ی توکن‌های بهادار هستیم و موانعی بر سر راه پذیرش عمومی این توکن‌ها وجود دارد که باید برطرف شود.

اوراق بهادار قوانین سفت و سختی دارد و دلیلش روشن است. این قوانین به وجود آمده‌اند تا از سرمایه‌گذاران در برابر اطلاعات غلط، دستکاری‌ها و رفتارهای غیرقانونی محافظت کنند و مطمئن شوند که شرکت‌های عرضه‌کننده‌ی اوراق بهادار با مقررات سازگاری کامل دارند. در زیرساخت فعلی اوراق بهادار، این تدابیر حفاظتی از طریق واسطه‌هایی تضمین می‌شود که توکن‌های اوراق بهادار قصد کنار گذاشتن‌شان را دارند. ولی ضروری است که این پلتفرم‌ها هم خدمات مرد میانی را ارائه دهند و پلتفرم‌های معاملاتی ثانویه‌ای فراهم نمایند که قانون‌گذاری شده باشد. این کار از طریق پروتکل‌های خودکار تطابق و سایر چارچوب‌های حمایتیِ قراردادهای هوشمند ممکن می‌شود، اما در این صورت سازگاری پلتفرم تا حد زیادی به همکاری میان نهادهای قدرتی بستگی دارد که این پلتفرم‌ها از طریق آن‌ها کار می‌کنند.

نیاز به ایجاد پل میان اهدافی که برای توکن‌های اوراق بهادار در نظر داریم و قوانین عملی موجود باعث شده تا مقر اصلی صرافی LCX در لیختن‌اشتاین بنا شود. لیختن‌اشتاین در دنیای اقتصاد به خاطر آزادی‌هایی که در زمینه‌ی نوآوری ارائه می‌کند شناخته می‌شود و این رفتار در قبال رمز ارزها و راهکارهای بلاک چینی هم صادق است. با معرفی لایحه‌ی بلاک چین در اوایل سال ۲۰۱۸ تاکید بیشتری بر این موضوع صورت گرفت. این لایحه به ایجاد شفاف‌سازی در زمینه‌ی قوانینی می‌پردازد که شرکت‌های ارائه‌دهنده‌ی خدمات بلاک چینی با آن سروکار دارند.

صنعت بلاک چین با سرعت بسیاری زیادی در حال معرفی نوآوری‌های جدید است و به نهادهای قانون‌گذاری روشن فکری نیاز دارد که بستر پیشرفت این فضا را فراهم کنند. قوانین و مقررات موجود در حوزه اوراق بهادار پاسخگوی نیاز توکن‌های اوراق بهادار نیستند، چرا که برنامه‌پذیری و ماهیت کشف‌نشده‌ی این دارایی‌های دیجیتال به خودی خود چالش‌های تازه‌ای در این زمینه به وجود می‌آورد.

علاوه بر این، اگرچه هزینه‌ی توکن‌های کاربردی توسط سرمایه‌گذاران خُرد تأمین می‌شود، ولی برای بهره‌وری از ارزش واقعی اوراق بهادار توکنیزه‌شده به ورود دارایی‌های شرکتی نیاز داریم. این اتفاق تنها در صورتی می‌افتد که نگرانی‌های اصلی این شرکت‌ها برطرف شود. ابهامات قانونی یکی از اصلی‌ترین موانع در مقابل ورود این سرمایه‌ها بوده ولی باور داریم که رویکردی شبیه رویکرد مقامات لیختن‌اشتاین می‌تواند به فعالیت بهتر در حوزه‌ی بلاک چین کمک کند.

از توکن‌های دارای پشتوانه شبکه‌ای تا توکن‌های دارای پشتوانه دارایی

با وجود آن که توکن‌های کاربردی هنوز باید مسیر زیادی را طی کنند تا بتوانند ارزش خود را تحت لوای قانون قرار بدهند، ولی توکن‌های اوراق بهادار از همان روز عرضه ارزش‌شان قابل اثبات است. در این‌جا نکته‌ی ضروری تبعیت از قانون است، پس بهتر است کشورهای بیشتری مثل لیختن‌اشتاین عمل کنند.

صعنت موجود بالغ‌تر خواهد شد. هرچند داستان توکن‌های کاربردی ناگفته و پرتردید باقی می‌ماند، اما زیرساخت توکن‌های اوراق بهادار یواش یواش ساخته می‌شود. موج بعدی توکن‌های اوراق بهادار جهشی از سوی ایده‌های شبکه-محور به سوی دارایی‌های قابل ارزیابی خواهد بود که قانون و مقررات از آن‌ها محافظت می‌کند.

آیا توکن‌های اوراق بهادار و جهش آتی از سوی دارایی‌های مبتنی بر شبکه به سمت توکن‌های مبتنی بر دارایی باعث می‌شود دارایی‌های رمز ارزی به جریان اصلی بیایند؟ برای پاسخ به این سوال باید منتظر بمانیم. با این حال، امر واضح این است که اگر این اتفاق موفقیت‌آمیز باشد، این فرصت خیلی بزرگ‌تر از آن چیزی خواهد بود که انتظارش را داریم.

منبع

شاید از این مطالب هم خوشتان بیاید.

ارسال پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.